جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ถิ่นจ้องมองร่างน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนกว้าง เขาถลกผ้าห่มที่คลุมกายของเธอออก พบว่าร่างน้อยของเธอเปลือยเปล่า ไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม เขาจึงซุกไซ้เข้าหา ลามเลียซอกขาด้านในและร่องสวาทของเธอเธอบิดกายเร่าๆ ร้องครางด้วยความเสียวซ่าน จิกมือกับผ้าปูเตียงแน่น ถิ่นเลียร่องเยิ้มแดงฉ่ำของเด็กสาวหนักขึ้น จนเธอต้องลืมตาตื่นเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เมื่อเธอตื่นและพร้อมจะดิ้นอยู่ใต้ร่างของเขา เขาก็แยกขาของเธอออกแบบที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว ประคองแก่นกายชายเสียดสีกับปากถ้ำสวาทและกดเข้าไปอย่างล้ำลึกมิดเม้น“อ๊า... เฮีย” รวิดาร้องครางเสียงหลงเมื่อท่อนกายอวบใหญ่ฝากฝังเข้ามาในร่องจนมิดโคน เธออ้าปากค้าง ทั้งเสียวทั้งแน่นไปหมดทั้งร่อง“เฮีย... พอก่อนค่ะ” รวิดาร้องประท้วง เธอเพิ่งได้นอนไปเอง เขาก็จะเอาเธออีกแล้ว ตั้งแต่ที่พี่ชายของเธอคดโกงเขา เพราะพี่ชายทำงานให้เขา เขาก็เปลี่ยนไป จากพี่ชายที่แสนใจดีกลายเป็นพี่ชายที่สุดแสนจะใจร้ายพี่ชายของเธอหนีไป พร้อมด้วยการหอบเงินไปก้อนใหญ่ ถิ่นโกรธมาก เขาจึงมาลงเอากับเธอ รวิกรพี่ชายของเธอทิ้งเธอเอาไว้ให้คอยแบกรับภาระหนี้สินทั้งหมดรวิดาดันหน้าท้องแกร่งของเขาเอาไว้ แต่ถิ่นไม่ไ

รวิดาตัวสั่น ฟันกระทบกันด้วยความหวาดกลัว เขาก็ผลักร่างของเธอออกห่างอย่างรังเกียจร่างสูงหมุนกายเดินจากไปอย่างไม่ไยดี รวิดามองตามร่างสูงไปด้วยน้ำตานองหน้า เธอปาดน้ำตาทิ้งด้วยความรู้สึกอดสูใจรวิดาค่อยๆ ประคองร่างอันบอบช้ำทั้งกายใจขึ้นจากพื้น เธอเดินเข้าห้องเล็กๆ คับแคบของตัวเองด้วยความรู้สึกหดหู่เหลือคณานับ การไม่ถูกรักไม่เท่ากับการถูกเกลียด เพราะเขาไม่รักยังมีสถานะอย่างอื่นเช่นนับถือกันเป็นพี่น้อง แต่หากได้เกลียดกันแล้ว ความสัมพันธ์ที่ดีแม้เพียงสักน้อยก็ไม่มีให้กันเด็กสาวอาบน้ำอาบท่าเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาจากห้องอย่างเคว้งคว้าง เธอเข้ากับคนที่นี่ไม่ได้เลย ทุกคนดูไม่ชอบหน้าเธอ อาจรับรู้เรื่องราวของรวิกร พี่ชายของเธอที่ทรยศถิ่น ผู้เป็นเจ้านายที่รักของทุกคนที่นี่ก็เป็นได้“มีอะไรให้ฉันช่วยไหมจ๊ะ” รวิดาสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าครัว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกริ่งเกรง หลายคนหันมามองแล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ไม่มีใครสนใจไยดีเธอเธอเลยสักคนเดียวรวิดาจิกมือเข้ากับกระโปรงยาวที่ตัวเองสวมอยู่ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำแทบจะโลดออกมานอกอก มือของเธอชื้นเหงื่อ ใบหน้าชาหนึบเหมือนถูกตบซ้ำๆ“โอ๊ย!

“อุ๊ย! เฮีย” รวิดาอุทานออกมา รีบโอบกอดคอหนาของเขาเอาไว้เพราะกลัวพลัดท่าตกจากตักของเขาอ้อมแขนของเขารั้งเอวคอดของเธอเอาไว้ ตามด้วยประโยคคำถามตรงริมหู“จะไปไหน” เขาเอ่ยถามพลางหอมแก้มของเธอแรงๆ ขยี้ปากเหมือนกลั่นแกล้ง“จะไปล้างปิ่นโตรอเฮียกินข้าวให้เสร็จน่ะค่ะ” เธอได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เป็นเสื้อเชิ้ตตัวโตของเขานั่นแหละ“หน้าที่ของเธอตอนฉันกินข้าวก็คืออยู่ใกล้ๆ ฉันเพื่อดูแลฉัน อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำหลายรอบ” แม้ประโยคนั้นของเขาจะดูเป็นการบังคับสำหรับเธอ แต่ลึกๆ ในหัวใจของเธอก็ชอบที่จะได้อยู่ใกล้เขาในทำนองนี้อยู่แล้วฝนตกหนักในเดือนมีนาคมกำลังจะเข้าสู่เดือนเมษายนเป็นเรื่องแปลกหรือจะเรียกว่าฝนหลงฤดูก็ย่อมได้ สภาพอากาศในปัจจุบันนั้นค่อนข้างแปรปรวนค่อนข้างมาก ซึ่งจริงๆ แล้วช่วงนี้น่าจะเป็นฤดูร้อนเสียมากกว่าเธอมองสายฝนริมหน้าต่างบ้านพักด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว ข่าวคราวของพี่ชายเงียบหายไปเหมือนสายลม ถิ่นเองก็ไม่ได้พูดถึงรวิกรให้เธอได้ยินอีก เธอเองก็ไม่กล้าถามเขาด้วยอ้อมแขนของเขาที่อุ้มเธอขึ้นสู่อ้อมแขนทำให้รวิดาอุทานเบาๆ เธอรีบคล้องคอหนาเอาไว้แผ่นหลังของเธอสัมผัสไปกับพื้นเตียงหนาหนุ่

“ยังไงพี่ชายของเธอก็จากไปแล้ว” มันเป็นความจริงที่เขาต้องพูดมันออกมา แม้ว่าเธอจะเสียใจ แต่ที่สุดแล้วเธอก็ต้องยอมรับความจริงให้ว่ารวิกรได้ตายจากไปแล้ว“รวิรู้ค่ะ แต่รวิก็ต้องบอกเฮียตอนนี้ว่ารวิยังทำใจไม่ได้ค่ะ” เธอเอ่ยมันออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ทำท่าจะร้องไห้เอาอีกแล้ว“อุ๊ย! เฮีย!” เธอร้องออกมาเมื่อโดนเขาอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขน“ฉันจะพาเธอไปดูอะไร” ถิ่นส่งร่างของเธอขึ้นไปบนหลังม้า ก่อนจะตามขึ้นไปนั่งคู่กับเธอ เขาควบม้าออกไปยังน้ำตกท้ายไร่ โดยมีสายตาของใครคนหนึ่งมองตามไปอย่างไม่สบอารมณ์“แม่หงุดหงิดอะไรนักหนาคะ” วนิดาเอ่ยถามมารดา วรรณาชะงักเมื่อหันมาเห็นบุตรสาวที่กำลังยืนมองร่างของถิ่นควบม้าลับหายไปสุดสายตา“แกก็รู้ว่าแม่หงุดหงิดอะไร ยังจะมาถามอีก”“แม่ก็อย่าไปหงุดหงิดสิคะ ปล่อยไปตามธรรมชาติ”“ฉันอุตส่าห์กำจัดนังแก้วตาออกไปจากชีวิตของคุณถิ่นแล้ว แต่ยังมีนังรวิดาเข้ามาอีก แกจะไม่ให้ฉันหงุดหงิดได้ยังไงกัน” เรื่องของเรื่องในวันนั้นนางเป็นคนวางยาแก้วตากับรวิกรให้ได้เสียกัน แล้วอัดคลิปแบล็กเมล์คนทั้งสองเอาไว้ แต่ไม่ให้ใครรู้เรื่องนี้ นางแอบขู่คนทั้งสองว่าให้ออกไปจากไร่แห่งนี้ ไม่งั้นจะเปิดเผยควา

“ก็ได้ฉันจะไปทำงานกับคุณ” ประโยคของวนิดาคืออยากการเอาชนะล้วนๆ ทำเอาถกลยิ้มกริ่มในทันที วนิดาเพิ่งรู้ว่าเธอพลาดก็ตอนเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของถกลนี่แหละ แต่พูดไปแล้วจะคืนคำได้อย่างไรกัน“ถ้าอย่างนั้นก็เอาที่สะดวกแล้วกัน” ถิ่นพูดขึ้น ทำให้ศึกหย่อมๆ ระหว่างสองหนุ่มสาวจบลงในที่สุดหลังบทสนทนาของคนทั้งสาม การรับประทานอาหารบนโต๊ะผ่านไปอย่างเรียบร้อย ถิ่นนิ่งเงียบตามนิสัยของเขา ในขณะที่ถกลเองลอบสังเกตคนรอบข้างอย่างสนใจ เขาเห็นว่าวนิดาพยายามเอาใจถิ่น และรวิดาพยายามก้มหน้าก้มตากินอาหารของตัวเองแบบไม่สนใจใครเลยถกลคิดว่าหากรวิดาสนใจคนอื่นก็คงจะรู้สึกไม่สบายใจ เพราะว่าพี่ชายของเขานั่งทำหน้ายักษ์อยู่ที่หัวโต๊ะเขารู้เรื่องราวทุกอย่างที่นี่จากคนของเขา จริงๆ แค้นพี่ก็ไม่น่าจะมาลงกับน้อง เขาคิดว่ามันน่าจะมีอะไรสักอย่างระหว่างพี่ชายของเขากับรวิดา“เฮียครับ ผมถามอะไรหน่อยสิ” การรับประทานอาหารจบสิ้นแล้ว ถกลจึงมีเวลาอยู่ในห้องทำงานกับถิ่นผู้เป็นพี่ชายตามลำพัง“ถามอะไร” ถิ่นผินหน้ามามองน้องชายเสียงขรึม“เรื่องรวิน่ะครับ”“มีอะไร เขาฟ้องอะไรนายหรือไง”“ไม่ได้ฟ้องอะไรครับ ผมรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว เลยอยากคุยกับ