บททั้งหมดของ เล่ห์ลวงบ่วงซาตาน: บทที่ 1 - บทที่ 10

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย” น้ำเสียงอ่อนแรงที่ดังมาจากหลุมด้านหน้า ทำให้ดาวเหนือชะงัก เด็กน้อยรีบวิ่งไปดู ปรากฏว่ามีคนตกลงไป ร่างกายของอีกฝ่ายอ่อนแรง แถมยังบาดเจ็บเพราะในหลุมมีไม้ไผ่แหลมๆ วางเอาไว้รอบๆ เสียบไปโดนขากับแขนของกำนันยศดาวเหนือเห็นว่าเป็นกำนันยศก็ไม่อยากช่วย แม้ยายกับมารดาจะเคยสอนว่าเวลาเห็นคนอื่นเดือดร้อนก็ต้องช่วย แต่กำนันผู้นี้ใจร้ายใจดำกับเธอกับแม่ยิ่งนักเธอโตมาในบ้านหลังใหญ่ของเศรษฐีมีอันจะกินแห่งบ้านนา กำนันยศคือเศรษฐีต่างจังหวัดที่มีเรือกสวนไร่นาเป็นจำนวนมาก มีลูกชายชื่อยอดชาย นั่นคือคนที่มารดาบอกว่าเป็นบิดาของเธอแต่คนในครอบครัวนั้นรังเกียจเดียดฉันหาว่าแม่ของเธอจนและเป็นเมียน้อย คำว่าเมียน้อยมันดูด้อยค่าในสายตาของเด็กน้อย แม้จะไม่ค่อยรู้ความหมายของมันมากนัก แต่ดาวเหนือกลับไม่ชอบเอาเสียเลยมารดาเล่าว่าในวันที่เจ็บท้องคลอด ท่านมองเห็นดาวเหนือเปล่งประกายอยู่บนท้องฟ้า จึงได้ตั้งชื่อเธอว่าเด็กหญิงดาวเหนือมารดาของดาวเหนือคือหญิงสาวชาวบ้านที่สวยจับจิตจับใจ ยอดชายตามจีบมารดาจนได้เสียกัน ในขณะที่ตัวเองมีคนรักอยู่แล้ว เพียงไม่นาน พิมพ์จันทร์ คนรักของยอดชายก็เดินทางม

“คุณนี่เลอะเทอะไปกันใหญ่แล้ว”“เลอะเทอะอย่างนั้นเหรอ” พิมพ์จันทร์ทุบตีสามี เจ็บใจไม่หายเรื่องนังลูกเมียน้อย ถ้าไม่เพราะเธอท้อง คงอาละวาดมากกว่านี้ แต่เป็นเบี้ยล่างเพราะท้อง ขืนด่าทอไม่พอใจยอดชายมากๆ เข้า เขาอาจจะบ้าหนีงานแต่งไปก็ได้ เธอเลยต้องกัดฟันยอม จำประโยคของเขาวันนั้นได้ดีไม่เคยลืม“ทำไมพี่ชายทำแบบนี้ ทำไมทำแบบนี้” พิมพ์จันทร์เข้าทุบตีคนรักด้วยความโมโห เมื่อรู้ว่าที่เขาหายกลับบ้านมา ไม่ใช่มาเร่งให้บิดาไปสู่ขอเธอเพื่อจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุด แต่มาติดพันธุ์หญิงบ้านป่าหน้าตาสะสวยอย่างอนงค์นางต่างหาก“ใจเย็นๆ ก่อนพิมพ์ พี่ก็แค่เล่นๆ ไม่ได้จริงจังอะไร” ยอดชายพยายามใจเย็นที่สุด ถ้าไม่เพราะบิดายื่นคำขาดว่าให้แต่งงานกับพิมพ์จันทร์ จะไม่ยกทรัพย์สมบัติอะไรให้เขา จริงๆ เขาก็ก็แค่สนุกๆ กับพิมพ์จันทร์เหมือนกัน แต่ไม่คิดว่าเธอจะปล่อยให้ตัวเองท้อง“เล่นๆ แล้วพี่ชายจะเลิกกับมันใช่ไหม”“เลิกแน่นอน” ประโยคนั้นของยอดชายไม่ใช่เรื่องจริง พอแต่งงานไม่ทันไร ยอดชายยังติดใจอนงค์นางจนไปพาอีกฝ่ายเข้ามาอยู่ในบ้าน แถมยังท้องอีกด้วย“เขาไม่มีใคร ให้เขาอยู่ด้วยเถอะ” ประโยคของยอดชาย ผู้ชายที่เห็นแก่ตัวที่สุด

“คุณพ่อสั่งให้เรามา ไม่มาก็ไม่ได้นะพิมพ์” ยอดชายหันไปพูดกับภรรยา ก็เห็นว่าพิมพ์จันทร์กำลังสั่งสอนลูกอยู่“เราสูงส่ง เรารวยเรามีเงิน อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับพวกคนจนๆ ต่ำ ๆ สถุลพวกนั้นนะลูก หนูจะต้องหัดคบคนที่รวยกว่าหรือฐานะเท่าเทียมกัน จะได้มีสังคมที่ดี”“ค่ะคุณแม่” ธนิดารับคำมารดา“ไหนลองบอกแม่สิว่าหนูต้องเลือกคบคนยังไง”“เลือกคนกับคนที่ฐานะเท่าเทียมกันกับเรา รวยเหมือนกัน หรือรวยกว่าเราค่ะคุณแม่” ธนิดาตอบอย่างฉะฉาน“ดีมากลูก ลูกรักของแม่น่ารักจริงเชียว ทำไมหนูฉลาดแบบนี้ ไม่เสียแรงที่เกิดมาเป็นลูกสาวแม่” พิมพ์จันทร์กุมแก้มของลูกน้อยเอาไว้ ยิ้มหน้าบานที่ลูกสาวว่านอนสอนง่าย“โตขึ้น ลูกสาวคนสวยของแม่ก็ต้องเลือกสามีดีๆ มีเงินมีทอง หนูจะได้เป็นคุณหญิงคุณนาย นั่งสบายชี้นิ้วสั่ง ไม่ต้องทำงานให้ลำบากตรากตรำอะไรนะลูกนะ อย่าไปเอาผัวจนเด็ดขาด ต้องทำงานงกๆ หน้าดำคร่ำเครียด กัดก้อนเกลือกิน ลำบากยากเข็น ชีวิตเหนื่อยหนัก ต้องเลือกดีๆ เพราะเลือกผัวผิดคิดจนตัวตาย” ท้ายประโยคเป็นเสียงสะบัดๆ คล้ายจะประชดประชันคนเป็นสามี“พอเถอะคุณ ลูกยังเด็ก จะสั่งสอนให้มีผัวแล้วหรือไง” ยอดชายเอ่ยเตือนภรรยา ไม่ชอบปร

ภวังค์ความคิดของเด็กน้อยจบลงเมื่อได้ยินเสียงของกำนันยศ เอ่ยขึ้น“คิดอะไรอยู่ นั่งใจลอยเชียว”“ค่ะ”“ไปอยู่ที่บ้านใหญ่ด้วยกัน ต่อจากนี้ไปไม่ต้องตื่นมาทำงานแล้วนะ ปู่จะส่งให้หลานเรียนเอง หากไม่ได้หลาน ปู่คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้อีก” บุญคุณต้องทดแทนแค้นต้องชำระ ท่านก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ“ปู่เหรอคะ” ประโยคของเด็กน้อยเอ่ยถามอย่างสงสัย“ใช่ ต่อจากนี้ไปเรียกฉันว่าปู่ ฉันจะรับเธอเป็นหลานเธอจะเป็นหลานของฉันจริงๆ จากสายเลือดของยอดชายหรือไม่ ฉันไม่สน แต่ฉันจะรับเธอเป็นหลาน มีสิทธิ์เท่าเทียมกับธนิดาทุกประการ ฉันจะแบ่งทรัพย์สมบัติที่เธอควรจะได้รับให้เธอนะดาวเหนือ” ประโยคนั้นทำให้ดาวเหนือรู้สึกทั้งตกใจและดีใจไม่น้อย ไม่คิดว่าตนเองจะโชคดีถึงเพียงนี้ดาวเหนือตามกำนันยศไปอยู่ที่บ้านใหญ่ เธอได้รับสายตาเกลียดชังจากทุกคนในบ้านส่งมาให้ เมื่อร่างเล็กๆ กอดกระเป๋าใบเก่าคลานเข้าไปนั่งบนพื้นขัดเงาราคาแพงของบ้านเรือนไทยหลังใหญ่“ให้คนจัดห้องหรือยังพิมพ์จันทร์” กำนันยศเอ่ยถามลูกสะใภ้“โอ๊ย! จัดห้องอะไรกันล่ะคะ ใครจะไปว่าง ทุกคนยุ่งกันจะตาย” พิมพ์จันทร์สะบัดเสียงอย่างไม่พอใจเป็นอันมาก ทั้งโกรธทั้งเจ็บใจที่นังเด็กที่

สองแม่ลูกที่เดินเข้ามาในสวนดอกไม้หลังบ้านชะงัก พอพิมพ์จันทร์ได้ยินบุตรสาวพูดเช่นนั้น ก็รีบเดินเร็วๆ เข้าไปจิกหัวของเด็กน้อยขึ้นมาด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด“โอ๊ย!” ดาวเหนือร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บและตกใจเป็นอันมาก“แกกล้าดียังไงมากินเค้กช็อกโกแลตราคาแพงของลูกสาวฉัน คายออมมา คายออกมานังเด็กชั้นต่ำ นังลูกเมียน้อย นังกาลกิณี”พิมพ์จันทร์ทั้งจิกผม ทั้งทุบตี บีบคางจนดาวเหนือสะลัก สำรอกเค้กออกมาเป็นก้อนๆ ไอติดกันจนหูตาแดงไปหมด น้ำหูน้ำตาไหล เค้กแทบติดคอตาย“นังดาวเหนือ แกมันเป็นพวกหัวขโมย แกขโมยเค้กของฉันกินอย่างนั้นเหรอ” ธนิดาเข้าไปทำร้ายดาวเหนืออย่างบ้าคลั่ง ดาวเหนือพอตั้งสติได้ก็ถีบเข้าตรงยอดอกของธนิดาเต็มแรง“โอ๊ย!” ธนิดาร้องเสียงหลง หงายหลังล้มลงก้นจ้ำเบ้า“แม่จ๋า มันทำหนู” ธนิดาร้องไห้จ้า รีบฟ้องมารดาใหช่วยจัดการในทันที“นังเด็กสารเลว มึงกล้าทำลูกกูเหรอ อย่าอยู่เลยมึง ตายเสียเถอะ” พิมพ์จันทร์ตรงเข้าไปทำร้ายดาวเหนือด้วยความโกรธที่อีกฝ่ายทำร้ายลูกสาวของตน แต่คราวนี้ดาวเหนือไม่ยอมให้ทำฝ่ายเดียว เธอตั้งหลักได้ก็รีบหลบ ก่อนจะกระโดดกัดแขนของพิมพ์จันทร์เต็มแรง“โอ๊ย! นังเด็กเปรต เจ็บนะโว้ย! เป็นหม