All Chapters of ซีรีส์เมียเฮีย: Chapter 41 - Chapter 50

“เป็นอะไรของเรา วิ่งหน้าตาแตกตื่นออกมาจากห้องนอนแบบนี้” เสียงเข้มดุของมารดาเลี้ยงทำให้คริมาเบรกจนตัวโก่ง เธอหอบหายใจระรัวยิ่งกว่าวิ่งสี่คูณร้อยอาจเพราะตกใจที่เห็นมารดาเลี้ยงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร“คือว่า เอ่อ... คือวันนี้ครีมตื่นสายน่ะค่ะ”“ตื่นสายอะไรกัน นี่มันเพิ่งหกโมงเช้าเองนะ”“แต่เวลานี้ครีมต้องลุกมากวาดบ้านถูบ้านเตรียมอาหารแล้วก็ทำงานบ้านนี่คะ” เป็นเวลาปกติที่เธอกำลังหัวหมุน ถ้าตื่นสายและไม่ทำตามที่มารดาเลี้ยงสั่งได้โดนด่าโดนตีแน่ ๆ“ทำตอนกลางวันก็ได้ ไปล้างหน้าล้างตากินข้าวต้มสิ ฉันซื้อมาฝาก”“คะ?” คริมาหลุดเสียงคล้ายอุทานออกมาเหมือนไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยินได้ฟัง มารดาเลี้ยงนี่น่ะซื้อข้าวต้มมาให้เธอกิน หลังจากบิดาเสียชีวิตเธอก็ต้องนำเงินเก็บมาใช้ และรับจ๊อบทำงานไปทั่วเพื่อให้มีเงินเรียนหนังสือ เพราะมารดาเลี้ยงที่อาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกันนอกจากจะไม่ให้เธอเรียนหนังสือแล้วยังไม่ส่งเสียอีกด้วย เธอขอร้องปนอ้อนวอนว่าอยากเรียนอีกทั้งรับปากว่าจะช่วยทำงานบ้านทุกอย่าง เธอจึงได้เรียนต่อ ซึ่งเหลืออีกแค่เทอมเดียวเท่านั้นถึงจะจบ มอ. หกเธอจึงยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เรียน ไปรยายอมให้เธอเรียนแต่

“เป็นอะไรคะ”“นั่นสิเป็นอะไรดี” ปืนเองก็ถามกลับไป เขาไม่ได้กวนแต่เขาเองก็อยากรู้ว่าสำหรับเขาแล้วเป็นได้แค่ไหนสำหรับเธอ ไม่อยากหักหาญน้ำใจเพราะคิดว่าตัวเองก็อายุมากแล้ว เธอยังเด็ก อย่าให้เด็กมันด่าเอาได้ว่าเป็นเฒ่าหัวงูประโยคของเขาทำให้เธอกะพริบตาปริบ ๆ จะให้เธอตอบออกไปว่าอย่างไรดีล่ะ“ถ้าครีมขอกลับไปอยู่บ้านได้ไหมคะ ครีมไม่อยากเป็นภาระของใครน่ะค่ะ”“ได้สิ” ปืนพยักหน้าตอบตกลง เขาไม่ชอบบังคับใครอยู่แล้ว โดยเฉพาะเด็กสาวที่เขาแอบชอบ การได้เห็นคนที่ชอบมีความสุข เขาก็พร้อมที่จะทำมันทุกอย่างเพื่อให้เธอได้เจอกับเรื่องราวดี ๆ ในชีวิตหลังจากนี้“ไปกันเถอะ” เขาพาเธอกลับบ้านจริง ๆ ไม่มีการล่วงเกินหรือแวะที่ไหน นั่นทำให้คริมารู้สึกว่าขอบคุณปืนยิ่งนัก เขาเป็นคนดี ดีมากจนเธอรู้สึกมั่นคงปลอดภัยเสมอเมื่อได้อยู่กับเขา“อยู่คนเดียวได้จริง ๆ นะ” เขาเอ่ยถามเมื่อมาส่งเธอที่บ้าน“อยู่ได้ค่ะ”“เฮียอยู่ข้างบ้านนี่แหละ มีอะไรก็เรียกนะ”“ค่ะ” ประตูปิดลง คริมาก็รู้สึกใจหาย“ครีม”“คะเฮีย”“อย่าปิดประตูอย่างเดียวสิ ต้องล็อกประตูให้แน่นหนาด้วย ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนอีกแล้วนะไม่ควรประมาท กลางค่ำกลางคืนถ้าได้ยินใคร

“โอ๊ย! นังนี่ฤทธิ์เยอะ เอาผ้ามาอุดปากมันเอาไว้ คอยดูซิว่าจะดีดดิ้นเล่นตัวไปถึงไหนอีก” นพพรตวาดลั่น ลูกสมุนวัยเดียวกันรีบเอาผ้ามาอุดปากของคริมาเอาไว้ตามคำสั่งคริมาตกใจ พยายามดิ้นรนแต่สู้แรงผู้ชายสี่คนไม่ไหว ในขณะที่ขวัญตาที่วิ่งหนีออกไปจากบ้านแล้ว ย้อนกลับมาใหม่ เธอเห็นเหตุการณ์ในบ้านก็ลนลานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตัดสินใจว่าจะโทร. แจ้งตำรวจดีไหม คริมาไม่ได้ผิดอะไร เธอไม่ควรทำให้เพื่อนต้องเจอชะตากรรมเดียวกันกับเธอเธอโดนนพพรหลอกไปขืนใจ เขาถ่ายคลิปแบล็กเมล์เอาไว้ และเอาคลิปมาขู่ ให้เธอพามาที่บ้านของคริมาเพื่อจะข่มขืนคริมาและแบล็กเมล์อีกคน ที่เธอยอมทำเพราะเหตุจำเป็นและโดนบีบบังคับ เธอเป็นเด็กเรียนดี ที่ทางบ้านตั้งความหวังเอาไว้มาก หากมีคลิปหลุดว่าโดนผู้ชายรุมโทรมเธอจะทำยังไง จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ไหนจะพ่อแม่อีก ครอบครัวอีก พวกท่านคงรับไม่ได้แน่ ๆ แต่เธอจะยอมให้คริมาโดนเหมือนเธอก็ไม่ได้“มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้” เสียงเข้มดุนั้นทำให้ขวัญตาสะดุ้งสุดตัว เด็กสาวหน้าตาเลิ่กลั่ก ก่อนจะตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากปืน เพราะจำปืนได้ว่าเคยไปส่งเพื่อนของเธอที่โรงเรียนหลายครั้ง“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยครีมด้วย” ไม่ต้

ปืนถอดเสื้อของเธอออกจากกาย เขาไม่รีรอที่จะจูบซับไปทั่วเนื้อตัวหอมกรุ่นของเธอ เขาเคยอยากรู้ว่าเธอจะตัวหอมกรุ่นเพียงใด และเมื่อได้เชยชิดสนิทเนื้อก็พบว่าเธอตัวหอมยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้เสียอีกผิวกายเนียนละเอียดที่ต้องแสงโคมไฟสีส้มดูนวลเนียนน่าสัมผัสมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าพันเท่า เขาลูบไล้เล้าโลม กดปากร้อนลงไปหาอย่างไม่รีบร้อน ค่อย ๆ ปรนเปรอให้เธอมีอารมณ์คล้อยตามและไม่หวาดกลัว เพราะเมื่อถึงจุดร่วมร่างประสานกัน เธออาจจะไม่ได้รู้สึกอภิรมย์เช่นนี้ปืนเข้าใจดีว่าสาวบริสุทธิ์เจ็บปวดเสมอเมื่อต้องเสียตัวครั้งแรก จะเจ็บมากเจ็บน้อยอยู่ที่ผู้ชายว่าจะเล้าโลมเก่งแค่ไหน ถ้าเล้าโลมเก่งมีอารมณ์ร่วมมีหยาดน้ำรักไหลซึมออกมาชโลมความเป็นชายมาก ความเจ็บก็อาจจะลดน้อยถอยลงปืนจุมพิตผิวผุดผ่องของเด็กสาวระเรื่อยลงมายังหน้าท้องแบนราบ คริมาเกร็งหน้าท้องสะท้านด้วยความวาบหวาม และแทบจะหยุดหายใจเมื่อเขาจุมพิตปากร้อนไปจนถึงขอบกางเกงนอนตัวสั้นปืนจัดการดึงกางเกงนอนตัวน้อยของเธอออกไปให้พ้นทาง นั่นทำให้เขาได้เห็นความอวบอูมของเนินเนื้อที่มีเส้นไหมปกคลุมอยู่ เธอไร้ด่านเช่นเดิมแต่เขาไม่ได้คิดจะใส่ใจว่าตอนนี้เธอมีด่านหร

เธอเป็นเมียของเขาแล้ว เขาไปอยู่ที่ไหนเธอก็ต้องตามเขาไปด้วย“อยากเห็นบ้านของเฮียจังเลยค่ะ”“ทำไมเหรอ”“คิดว่าน่าจะอากาศดีน่ะค่ะ ครีมชอบที่ที่อากาศดี ๆ ต้นไม้เยอะๆ เงียบสงบค่ะ”“นึกว่าจะชอบแสงสีในเมืองเสียอีก”“ในเมืองการแข่งขันสูง คนก็ดูรีบร้อนทำโน่นทำนี่แข่งกับเวลา แล้วก็หาคนจริงใจได้ยาก ไปอยู่บ้านสวนกับเฮียอากาศดี ๆ ร่มรื่นเงียบสงบดีกว่าค่ะ” ตัวเมืองหาดใหญ่ตอนนี้รถติด อากาศก็ไม่ดี ถ้าเลือกได้เธอเลือกอย่างไปอยู่ในสวนมากกว่า แต่ติดว่าไม่มีที่ดินในสวนเท่านั้นเอง“แล้วไม่อยากเรียนต่อปริญญาตรีในเมืองหรือไง”“ถ้าครีมอยากเรียนต่อเฮียจะส่งเรียนเหรอคะ”“ส่งเรียนสิ อยากเรียนอะไรล่ะ”“ครีมอยากเรียนมสธ. ค่ะ อ่านหนังสือแล้วค่อยไปสอบเอา จะได้อยู่กับเฮียช่วยเฮียทำงานที่บ้านด้วยไงคะ”“ไม่อยากเรียนมหาวิทยาลัยเปิดเหรอ เรียนเองที่บ้านไม่เหงารึไง ไม่มีเพื่อนเลยนะ ต้องอ่านหนังสือเอง อยู่กับเพื่อนจะได้ติวหนังสือกับเพื่อน”“ถ้าอยากหาคนช่วยติว เฮียก็ช่วยครีมติวหนังสือสิคะ” เธอหอมแก้มเขาด้วยท่าทีออดอ้อน“อยากเรียนต่ออะไรล่ะ”“อยากเรียนทำอาหารค่ะ”“ทำไมอยากเรียนทำอาหารล่ะ” เขาเอ่ยถาม“ก็ครีมชอบทำอาหารค่ะ”“แล