All Chapters of ซีรีส์เมียเฮีย: Chapter 31 - Chapter 40

“โอ๊ย!” เถื่อนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง หอบหายใจจนตัวโยน พอพริมาทำท่าจะขยับเข้าไปหา เถื่อนก็ตวาดกลับมา“แพศยา ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้” สรรพนามที่เปลี่ยนไป ทำให้พริมางุนงง“เฮียโกรธอะไรพรีมคะ ทำไมถึงได้ใช้คำพูดรุนแรงกับพรีมแบบนี้” เธอจะไม่ไปจนกว่าจะรู้ความจริง“สารเลว บอกว่าจะมีฉันคนเดียว เธอไปนอนกับมันมาแล้วน่ะสิ เมียมันถึงได้ตามไปยิงหัวเธอจนถึงบริษัท” ประโยคของเขาทำให้เธอกะพริบตาปริบ ๆ เริ่มจะเข้าใจแล้วว่าเขาโกรธอะไร เขาโมโหหึงใช่ไหมเธอไม่อยากเข้าข้างตัวเอง แต่เขาต้องมีความรู้สึกดี ๆ กับเธอบ้างแหละ อยู่ด้วยกันมานานหลายปีแล้ว ขนาดเธอยังรักเขาถึงขนาดนี้เลย แล้วเขาล่ะ เข้ามาขวางทางปืนเอาไว้แบบไม่กลัวตาย ไม่รักเธอสักนิดเลยหรือไง“พรีมไม่ได้มีอะไรกับคุณธามนะคะ”“อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ”“คุณธามเขาอยากเลิกกับสองคนนั่น เพราะสองคนนั่นก่อเรื่องวุ่นวายให้เขาและข่มขู่เขาน่ะค่ะ เขาก็เลยให้พรีมช่วย รับสมอ้างว่าเป็นแฟนก็แค่นั้นเอง”“ตลกละ เรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้ ใครเชื่อก็ออกลูกเป็นควายแล้ว”“เชื่อเถอะครับ ผมขอให้พรีมช่วยผมแบบนั้นจริง ๆ และนี่คนรักของผมครับ ชื่อณเด

เรื่องอาหารการกินไม่ต้องพูดถึง เธอทำอาหารได้อร่อยไม่แพ้ใคร และชอบทำโน่นทำนี่ ดัดแปลงสูตรอาหารต่าง ๆ นานา ให้คนในครอบครัวได้กิน“เฮียคะ”“ว่าไง”“วันนั้นที่พรีมไปบ้านของคุณธามเพราะเขาช่วยพรีมเอาไว้ค่ะ พรีมโดนกระชากกระเป๋า”“อืม...” เขารับคำรับรู้“เฮียเข้าใจพรีมแล้วใช่ไหมคะ” เธอเอ่ยถามเขา“เข้าใจแล้ว ยังคิดมากอยู่อีกเหรอ” เขาโยกศีรษะของเธอไปมา นั่นทำให้พริมาเบาใจว่าได้เคลียร์กับเขาเรียบร้อยแล้ว จะได้ไม่มีอะไรติดค้างหรือหวาดระแวงกันอีก“วันนี้พรีมทำอะไรให้กินครับ หอมไปถึงหน้าบ้านเลย” สามหนุ่มมารับประทานอาหารกับพี่ชายทุกวันเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินมาที่โต๊ะอาหาร แค่เห็นก็ถึงกับน้ำลายสอเพราะทั้งกลิ่น และการจัดจานที่น่ากินทำให้น้ำย่อยในกระเพาะอาหารหลั่งออกมาในทันทีทันใด ที่สำคัญรู้ดีว่ารสชาติอาหารของพริมาไม่เป็นสองรองใคร เพราะได้ชิมกันแทบทุกวัน“ทำท่าทีกระดี้กระด๊าอะไรกันขนาดนั้น” เถื่อนเอ่ยถามน้องชายทั้งสามด้วยน้ำเสียงดุ ๆ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าสามหนุ่มกำลังรออาหารสุดพิเศษจากพริมาอยู่ แต่เขาก็อดที่จะหวงและนึกหมั่นไส้เสียไม่ได้ แม้จะเป็นน้องชายแต่ก็เป็นผู้ชาย เขาหวงพริมาจากผู้ชายทุกคน

“นี่คงเป็นการแสดง คงอยากรักษาภาพพจน์ของตัวเองเอาไว้ เอาเถอะค่ะฉันเข้าใจว่าคุณคงไม่อยากเสียหน้าที่ต้องลงไปเกลือกลั๊วกับของต่ำ ๆ แบบนี้ มีผู้ชายหลายคนเคยเลี้ยงดูหรือผูกปิ่นโตผู้หญิงสาว ๆ หน้าตาพอไปวัดไปวาได้อย่างนังพริมา คงไม่ใช่คนคุณคนเดียวกระมังคะ ถึงใครจะรู้ว่าคุณเคยเอาอีนี่ แต่คุณก็ไม่ต้องอายหรอกค่ะ เรื่องธรรมดาจะตายไป เป็นผัวเมียกันยังไง แหวนแต่งงานก็ไม่มี” ท้ายประโยคภัสสรเหยียดปากกอดอกเชิด ๆ อย่างสะใจที่ได้ตอกกลับหญิงชายทั้งคู่“ผมไม่จำเป็นต้องรักษาภาพพจน์ใด ๆ ทั้งสิ้น และที่พริมายังไม่ได้สวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายอย่างที่คุณพยายามจะจับผิดก็เพราะว่าผมยังไม่ได้ขอเธอแต่งงาน ผมกับเธอแค่คบกันและตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่าผมรักเธอ และเธอจะเป็นภรรยาที่ดีของผม คุณพูดมาก็ดี งั้นผมจะได้ขอผู้หญิงที่ผมรักแต่งงานเลย” เถื่อนหยิบกล่องแหวนเพชรน้ำงามออกมาจากกระเป๋าเสื้อของตัวเองเขาเปิดกล่องกำมะหยีสีแดงออก ก่อนจะขอพริมาแต่งงาน“แต่งงานกับเฮียนะพรีม เฮียสำรวจใจตัวเองแล้วว่าเฮียรักพรีม และพรีมก็จะเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของเฮีย” อยากจะขอเธอแต่งงานในสถานที่ที่โรแมนติกกว่านี้แ

“ว่าไงครับน้องหนึ่งน้องสอง” เธออ้าแขนรับลูกน้อยทั้งสองที่โผเข้ามากอดเธอเอาไว้ด้วยท่าทีดีใจ เหมือนมีอะไรมาอวด“วันนี้คุณครูชมว่าผมวาดรูปสวยครับ”“คุณครูก็ชมหนูว่าบวกเลขถูกทุกข้อเลย”สองพี่น้องแย่งกันอวดมารดา ทำให้พริมายิ้มออกมา ก่อนที่ร่างสูงของสามีจะเดินเข้ามาพร้อมกับข้าวของเต็มมือ รวมถึงกระเป๋านักเรียนสีสันสดใสของลูกด้วยพริมายิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นสามีนำกระเป๋าใบน้อยสีฟ้าและสีชมพูคล้องเข้าไปที่แขน ภาพนั้นมันอบอุ่นจนทำให้เธอนึกถึงบิดาที่ล่วงลับไปแล้วตอนเด็ก ๆ บิดาก็ชอบสอดสายกระเป๋านักเรียนใบเล็ก ๆ ของเธอเอาไว้ในแขน เพื่อช่วยถือกลับบ้าน“วันนี้มีอะไรกินบ้างครับ”“หิวแล้วเหรอจ๊ะ” พริมาก้มไปถามลูกชายที่ลูบหน้าท้องไปมา“หิวแล้วครับ”“หนูก็หิวเหมือนกันค่ะ” ลูกสาวอีกคนรีบเอ่ยบอกว่าหิวแล้วไม่ต่างกัน“งั้นต้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะจ๊ะ แล้วค่อยมากินข้าวกัน ไปเถอะจ้ะคนดี จะได้สบายตัว ดูสิเล่นจนเหงื่อเต็มตัวเลย”“คุณพ่อขาพาหนูสองไปอาบน้ำหน่อยค่ะ” คนขี้อ้อนตรงเข้าไปหาบิดาในทันที เพราะตอนนี้หิวมากแล้ว อาบน้ำเสร็จแล้วจะได้มากินของอร่อยที่มารดาทำเอาไว้ ก่อนจะทำการบ้านกับพี่ชาย“ไปครับ” เถื่

เขาจะตักเตือนก็ไม่ทันเสียแล้ว ดรัณประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตเสียก่อน ทำให้คริมาต้องตกอยู่ในเงื้อมือของไปรยา เขาคิดว่าไปรยาคงคิดแผนการอันชั่วร้ายอะไรอีกเป็นแน่ ผู้หญิงแบบไปรยาต้องคิดถึงผลประโยชน์ของตัวเองเป็นหลัก และคริมาก็ไม่ใช่ลูกตน จะเลี้ยงทำไมให้เหนื่อยให้เปลืองเงินคริมาอายุย่างสิบแปด กำลังสวยสะพรั่ง เวลาเขาเห็นไปรยามองคริมาก็รู้ถึงความไม่หวังดีของหล่อน“จริงเหรอคะ” คริมาเอ่ยถาม เธอไม่เคยรู้เรื่องมารดาเลี้ยงมาก่อน ไม่รู้ว่าบิดาไปขุดมาจากไหนหรอก รู้แค่ว่าต้องก้มหน้าก้มตาใช้ชีวิตตัวเองให้อยู่รอดที่สุดก็เท่านั้นเอง“เดี๋ยวกินข้าวต้มเสร็จไปซื้อเสื้อผ้ากัน” เธอหน้าเหวอเมื่อเขาเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ไม่ตอบคำถามที่เธอถามไปเมื่อครู่“ไปซื้อเสื้อผ้าทำไมคะ” เขาเปลี่ยนเรื่องกะทันหันเธอเลยต้องเปลี่ยนเรื่องตามด้วย“ก็ชุดที่ใส่อยู่นี่ มันดูไม่ได้เลย ผ้าขี้ริ้วที่บ้านของเฮียยังดูดีกว่าเสียอีก” ประโยคของเขาทำให้เธอต้องก้มมองตัวเองก่อนจะเม้มปากเข้าหากันแน่น“มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ”“ใช่” ปืนตอบตรง ๆ ชัด ๆ“ถึงจะเหมือนผ้าขี้ริ้วแต่ขออย่าให้เป้าขาดก็พอค่ะ” คนพูดขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะได้ยินเสียงบางอย่าง