บททั้งหมดของ ซีรีส์เมียเฮีย: บทที่ 71 - บทที่ 80

“เฮียต้องให้รางวัลพ่อตาแม่ยายเฮียยังไงดีครับ สอนลูกมาดีเหลือเกิน นี่สิเมียเฮีย สุดยอดจริง ๆ” เสือจุมพิตเธอหนัก ๆ ก่อนจะกอดเธอเอาไว้แนบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในค่ำคืนที่ผ่านมา เสือได้เล่าให้พี่น้องทั้งสามฟัง ทุกคนถึงกับเอ่ยชมปาริมาไม่ขาดปากว่าเธอสุดยอดมากที่จัดการปัญหานี้ได้ ไม่ใช่มาชวนผัวทะเลาะแล้วมีปัญหาต้องเลิกรากันเหมือนคู่แต่งงานคู่อื่นเสือเองก็ภาคภูมิใจที่ได้ปาริมาเป็นภรรยา เมื่อก่อนว่ารักเธอมากแล้ว แต่หลังจากแต่งงานเขาก็รักเธอมากขึ้นกว่าเก่าเสียอีก“วันนี้ทำอะไรกินครับ” เสือกอดรัดภรรยาจากทางด้านหลัง หอมแก้มเธอเสียฟอดใหญ่“อุ๊ย! เฮียน่ะ ทำขนมจีนน้ำยาปลากับแกงไตปลาค่ะ”“หอมจัง หิวแล้วครับ วันนี้เฮียชวนเฮียเถื่อน เฮียปืนแล้วก็นายสิงห์มากินมื้อกลางวันกับเราด้วยนะ”“ได้เลยค่ะ ปาทำน้ำแกงเอาไว้เยอะเลยค่ะ แบ่งไปให้คนงาน พ่อกับแม่ ก็ยังเหลืออีกเยอะ ส่วนผักคนงานก็หามาให้เยอะแยะเลย”ปาริมายกมือไหว้พี่น้องของเสือ เถื่อน ปืน พาคนรักมาด้วย ในขณะที่สิงห์นั้นยังโสดและเป็นคนเดียวที่ยังไม่แต่งงานหรือมีคนรักเป็นตัวเป็นตน“ฝีมือขนมจีนน้ำยากับแกงไตปลาของพี่สะใภ้นี่ยอดเยี่ยมไปเลยครับ” สิงห์เอ่ยชมไม่

“ถอดเสื้อผ้าออกแล้วช่วยตัวเองให้ดูก่อน” ไม่ต้องพูดซ้ำ เธอก็ลุกจากตักของเขา ก่อนจะจัดการปลดเสื้อและกางเกงขาสั้นออก เหลือแค่เรือนร่างเปลือยเปล่าเท่านั้นเต้านมอวบอิ่มที่เขารู้ว่าอวบอัดและหวานหยดเพียงใด ทำให้สิงห์ต้องกวักมือเรียกเธอไปหา ให้เขาได้ดูดกลืนมันอย่างหิวกระหาย ก่อนที่เขาจะกระซิบบอกให้เธอไปที่โซฟาตัวยาวที่ตั้งตระหง่านอยู่ในห้องทำงานของเขาอีกด้านหนึ่งสิงห์ไม่ลืมจัดการล็อกประตูอย่างแน่นหนา เพราะนี่คือบ้านพักส่วนตัวในไร่ที่อาจจะมีพี่ชายหรือลูกน้องของเขาโผล่พรวดพราดเข้ามาได้ และมันคงไม่ดีแน่ หากเห็นว่าเขากับพิมาลินกำลังเอากันอย่างเมามันเช่นนี้พิมาลินเดินไปนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะแยกขาออกจากกัน เธอเลื่อนมือมาเขี่ยติ่งกระสันกลางกาย ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปในร่องสวาทของตัวเองอย่างร่านร้อน และครวญครางออกมาแทบไม่เป็นภาษาเธอใช้มือข้างที่เหลือเคล้นคลึงเต้านมอวบอิ่มของตัวเองไปด้วย ท่าทีนั้นเป็นการยั่วเย้าอารมณ์เสน่หาของสิงห์ได้เป็นอย่างมากสิงห์รูดรัดแก่นกายไปมา เดินเข้ามาหาสาวน้อย ก่อนจะกอบกุมใบหน้าของเธอเอาไว้ ให้เธออ้าอมดูดรัดท่อนชายเข้าไปเต็ม ๆ ลำเธอละมือจากหน้าอกอวบอิ่มมารูดรัดแก่นกายให้เขาพ

การเอาเงินเก็บมาใช้เป็นการช่วยครอบครัวนั่นคือประโยคของบิดา ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินมาก่อน พิมาลินเสียใจมาก วันนั้นเธอเลยยั่วสิงห์เพราะน้อยใจบิดา คิดว่าถึงไม่มีบิดาก็ยังมีสิงห์ เธอสามารถขอความช่วยเหลือหรือขอเงินเขาได้ แต่ถ้าเขาปฏิเสธไม่เอาเธออีกเธอคงเสียสูญพิมาลินคิดตามประสาเด็ก และในวันนั้นเธอก็ได้เสียกับเขา เธอจึงกล้าเอ่ยปากขอเงินเขา ด้านได้อายอดเธอคิดเช่นนั้น และเงินที่ขอมาเธอก็เอาไปซื้อทองคำเอาไว้ และแอบฝากเอาไว้โดยที่ไม่มีใครรู้ เกิดเหตุฉุกเฉินจะได้เอาออกมาใช้ ตั้งแต่บิดาเปลี่ยนไปเธอก็ไม่เคยเชื่อมั่นอะไรอีก เธอต้องวางแผนสำหรับอนาคตของตัวเองถ้าวันหนึ่งสิงห์ไม่ต้องการเธออีกคน เธอจะได้มีที่ไป เด็กสาวเดินออกมาจากบ้านของสิงห์ด้วยความรู้สึกตื้อในอกพิมาลินเดินมาถึงบ้านก็เจอเข้ากับมารดาเลี้ยงและลูกติดของนาง พอเจอหน้ากันเธอก็เบือนหน้าหนีในทันที“จะไม่คุยกันหน่อยเหรอจ๊ะหนูลิน” ดาวาดเอ่ยถามลูกเลี้ยงสาว ก่อนจะเข้าไปจับมืออีกฝ่ายเอาไว้ แต่พิมาลินสะบัดตัวหนี มองอย่างรังเกียจ“กล้าดียังไงเอามือเน่า ๆ สกปรก ๆ ของแกมาจับมือของฉัน” พิมาลินพูดอย่างเกลียดชัง ก่อนจะเอาสเปรย์แอลกอฮอล์ในกระเป๋าขึ้น

ผู้ชายคนนี้เธอจะเอามาเป็นผัวให้ได้ สิงห์ร่ำรวยและหล่อเหลา ใครได้เป็นเมียของเขาคงสบายและโชคดีไปทั้งชาติ“ถ้าสิงห์ต้องการแบบนั้น ลุงก็คงขัดไม่ได้ เพราะตอนหมั้นหมายกัน แม่ของสิงห์กับแม่ของยายลินเขาหมั้นกันเอาเอง ลูก ๆ ไม่ได้รับรู้อะไร ถ้าจะถอนหมั้นกันเพราะไปกันไม่รอด ลุงก็คงบังคับอะไรไม่ได้ เพราะยุคสมัยนี้ไม่มีใครเขาคลุมถุงชนกันแล้ว” ประโยคของบิดาทำให้พิมาลินที่แอบฟังอยู่ใจหายวาบตอนนี้สิงห์เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ แม้เขาจะมีท่าทีรำคาญไปบ้าง แต่เช่นไรเธอก็ยังพึ่งพิงเขาได้บ้าง ไม่เหมือนบิดาที่พึ่งพิงอะไรไม่ได้เลยหัวใจของเด็กสาวรู้สึกหวาดหวั่นยิ่งนัก เธอเสียบิดาให้นังปีศาจร้ายอย่างดาวาดไปแล้ว เธอจะไม่มีวันเสียคู่หมั้นที่เธอรักไปให้กชกรอีกเด็ดขาดทำไมเธอจะไม่รู้ว่ากชกรคิดเช่นไรกับสิงห์ แค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าหล่อนพึงพอใจสิงห์เหลือล้นความน้อยใจของเธอเกิดจากครอบครัว เกิดจากบิดาเป็นหลัก ท่านไม่ค่อยรักเธอตั้งแต่เล็ก บางครั้งเธอก็เคยคิดว่าตัวเองอาจจะไม่ใช่ลูกของท่านก็เป็นได้อาหารมื้อเย็นตั้งโต๊ะเวลาหนึ่งทุ่ม พิมาลินไม่อยากไปร่วมโต๊ะอาหารกับคนตีสองหน้าอย่างสองแม่ลูกหรอก แต่เธอก็อยากจะรู้ว่าสอ

“ลินทุกข์ใจมากนะคะพี่ ที่ทำเป็นเข้มแข็งอยู่ทุกวันนี้ก็ไม่อยากให้ใครมาซ้ำเติม เหยียดหยาม ดูถูกหรือสมเพชเวทนา”“ไม่ว่าลินจะทำอะไร พี่ก็เชื่อว่าลินอยากปกป้องตัวเอง ลินคิดมาดีแล้ว ถึงแม้ว่าสิ่งนั้นจะทำแล้วรู้สึกว่าผิดพลาดไป พี่ก็ไม่โทษลินนะจ๊ะ คนเราย่อมทำผิดพลาดกันได้ แต่ไม่ว่าจะถูกหรือผิดเราก็ต้องยอมรับมัน เรื่องแม่เลี้ยงของลินพี่คิดว่าลินต้องมีสติเข้าไว้ สิ่งที่พ่อลินไม่เห็นคือตัวตนที่แท้จริงของแม่เลี้ยง เราก็ต้องค่อย ๆ ทำให้เขาเห็น อย่าวู่วามอย่าเอาแต่อารมณ์ เพราะคนบางคนเขาแค่อยากยั่วโมโหให้เราสติหลุด เสียการควบคุมตัวเองสุดท้ายเขาก็จะเป็นฝ่ายชนะ แต่เราจะถูกมองไม่ดี” ประโยคของปาริมาทำให้พิมาลินเริ่มได้สติ“ขอบคุณพี่ปามากนะคะ”“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ขอให้ลินคิดเสียว่าพี่เป็นพี่สาวคนหนึ่ง มีอะไรมาปรึกษาพี่ได้ ทุกข์ใจมาหาพี่ได้ มาระบายกับพี่ได้ พี่ยินดีรับฟังลินเสมอ ลินไม่มีใครก็ขอให้รู้เอาไว้ว่าลินยังมีพี่ พี่จะอยู่เคียงข้างลินเสมอ” ปาริมารู้ดีว่าพิมาลินไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ถ้าอีกฝ่ายไม่ถูกทำร้ายก่อน ก็จะไม่โต้ตอบ แต่พิมาลินยังเด็ก การโต้ตอบก็จะเป็นไปแบบตรงไปตรงมา ในขณะที่มารดาเลี้ยงนั้นอายุมาก