ซีรีส์เมียเฮีย의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

ปาริมาไม่ได้พูดอะไร แต่บีบมือของพิมาลินเอาไว้แน่นเพื่อให้กำลังใจปาริมานำของว่างมาเสิร์ฟ และนั่งจิบกาแฟคุยกับสองหนุ่มต่อ โดยมีพิมาลินนั่งเงียบอยู่ข้าง ๆพิมาลินในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง ปาริมาคิดเช่นนั้น สมัยก่อนพิมาลินจะสนุกสนานดูมีความสุขมากกว่านี้ แต่การแต่งงานในครั้งนี้ดูเหมือนจะพรากเอาความสุขบางส่วนในชีวิตของอีกฝ่ายไป อาจเพราะสิงห์ประกาศโต้ง ๆ ว่าไม่รัก คนแอบรักมานานจึงใจเสีย เธอเข้าใจความรู้สึกของพิมาลินดี เป็นเธอคงไปไม่เป็นเหมือนกัน“เฮียคงต้องขอตัวกลับแล้วละ รบกวนนายกับเมียมานานแล้ว” เสือเอ่ยขอตัวเมื่อเย็นมากแล้ว หลังจากนั่งคุยกันนาน และปาริมาก็ทำอาหารให้ทุกคนกินในมื้อเย็นก่อนจะขอตัวกลับ และพิมาลินก็ตามปาริมาเข้าไปในห้องครัวเพื่อเรียนทำกับข้าวกับอีกฝ่ายด้วย กับข้าวง่าย ๆ พื้นฐานที่พิมาลินตั้งใจเรียนรู้ และปาริมาก็สัญญาว่าจะส่งตำราทำอาหารมาให้ “นายอย่าลืมไปหาเฮียเถื่อนด้วย ไปคุยกันซะให้เรียบร้อย อยากปลูกอะไรก็รีบๆ ปลูกซะ จะได้เป็นทรัพย์สินให้เราตอนแก่ ต่อไปจะได้สบาย” เสือทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนที่จะเดินทางกลับ หลังจากที่น้องชายรับคำเรียบร้อยแล้วหลังจากพี่ชายและพี่สะใ

แม่ครัวที่ทำอาหารเลี้ยงคนงานในไร่ของสิงห์ทำอาหารเก่ง มีเคล็ดลับมากมาย นางจะเปิดร้านอาหารเป็นของตัวเองยังได้เลย เมื่อพูดคุยกันไปถึงได้รู้ว่านางเป็นหนี้บุญคุณชีวิตของสิงห์ นางจึงเลือกที่จะมาเป็นแม่ครัวทำอาหารให้แก่คนงานในไร่ แทนที่จะไปเปิดร้านอาหารเองและมีรายได้มากกว่านี้“นายหญิงนี่ฝีมือดี มีพรสวรรค์”“อย่าเรียกหนูว่านายหญิงเลย บอกแล้วไงคะว่าให้เรียกชื่อเล่นเฉยๆ”“ป้าลืมทุกทีค่ะ หนูลินนี่มีพรสวรรค์จริง ๆ สอนแป๊บเดียวก็เก่ง รู้จักปรุง ชิมรสก็เก่ง ป้ามีเคล็ดลับการทำอาหารอะไร จะสอนหนูลินให้หมดเลยนะคะ ไม่ใช่อะไรหรอก ป้าไม่มีลูกหลานที่ไหน ตัวคนเดียวก็อยากมีคนสืบทอดวิชาทำอาหาร สูตรที่ป้าสอนหนูลินเป็นสูตรโบราณ รับรองว่าในอนาคตถ้าหนูลินจะเปิดร้านอาหารไม่อดตายแน่นอนค่ะ เคยคิดจะสอนคนอื่น เขาก็เรียนแป๊บ ๆ ก็ไม่สนใจจริง ๆ ป้าเลยไม่อยากสอนต่อ”เธอได้เล่าความฝันของตัวเองว่าอยากเปิดร้านอาหารเป็นของตัวเองให้กับป้าดวงใจได้ฟัง ท่านเองก็เป็นกำลังใจให้เธอทำให้สำเร็จสมดังที่หวังเอาไว้พิมาลินรู้สึกดีเมื่อเธอได้ทำอาหาร อย่างน้อยเธอก็มีวิชาติดตัวเมื่อมาอยู่ในไร่กับสิงห์แบบนี้ และอย่างน้อยเธอก็ยังเจอคนดี ๆเด

เขาเขี่ยติ่งไตสวาทอีกไม่กี่ครั้งเธอก็หลุดเสียงครวญครางออกมาด้วยความซี้ดเสียว ความพรั่งพร้อมของเธอทำให้เขาเปลี่ยนจากนิ้วเป็นการใช้ส่วนปลายของความแข็งแกร่งเสียดสีกับปากถ้ำสวาทอันฉ่ำเยิ้มแทนเธอซี้ดปากด้วยความเสียวซ่าน ก่อนที่จะเผลอหยัดสะโพกให้เขาสอดเสียบเข้ามาอย่างเต็มรัก หยาดเยิ้มกระสันซ่านคือความรู้สึกที่เอ่อท้นอยู่ตรงส่วนเชื่อมประสานเธอหลุดเสียงครางออกมาเมื่อเขาเริ่มขยับโยก สิงห์รู้ดีว่าเธอชอบแบบไหน แรงเสียดสีของเขาทำให้ติ่งไตสวาทกลางกายของเธอสั่นระริกด้วยความเสียวซ่าน ทำให้เธอตัวสั่นระริกจากความกระสันที่มันรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบนับจังหวะไม่ถูกบทรักอันร้อนแรงของเขาเต็มไปด้วยความรัญจวนที่ทำให้เธอครวญครางแทบไม่เป็นภาษานานนับชั่วโมง ก่อนจะถึงจุดหมายปลายทางพร้อมกันอย่างรุนแรงเมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไป ความเฉยชาก็มาเยือน พิมาลินกัดปาก มองตามร่างสูงที่เดินเข้าห้องน้ำไปด้วยความรู้สึกหลากหลายไม่มีการโอบกอด คนไร้ใจทำให้เธอรู้สึกด้อยค่าทุกครั้งที่ผละร่างออกจากกันบนเตียง นี่ใช่ไหมคือค่าของเธอเด็กสาวไม่อยากคิดอะไรมาก เธออาบน้ำหลังจากเขาและไปรับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวของเขาที่ห้

“งั้นหนูไปก่อนนะคะคุณพ่อ ขอให้คุณพ่อหายไวๆ นะคะ”“ลูกในไส้แท้ๆ ไม่เคยสนใจไยดี มีแต่คนอื่นมาเฝ้ามาคอยดูแล ตื่นมาแม้แต่ลูกก็ไม่เจอหน้า มันน่าน้อยใจนัก”“หนูอยู่ดูแลคุณพ่อตลอดนะคะ”“ตอนไหน”“ตอนคุณพ่อไม่ได้สติไง”“หึ!” พิรัชต์ทำเสียงในลำคอ“เงินค่ารักษาหนูก็เป็นคนจ่าย” พิมาลินพูดออกมาอย่างเสียใจ“ใครจ่ายนะ”“หนูไงคะ”“ก็เมียของฉันเขาเป็นคนจัดการไม่ใช่เหรอ แกเพิ่งโผล่หน้ามานี่จะจ่ายได้ยังไง”“คุณคะ เป็นยังไงบ้างคะ ดาขอโทษนะคะที่กลับไปช้า ดาไปทำของโปรดคุณมาน่ะค่ะ” เสียงของดาวาดทำให้สองพ่อลูกชะงัก พลางหันไปมอง ดาวาดยิ้มหวานเข้ามา ในขณะที่กชกรแอบมองพิมาลินอย่างเกลียดชังสุดใจ แต่ต่อหน้าบิดาเลี้ยงก็ปั้นหน้ายิ้มแย้มเข้าใส่“ขอบใจมากนะคุณ คุณนี่มีน้ำใจเสมอ”“มาเยี่ยมคุณพ่อนานแล้วเหรอจ๊ะ แล้วนั่นพาอะไรมาด้วยล่ะ”“ลินทำอาหารมาให้คุณพ่อน่ะค่ะ”“หนูลินทำอาหารเองได้ด้วยเหรอคะ” ประโยคของดาวาดทำให้พิมาลินหน้าตึง เม้มปากเล็กน้อย เหมือนโดนสบประมาทเข้าอย่างจัง“สงสัยไปอยู่ที่โน่นต้องทำกินเอง ไม่ทำอะไรกินมีหวังอดตาย จะมีใครมาเป็นทาสรองมือรองตีนเราได้ตลอดกันล่ะ ครอบครัวของคุณสิงห์น่ะเขาร่ำรวยก็จริง แต่ลูกหล

“พอกินได้ไหม” สิงห์เอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญ เงียบกริบไม่วิจารณ์ว่าอาหารที่กินเข้าไปเป็นอย่างไรบ้าง“พอกินได้น่ะค่ะ รสชาติก็งั้น ๆ” เหมือนเพิ่งได้สติจึงรีบพูดสบประมาทออกไปเช่นนั้น พิมาลินไม่ได้สนใจคนทั้งคู่ เธอรับประทานอาหารเงียบ ๆอาการก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารโดยไม่สนใจใครเลยของภรรยาทำให้สิงห์รู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อยหลังจากรับประทานอาหารเสร็จสิ้น พิมาลินก็จัดการกับจานชามและเดินตัวปลิวขึ้นห้อง เธอทำเหมือนกับว่าในบ้านหลังนี้ไม่มีสิงห์กับสีแพรอยู่ด้วย หลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จแล้วเธอก็ทิ้งตัวลงนอนในที่ของเธอเอง ในขณะที่สิงห์กำลังเอาตัวรอดจากสีแพรอยู่ และกำลังหงุดหงิดที่เมียของเขาไม่มีอาการหึงหวง หรือปกป้องเขาจากผู้หญิงคนอื่นเลย“เฮียว่าแพรควรนอนได้แล้ว” สิงห์กดร่างของสีแพรลงบนเตียงในห้องนอนอีกห้องก่อนจะถอนใจเฮือกใหญ่ เขาไม่เคยมีอารมณ์กับผู้หญิงคนไหนมานานแล้ว ตั้งแต่มีพิมาลิน แต่ไม่อยากยอมรับใจตัวเอง“เฮียนอนเป็นเพื่อนแพรหน่อยสิคะ แพรไม่กล้านอนคนเดียวค่ะ เมียของเฮียไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ ดูสิคะเดินหนีเข้าห้องนอนไปแล้ว ไม่เห็นมาสนใจอะไรเฮียเลย”“แต่มันก็ไม่ดีนะครับ เฮียแต่งงานแล