บททั้งหมดของ Ang Haplos Ng Bilyonaryo: บทที่ 11 - บทที่ 20

ELENA POV Dalawang araw na ako sa ospital at kahit medyo okay na ang pakiramdam ko, ayaw pa rin akong paalisin ni Dante. Daig pa niya ang bodyguard; kung hindi lang siya kailangang pumunta sa opisina para sa isang emergency meeting, baka pati paghinga ko ay binibilang niya. Kasalukuyan akong nagbabasa ng libro nang biglang bumukas ang pinto. Hindi ito ang mahinhing katok ng nurse. Malakas, bastos, at puno ng yabang ang pagkakabukas nito. Pumasok ang isang babaeng nakasuot ng mamahaling terno, nakasukbit ang Hermes na bag, at ang mga alahas sa leeg ay halos sumilaw sa akin. Si Doña Victoria Valderama. Ang nanay ni Dante. Ang babaeng nagpahirap sa akin noong nakatira pa ako sa mansyon bilang asawang "walang kwenta." "So, it’s true," bungad niya, hindi man lang bumati. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may pandidiri. "Buhay ka pa pala, Elena. O baka dapat kitang tawaging 'Alana' gaya ng sabi ng mga tsismis?" Dahan-dahan kong ibinaba ang libro ko. Inayos ko ang upo ko at

ELENA POV Tatlong araw na sa mansyon si Celeste at masasabi kong bilib din ako sa tibay ng apog ng babaeng ito. Kahit ginagawa ko na siyang utusan, pinagtitimpla ng gatas sa madaling araw at pinapabili ng mga pagkaing mahirap hanapin, ay hindi pa rin siya umaalis. Alam kong may inaantay siyang pagkakataon, at mukhang ngayong gabi iyon. "Dante, darling! I cooked your favorite, Beef Bourguignon. Naalala ko, ito ang lagi nating kinakain sa Paris noon," malanding sabi ni Celeste pagkababa ni Dante mula sa opisina niya sa itaas. Nakasandal ako sa hamba ng pinto ng dining room, pinapanood ang eksena. Si Celeste, nakasuot ng apron pero sa ilalim niyon ay isang manipis na silk dress na halos wala nang itinatago. Si Victoria naman ay nakaupo sa kabisera, nakangiti nang malapad na parang nanalo sa lotto. "Salamat, Celeste, pero dapat ay nagpahinga ka na lang. May mga chef naman tayo," sagot ni Dante na hindi man lang siya tinitingnan. Dumiretso agad si Dante sa akin at hinalikan ako sa noo.

ELENA POV Hindi alam ni Dante, pero habang busy siya sa pag-iimbestiga sa loob ng kumpanya, nakikipagkita ako kay Marcus Santillan sa isang tagong cafe malapit sa opisina. Alam kong matalino ang IT team ni Dante, pero pagdating sa mga "maduming" laro sa internet, walang tatalo sa mga koneksyon ni Marcus. "Sigurado ka ba rito, Alana? Kapag nakuha ko ang IP address, hindi lang career ni Celeste ang babagsak. Baka pati ang nanay ni Dante ay madamay," sabi ni Marcus habang mabilis na nagtitipa sa kanyang laptop. "I don't care, Marcus. Sinubukan nilang nakawan ako at sirain ang pagkatao ko. Hindi ako papayag na ang baby ko ay magkaroon ng nanay na may record bilang magnanakaw," matigas kong sagot. Ilang minuto pa ang lumipas, ngumiti si Marcus. "Gotcha. Ang transfer ay ginawa gamit ang isang high-end laptop sa loob mismo ng mansyon niyo. Pero ang mas maganda rito, ang recovery email na ginamit para i-confirm ang transaction ay ang personal email ni Celeste. Masyado siyang kampante.

ELENA'S POV Hindi ko na kinausap si Dante pagkatapos kong malaman ang tungkol sa Agreement na 'yun. Kahit anong katok niya sa pinto at kahit anong pagmamakaawa niya na magpaliwanag, hindi ko siya pinagbuksan. Masakit isipin na habang sinusubukan kong maging mabuting asawa noon, siya naman ay nakapirma na sa dokumentong maghihiwalay sa amin. Kinabukasan, imbes na magmukmok, nag-ayos ako. Isinuot ko ang pinaka-matapang kong corporate attire at nag-makeup ako nang maigi para hindi halata na galing ako sa pag-iyak. Kung gusto nilang paglaruan ang buhay ko gamit ang mga shares at kasunduan, sige, lalaban ako. Pagbaba ko sa dining area, nandoon si Dante. Mukhang hindi siya natulog. Malamig na ang kape niya at puno na ng upos ng sigarilyo ang ashtray sa tabi niya. Ginagawa niya lang 'yan kapag sobrang stressed siya. "Elena, aalis ka? Sabi ng doctor kailangan mong magpahinga," tumayo siya agad para lapitan ako. "May meeting ako, Dante. At huwag mo akong hawakan," malamig kong sabi habang

ELENA POV Ang gabi ay balot ng lamig pero ang tensyon sa loob ng sasakyan ni Xander ay sapat na para pagpawisan ako. Nag-dinner kami sa isang hidden bar sa Makati, yung tipong kailangang dumaan sa likod ng isang laundry shop para lang makapasok. Seryoso ang usapan namin tungkol sa shares pero ramdam ko na may ibang pakay si Xander. "You're too quiet, Alana," puna ni Xander habang nilalaro ang baso ng kanyang whiskey. "Iniisip mo ba kung susugod dito ang asawa mo?" "Dante is predictable," sagot ko habang humihigop ng juice. "Pero hindi ko alam kung hanggang saan ang pasensya niya ngayon." "Predictable? Maybe. Pero ang tatay niya, iyon ang hindi predictable," biglang nag-iba ang tono ni Xander. Ang ngiti niya ay nawala at ang mga mata niya ay naging kasing talas ng patalim. Bago ko pa maitanong kung anong ibig niyang sabihin, biglang bumukas nang malakas ang pinto ng bar. Ang katahimikan ng lugar ay nabasag ng tunog ng mga mabilis na yabag. Nandoon si Dante. Gulo-gulo ang buhok, l