DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME のすべてのチャプター: チャプター 371 - チャプター 380

Sa katunayan, hindi na maalala ni Mayumi kung ano ang pakiramdam ng katawan ni Xavier. Matagal na silang hiwalay, at ang huli nilang naging pagtatalik na sandali ay buwan na ang nakalipas, isang gabing puno ng malamig na katahimikan at pilit na paglalapit.Sa relasyon nila noon, bihira ang lambing. Kadalasan, nakikipagniig lang si Xavier sa kanya bilang takbuhan ng sariling galit, frustration, o pagod. Hindi nito kailanman tinanong kung komportable ba siya o gusto rin ba niya iyon.Kapag maganda ang mood nito, saka lamang nito hinahayaang gumapang ang mga kamay niya sa katawan nito. Ngunit kapag masama ang timpla, basta na lamang nitong hahawakan ang kanyang mga pulso, itatali iyon sa gilid ng kama, at iiwan siyang walang magawa kundi sumunod. Hindi nga niya matandaan kung may abs ba si Xavier.Marahil mayroon. Batay sa tindig at katawan nito, siguradong inaalagaan nito ang sarili. Pero wala siyang maalalang init, walang alaalang nagpabilis sa tibok ng kanyang puso, walang sensasyong

In-edit lang ang picture nila gamit ang Photoshop, ngunit sa loob ng nakalipas na limang taon, ni minsan ay hindi iyon pinalitan ni Mayumi.Para bang ang simpleng wallpaper na iyon ang nagsisilbing huling hibla ng damdaming pilit nitong pinanghahawakan.May mga pagkakataon pang nadatnan niya itong nakatitig lamang sa screen ng telepono... walang imik, walang galaw, na tila ba may sinusubukang hagilapin sa lumang larawan na iyon.Noon, hindi niya iyon binigyan ng kahulugan. Akala niya isa na naman iyong paraan ni Mayumi upang makuha ang kanyang atensyon. Ngunit ngayon… pakiramdam niya’y may mabigat na kamay na marahas na pumipisil sa kanyang dibdib.Tahimik na binuksan ni Xavier ang kanyang telepono. Pagkabukas pa lamang nito, agad na lumitaw ang isang notification mula sa social media.“Xavier is about to get engaged. You still have time for a date?”Bahagyang kumunot ang kanyang noo. Pamilyar ang account na nag-comment. Isa iyon sa malalapit niyang kaibigan.Walang gaanong pag-iisip

“All right, no more talk. Ysabel is still waiting for you to come back. A woman is vulnerable at a time like this. Do not keep her waiting too long.”May bahagyang lambing sa boses ni Estrella habang nagsasalita, ngunit malinaw ang laman ng bawat salita nito, parang walang puwang para sa pagtutol.Pagkatapos sabihin iyon ay mahina itong natawa, tila ba ordinaryong usapan lamang ang lahat, saka tuluyang pinatay ang tawag.Unti-unting nilamon ng katahimikan ang paligid. Nanatiling nakatayo si Xavier, hawak pa rin ang telepono sa kanyang kamay... Hindi siya gumalaw, hindi rin nagsalita. Para siyang naging tuod sa kinatatayuan habang ang malamig na hangin sa kabundukan ay marahang humahampas sa kanyang katawan.Sa di kalayuan, ang tuktok ng bundok ay nagliliwanag dahil sa malalakas na pailaw ng mga rescue team. Mula roon ay makikitang abala ang mga tao sa pagtakbo at paghahanap, paakyat-baba sa matatarik na bahagi ng bangin. May mga sumisigaw ng direksyon, may mga nagdadala ng kagamitan,

Sa ilalim ng malamig na ambon, kapwa natahimik sina Xavier at Kiel. Tanging ang mahinang lagapak ng ulan sa mga tolda at kagamitan ang maririnig sa paligid.Mahigpit na naikuyom ni Xavier ang kaniyang mga kamay bago tuluyang nagsalita sa mababang tinig.“Sa ngayon, ang pinakamahalagang bagay ay ang mahanap si Mayumi.”Bahagyang huminto ang kaniyang boses, tila may kung anong bumara sa kaniyang lalamunan.“Kahit na siya ay…” sandali siyang napapikit. “…dapat siyang maibalik nang may dangal sa lalong madaling panahon.”Biglang tumigas ang panga ni Kiel. Naiintindihan niya nang eksakto ang ibig sabihin ni Xavier. Kung buhay pa si Mayumi, bawat minutong lumilipas ay lalo lamang naglalapit dito sa panganib. At kung… kung wala na talaga ito pagkatapos ng walang humpay na ulan, sa lamig, putik, at bangin ng bundok na ito.Maaaring hindi na nila kayaning makita ang kalagayan ng katawan nito, maaaring kapag natagpuan nila si Mayumi, wala nang natitira kundi isang bangungot na hindi nila malili

Sa kabutihang-palad, kagubatan ang bumalot sa lugar na kanilang kinasadlakan. Hindi man ito ligtas, sapat naman ang ibinibigay nitong biyaya upang manatili silang buhay sa bawat araw na lumilipas. May mga ligaw na prutas na maaaring pitasin sa paligid, at may isang lawa na nagsisilbing pangunahing pinagkukunan nila ng tubig.Sa gabi, habang tahimik na sumisipol ang hangin sa pagitan ng mga puno, maingat na naglalatag si Mayumi ng malalapad na dahon sa ilalim ng mga sanga. Pagsapit ng madaling-araw, naiipon sa mga iyon ang mga patak ng hamog na maaari nilang inumin. Maliit na bagay lamang iyon, ngunit sa kanilang sitwasyon, bawat patak ay mahalaga.Ngunit hindi lahat ng pangangailangan ay kayang tugunan ng kagubatan. Wala silang gamot, walang anti-inflammatory, walang pampababa ng lagnat... walang anumang makatutulong upang mapabilis ang paggaling ni Christian.Kaya paulit-ulit na lamang siyang kumukuha ng malamig na tubig mula sa lawa upang punasan ang noo at katawan nito. Ilang ulit