Lahat ng Kabanata ng Mayor Ishmael (SPG): Kabanata 151 - Kabanata 160

Jae-young "Copy po ate. Nakapasok ka na po ba sa loob ng k'warto ni, Seven?" tanong ko sa kaniya. "Mga apat na lakad na lang po ma'am, nasa kwarto na n'ya ako," sagot n'ya dahilan kaya lumakas ang kalabog ng dibdib ko. Kanina lang sabi n'ya nasa k'warto na siya ni Seven, siguro kabado rin si ate, kaya loading. Importante naman makausap ko si Seven kahit pa lutang si Ate. Kinabahan na ako sobrang lapit na n'ya. “Ate, si Jelay po wala po siya?” tanong kong kabado. Lalo na at naririnig ko bawat yabag n'ya papalapit sa k'warto ni Seven, nadagdag ang aking kaba. “Pupunta siya ma'am. Nandito na po ako sa loob ng kwarto ni, Seven,” saad n'ya kaya umpisa na akong maging emosyonal lalo narinig ko boses ni Seven nagtanong kung Mommy Jae, na raw ba ang kausap niya. Mahigpit akong napahawak sa phone ko habang inaantay na magsalita si Seven. Sabi ng maid minsan daw pinapalabas nila si Seven, sa bakuran kapag wala ang boyfriend ng kapatid ko. Ngunit saglit lang nila pinalabas. Kasi takot d

Jae-young Nainip ako pagkatapos namin mag-usap ng kakambal ko sa phone. Binaba ko sa kama ang phone ko at napatingin ako sa orasan. Nasa k'warto pa ako hindi pa ako lumabas dahil tulala pa rin ako hanggang ngayon sa pag-uusap namin ni Seven at Jelay. Matagal pa ang hapon. Ayaw ko naman magtungo ngayon sa munisipyo para malibang dahil namamaga pa ang mata ko dahil kanina iyak ako nang iyak, baka magtaka ang OA kong asawa kapag nakita nito ganito ang mata ko. Bilis pa naman ni Ishmael hulaan kung anong iniisip ko kaya rito na lang ako sa Villa, isip na lang ako ng p'wede kong pagkaabalan. Naligo muna ako bago ako lumabas ng k'warto. Tahimik ang buong bahay. Yung tipong maririnig mo pa ang tibok ng puso at yabag ko. Hindi ko naman trip mag-scroll lang sa phone buong hapon. Mas lalo lang akong mabobore at maiisip ang kapatid ko at si Seven. Edi, iiyak na naman ako kung gagawin ko iyon kaya 'wag na muna ngayon. Nagtungo muna ako sa sala. Binuksan ko ang TV, ngunit wala naman roon a

Jae-young Kahit sinabihan ako ni Ishmael na ‘wag akong pumunta sa ospital. Hindi pa rin ako nakinig sa kaniya. Tumingin ako kina Manang Salvacion at Loleng. Pero hindi pa ako nakapagsabi sa kaniya, nagtanong agad siya kung anong nangyari. “Hija, kumusta si Mayor? Siya ba ang tumawag?" yon ang itinanong n'ya sa 'kin. “O-okay lang po si, Mayor. Kakambal ko po ang na-confine 'wag po kayo mag-aalala okay po si Ishmael," tumingin ako kay Loleng. “Magbihis ka pupunta tayo ng provincial hospital,” saad ko sa kaniya tumingin ako sa Manang Salvacion dahil may sinabi siya sa 'kin. “Gabi na, hija. Maganda siguro kung bukas na lang kayo pumunta ng umaga,” pinigilan niya ako ngunit umiling ako sa kaniya. Ayaw ko, kasi mag-iisip lang din ako magdamag kung ano na ang nangyari sa kapatid ko. Walang sinabi sa ‘kin si Ishmael kung anong nangyari sa kapatid ko at kung bakit niya sinugod sa hospital. Magpupuyat lang din kasi ako sa kaiisip, kung hindi ko makita si Jelay, useless lang din pananatil

Jae-young "Teka lang paano mo nagawa iyon?" tanong ko tungkol sa pagsugod n'ya sa mga Punsalan. Nakataas ang kilay ko 'wag s'yang magkakamali ng sagot. “Maraming connection iyan si, Boss. May kaibigan ba naman na agent. Hindi talaga papalag iyang mga Punsalan in-small nila si, boss mayor,” sumabat si Kuya Locerio. “Nasaan pala ang kaibigan mong agent?” “Umuwi na rin siya pero darating iyon sa kasal natin kaya makikilala mo rin siya," sagot niya nilapitan ako hinalikan ako sa gilid ng ulo ko. “Pero kumusta naman si, Jelay? Dong, okay lang ba siya? Pwede ko ba siya masilip ngayon?” sunod-sunod kong tanong sa kaniya. “Hey, calm down, wifey,” sagot niya. E, paano ako magiging kalmado kung kapatid ko iyon kaya nga napasugod ako ngayon dahil nag-aalala ako kay Jelay. “Daddy, mommy, upo muna kayo,” kinuhit kami pareho ni Seven. Napangiti kami ni Dodong Ishmael, yumuko sa kaniya. “Ayan inutusan na tayo ng anak natin,” sabi ni Ishmael kinarga si Seven at umakbay naman siya sa ak

Jae-young Pagkatapos namin mag-usap. Saglit akong nagpaalam sa kaniya lalabas muna. Hindi ko mapigilang ngumiti kasi ayos na kami ni Jelay. Finally. Bulong ko, ito ang isa sa pangarap ko na tinupad ng Diyos. Natupad na rin ang matagal na namin pangarap ni Tatay. Ang bumalik si Jelay sa 'min. Pakiramdam ko may malaking bato na naalis sa dibdib ko. Matagal na panahon hindi kami nagkasama tapos kung kailan nagkita kami ulit marami naman nangyari at nagkaroon kami ng hindi pagkakaunwaan na magkapatid. Buti na lang talaga hindi ako sumuko sa paniniwala na magkakaayos kami ng kapatid ko at ito na iyon ang umpisa. Mahaba ang naging pag-uusap namin. May mga iyakan at tawanan. Bumalik ang alaala noong bata pa kami. At sa ngayon pareho naming napagtanto na mas mahalaga pa rin ang pagiging kambal namin kaysa sa pride. Kaya ngayon umaga gumaan talaga ang pakiramdam ko. Nasa ospital pa rin kami. Galing lang kami sa labas para kumain. Kanina bago kami lumabas. Sinilip ko si Jelay. Tulog siya