Lahat ng Kabanata ng Mayor Ishmael (SPG): Kabanata 161 - Kabanata 170

Jae-young “Mayor, pwede ba kami mag-swimming sa ICM resort?" malambing kong tanong sa kaniya kaya lang parang nakahata ang asawa ko kasi nakataas ang kilay animo sinabi n'ya kaya ako naglalambing para payagan niya. "Sige naman, oh," dagdag ko ng hindi pa sumagot. "Ngayon?" patanong na sagot niya. "Dong, diba, aalis na kasi si Jelay sa mga sunod na araw? Please…palagi naman kita i-update kapag naroon na kami,” tugon ko habang inaayos ang botunes ng polo n'ya. Nakabihis na siya para pumasok sa munisipyo. Maaga nga ako nagising para maaga rin kami makaalis ni Jelay. Inaantay ko lang matapos ko ayusin ang polo nya. At papasukin ko rin siya pagkatapos niyan aalis na kami nila Jelay at Seven. Kasama rin namin si Loleng at sina Kuya Gener at Zosimo. Lalong hindi ako papayagan nitong OA kong asasa kung maiiwan ang dalawa. Kagabi dapat sasabhin ko sa kaniya. Maaga naman akong nakatulog late siya umuwi dahil kinuha siyang speaker sa graduation. Hinapit niya ako at mabilis na siniil n

Jae-young "Kahit diyan lang mag-usap?" tinuro ni Jonas ang harapan namin pero sa kabilang kalsada iyon. Ayaw niya talaga sukuan si Jelay. Mayroon tindahan tapos mayroon round table at dalawang upuan sa labas at may malaking payong sa gitna. Sinadya ng may-ari para sa bibili ng nagpapaluto ng noodles at pancit cantoon. Kasi mayroon sila ganoon. “Hindi pwede! Dito na lang sabihin mo kung ano iyon. Ayaw ko na madawit sa pamilya niyo. Narinig mo na at narinig ko na ang gusto mong sabihin makaaalis ka na," malamig ang boses na sabi ni Jelay. “Hindi tayo makapag-u-usap dito ng maayos," malungkot na sabi ni Jonas. Nakatitig siya sa mukha ni Jelay. H'wag n'yang sabihin na poporma pa siya kay Jelay, ikakasal na siya kay Eztela. Naku 'wag siyang loloko-loko. "Please kahit ten minutes lang," bulong nito kinasalubong ng kilay ko. Makulit talaga. Ngayon ko pinagsisihan na nakaharap ang dalawa. Wala naman siyang magagawa kung nakaalis na si Jelay. Pero baka sundan n'ya si Jelay. Mabuti na ri

Jae-young "Mommy.... hindi naman nakita ni Ate Loleng dino ko salbabida eh," sumbong ng bagong dating na si Seven. Nagkanda-ubo-ubo ako para hindi ako tumawa habang si Loleng kakamot-kamot sa kilay n'ya nasa likuran ni Seven. "Oh? Siguro na miss place ko lang iyon anak. Mamaya kapag wala sa gamit natin. Mayroon naman silang tinda sa resort. Bibili na lang tayo. Iyon nga lang baka wala sila noong dino na gusto mo," sagot ko aa kaniya ang haba ng nguso nito nagrerekalmo. "Hay napagod po ako tulong Ate Loleng," aniya natawa kami ni Jelay. "Ate Loleng kasi nakalimutan po," wika niya parang matandang na-stress dahil pagalit na nagkamot ng buhok niya. "Okay lang iyan baby, let's go para matagal tayo makaligo," wika ko doon balik sigla ang bata. Nauna pa pumasok sa loob ng sasakyan kaya agad namin siya sinundan. "Kuya Gener. Tara na po alis na tayo," saad ko nang maayos naisarado ni Loleng ang gilid niya. Napagitnaan kami ni Seven. Sila ni Jelay ang magkabila gilid. Habang bin

Jae-young “Talaga bang required itong pabuhat?” tudyo ko sa kaniya nang malapit na kami sa k'warto. Ngumiti lang ito at walang imik, pagkatapos maingat n'ya akong binaba nang nasa tapat na kami ng pinto. Seryoso huh? Parinig ko mahina lang s'yang tumawa. Pagpasok pa lang namin sa pinto. Marahan akong hinapit ni Ishmael sa baywang ko. Napahawak ako sa balikat niya at medyo nabigla ako pero hindi mapigilang mapangiti ako kasi naglalambing na naman ang Mayor ko. Ngumiti rin siya sa akin na tila may gustong sabihin sa akin. 'yung tipong hindi na kailangan ipaliwanag kung anong gusto n'yang sabihin dahil ramdam ko na agad ang gusto ng asawa ko sa titig pa lang nito nabasa ko na siya. Gusto niya akong halikan. Sabi na. Dahil dahan-dahan na para bang ninanamnam niya ang bawat segundo inilalapit niya ang mukha niya sa akin. Naramdaman ko ang hininga niya bago pa man nagtagpo ang mga labi naming dalawa. Nang tuluyan niya akong halikan yumakap agad ako sa batok niya kaya napaungol siya

Mayor Ishmael pov (part 2) "Ako naman," sabi ng Misis ko. Lumapit sa kaniya si Jelay, inabot ang phone ng asawa ko. Mahina akong tumawa dahil kita ko agad na nanginginig ang kamay niya nang start niya iyon scroll. “Wifey,” bulong ko para kunin ang atensyon niya. Tumingin naman siya sa akin. Namumuo na ang luha sa kaniyang mata pero ngumiti pa rin siya. Nakita n'ya siguro nag-wo-worry ako matamis siyang ngumiti sa akin. “Okay lang naman ako, dong,” sabi niya kahit halatang hindi, kasi medyo basag na ang boses niya nang sabihin n'ya iyon sa akin. Ngumiti ako. “Tinutukso mo pa ako kanina na iiyak na, ikaw rin naman pala, wife," ani ko sa kaniya pareho kaming natawa. Huminga siya nang malalim. Ilang segundo siyang tahimik animo parang kinakalma ang sarili niya. At sa bawat segundo ‘yon, lalo kong nararamdaman kung gaano kahalaga ang moment na ito para sa aming mag-asawa. Hindi lang ito basta vows. Ito yung katotohanan ng lahat ng pinagdaanan namin simula pinuntahan n'ya ako ng