Semua Bab ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Bab 581 - Bab 590

เสิ่นซื่อเชยคางจี้หานอีให้เงยหน้าขึ้นหลังฟังจบ ขณะมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังหรี่ตาก็ถามว่า "แล้วเจ้าอยากดูแลหรือไม่?"เสิ่นซื่อออกแรงบีบปลายคางแรงไปเล็กน้อย จี้หานอีจึงค่อย ๆ ช้อนตาขึ้นมอง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย "หากข้าไม่อยากดูแล ข้าไม่ดูแลได้หรือเจ้าคะ?"นิ้วหัวแม่มือของเสิ่นซื่อลูบไล้ไปตามพวงแก้มของจี้หานอี สัมผัสอันนุ่มมือส่งผลให้น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย "หากตอนนี้เจ้ายังไม่อยากดูแล ไว้ค่อยรับช่วงต่อวันข้างหน้าก็ได้"เมื่อจี้หานอีได้ฟังดังนั้น ก็พลันเข้าใจความหมายของเสิ่นซื่อขึ้นมาเลือนราง ต่อให้ตอนนี้ไม่ดูแล วันข้างหน้าก็ต้องดูแลอยู่ดีกอปรกับคิดว่าหากตนเองทิ้งหน้าที่ไม่ยอมทำจริง ๆ ฮูหยินผู้เฒ่าก็คงต้องหาเรื่องเล่นงานอีกเป็นแน่ จึงตอบรับด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน "เช่นนั้นก็รับช่วงต่อเสียตั้งแต่ตอนนี้แล้วกันเจ้าค่ะ""ข้าตกลงกับพี่สะใภ้ไว้ว่า รอให้ข้าวาดภาพถวายฝ่าบาทเสร็จสิ้นเมื่อใดค่อยไปดูแลโรงครัว""อีกอย่างหากจะให้เข้าไปรับช่วงต่อทันที ก็ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมนัก"เสิ่นซื่อรับฟังคำตอบของจี้หานอี พลางทอดสายตามองท่าทีง่วงงุนนั้น ใช่ว่าเขาไม่อยากให้นางอยู่อย่างสุขสบาย หรือ

หลังนางชุยเดินตามนางไป๋ออกมาจนไกลพอควรแล้ว ถึงค่อยพูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา "เมื่อก่อนตอนพวกเรามาคารวะ ฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านแม่ยังต้องสนทนากันอยู่นานสองนาน ทั้งพูดคุยหยอกล้อ ซ้ำยังคอยไถ่ถามเรื่องราวของสามีพวกเราอยู่เป็นระยะ รวมถึงใส่ใจเรื่องกฎระเบียบและการออกเรือนของเหล่าคุณหนู กระทั่งฟู่เกอเอ๋อร์ของข้า ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยังอุ้มด้วยความเบิกบานใจอยู่บ่อยครั้ง" "แต่บัดนี้พอท่านอาสะใภ้ห้ามา ฮูหยินผู้เฒ่าก็แทบไม่รั้งท่านแม่ไว้สนทนายามเช้าอีกเลย กระทั่งพวกเราก็ยังถูกไล่ให้ออกมาพร้อมกัน หลายวันนี้ล้วนรั้งไว้เพียงท่านอาสะใภ้ห้าผู้เดียว ไม่รู้เหมือนกันว่ามีเรื่องอันใดให้ต้องสนทนากันตามลำพังนักหนา"สีหน้าของนางไป๋ดูหมองหม่นลง นางปรายตามองนางชุยปราดหนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ "ที่ฮูหยินผู้เฒ่าส่งอาสะใภ้ห้าของเจ้าเข้าวังไปเรียนรู้กฎระเบียบ เจ้าคิดว่าไปเรียนสิ่งใดกันเล่า?""ฮูหยินผู้เฒ่าไม่วางใจให้ข้าเป็นคนสอนวิชาจัดการจวนแก่นาง ถึงได้ส่งนางเข้าวังไปให้ฮองเฮาทรงเป็นผู้สั่งสอนด้วยตนเอง ทั้งยังทำให้นางได้เปิดหูเปิดตาและเพิ่มพูนประสบการณ์ในวังหลวงด้วย""ผู้คนภายนอกเห็นนางได้เข้าวังไปคอยติดตามอยู่ข

เดิมทีนางยังคิดหาเรื่องตักเตือนอีกฝ่าย ทว่ายามนี้กลับหาข้ออ้างใดไม่ได้ จึงถือเสียว่าความประทับใจที่มีต่อจี้หานอีนั้นดีขึ้นมาเล็กน้อยความจริงหลายวันนี้ จี้หานอีสร้างความประทับใจให้นางได้ไม่เลวทีเดียว ทั้งสงบเสงี่ยมเจียมตน ทั้งสามารถจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ได้อย่างเหมาะสมเสมอ อย่างเรื่องไต่สวนบ่าวไพร่ของโรงครัวเมื่อคราวก่อน ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็คิดไม่ถึงว่าจี้หานอีจะมีความสามารถเช่นนี้ นางจึงเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วว่าเหตุใดองค์หญิงใหญ่ถึงได้ชื่นชมปานนั้นแต่การที่บุตรชายนางใส่ใจอีกฝ่ายถึงเพียงนี้ นี่ต่างหากที่เป็นปมในใจใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นยังคงเรียบเฉย มองไม่ออกว่าพึงพอใจหรือไม่กระทั่งปรนนิบัติเสร็จสิ้น จี้หานอีถึงค่อยลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วถอยกายออกไปเมื่อกลับมาถึงเรือนซงเฮ่อ แม่นมฟางที่คอยติดตามอยู่ข้างกายจี้หานอีรู้ดีว่าเมื่อครู่นายหญิงคงรับประทานอาหารที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าไม่อิ่ม จึงสั่งให้คนยกตับห่านสีชาดมาอีกหนึ่งจานเพื่อให้จี้หานอีทานรองท้องฮูหยินผู้เฒ่ามีกฎระเบียบเคร่งครัดและพิถีพิถันมาแต่ไหนแต่ไร นางเป็นผู้สูงศักดิ์และสง่างามมาทั้งชีวิต ซ้ำยังเติบโตโดยถู

เกือบสิบปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านโหวเอ่ยปากว่านางทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอแม่นมฟางทั้งรู้สึกน้อยใจระคนหวาดหวั่น ขณะกำลังจะเพิ่มน้ำหนักมือ เสิ่นซื่อก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้งว่า "วันนี้แม่นมเหนื่อยแล้วหรือ?" แม่นมฟางสะดุ้งด้วยความตกใจ รีบขยับเข้าไปหมายคุกเข่าขอรับโทษจากเสิ่นซื่อ แต่เสิ่นซื่อกลับคว้าแขนแม่นมฟางไว้ ก่อนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ "ช่วงหลายวันนี้แม่นมเหน็ดเหนื่อยมากแล้ว วันนี้จงรีบไปพักผ่อนเถิด"แม่นมฟางชะงักงันเล็กน้อย เมื่อพินิจดูสีหน้าของเสิ่นซื่อก็คล้ายว่าไม่ได้กำลังโกรธเคือง ซึ่งก็ถูกของเขา ท่านโหวให้เกียรติและไว้หน้าตนมาตลอด ไม่เคยตระหนี่ถี่เหนียวหรือทำสิ่งใดให้ต้องน้อยใจนับตั้งแต่ได้มาเป็นแม่นมของท่านโหว ท่านโหวถึงขั้นฝากฝังบุตรชายนางให้ไปเป็นเจ้าหน้าที่ระดับล่างในสำนักตรวจการ ช่วยให้หลุดพ้นจากความเป็นทาส ซ้ำยังอนุญาตให้หลานชายนางได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาของสกุลเสิ่น นับเป็นบุญคุณใหญ่หลวงโดยแท้ทว่าความรู้สึกผิดในใจของแม่นมฟางกลับยิ่งรุนแรงขึ้น นางทอดสายตามองเรือนผมยาวสยายที่ยังคงเปียกชื้นของท่านโหว พลางกล่าว "บ่าวปรนนิบัติท่านโหว ไม่เคยรู้สึกเหน็ดเหนื่อยสักนิดเจ้าค่ะ"เสิ่

เสิ่นซื่อส่งสุราอิงเถาในมือให้จี้หานอี “อุ่นแล้ว ไม่เสียสุขภาพ”จี้หานอีไม่ได้โปรดปรานการดื่มสุราผลไม้นัก ในอดีตที่เคยดื่มคือช่วงฤดูหนาว ยามค่ำคืนก่อนนอนจะดื่มสักเล็กน้อยเพื่อให้หลับสบาย และนางก็ชื่นชอบสุราอิงเถาเป็นพิเศษจริง ๆ นางเองก็ไม่ทราบว่าเสิ่นซื่อรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร แต่ในเวลานี้นางไม่ได้อยากดื่ม ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของเสิ่นซื่อที่ทอดมองมากลับไม่อาจปฏิเสธ จึงทำได้เพียงจิบไปคำหนึ่งเท่านั้นกลิ่นหอมของสุราอบอวลไปทั่วปาก เจือด้วยรสเปรี้ยวฝาด ก่อนตามมาด้วยรสหวานละมุนที่แผ่ซ่านยาวนานเสิ่นซื่อเห็นจี้หานอีจิบไปเพียงคำเดียว จึงโน้มกายไปด้านหน้าเล็กน้อยพลางถาม “ไม่ชอบหรือ?”จี้หานอีส่ายหน้า “ชอบเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อจ้องมองนัยน์ตาเมล็ดซิ่งอันหยาดเยิ้มแล้วถามอีกครั้ง “ร่างกายยังเจ็บอยู่หรือไม่?”จี้หานอีลองครุ่นคิดดูด้วยความจริงจัง จะว่าเจ็บก็พูดได้ไม่เต็มปาก กระดูกน่ะไม่เจ็บแล้ว ทว่าหากออกแรงกดลงไปก็ยังคงรู้สึกเจ็บอยู่เล็กน้อยเสิ่นซื่อฟังแล้วก็ชะงักกึก ก่อนพยักหน้า และถามต่อ “อร่อยหรือไม่?”จี้หานอีส่งเสียงรับคำในลำคอ “อร่อยเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อกล่าวอีกครั้ง “ขนมบนโต๊ะนั