Lahat ng Kabanata ng From Basurera to CEO'S Wife : Kabanata 11 - Kabanata 20

Lira’s POVHindi ko alam kung bakit mas mabigat ang pakiramdam ko ngayong umaga.Maaga akong nagising, pero parang wala akong gana bumangon. Tahimik ang apartment… masyadong tahimik. Walang tunog ng yabag ni Nathaniel, walang kaluskos sa kusina. Parang paalala na kahit magkasama kami sa iisang bubong, may malinaw pa ring distansya sa pagitan namin.Asawa sa papel.Hanggang doon lang.Habang nagtitimpla ako ng kape, bumukas ang pinto. Pumasok si Nathaniel, naka-gray suit ngayon, mukhang mas pormal kaysa kahapon. May hawak siyang phone at halatang may kausap.“Yes, I’ll pick you up later,” sabi niya, kalmado pero may lambing sa boses.Napahinto ang kamay ko sa paghalo ng kape.Pick you up?Hindi niya napansin na nakatingin ako sa kanya. Tumango siya habang kausap pa rin ang nasa kabilang linya. “See you tonight.”Binaba niya ang tawag at saka lang ako napansin.“Oh. Gising ka na pala,” sabi niya.“Oo,” sagot ko, pilit na normal ang tono. “May lakad ka?”“Dinner,” sagot niya. “Family thi

Lira’s POVHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko ngayong umaga.Siguro dahil first day ko ulit bilang estudyante.O siguro dahil sa katotohanang… hindi ko na alam kung saan ako lulugar sa buhay ko ngayon.Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang simpleng blouse at jeans. Hindi ito mamahalin, pero malinis. Maayos. Presentable.Hindi na tulad dati.Huminga ako nang malalim bago lumabas ng kwarto.Paglabas ko sa sala, nandoon si Nathaniel. Naka-upo siya, may hawak na kape, naka-white polo at relo na halatang mas mahal pa sa buong wardrobe ko.Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.“You look… fine,” sabi niya.“Fine lang?” taas-kilay ko.Umubo siya. “I mean… you look good.”Napangiti ako ng bahagya. “Thank you.”Tumayo siya. “I’ll drive you.”“Nathaniel, kaya ko…”“I know,” putol niya. “Pero I want to.”Tumahimik ako.Minsan, mas nakakalito kapag ginagawa niya ‘yung mga bagay na parang… normal husband.Pero hindi naman siya normal husband.Pagdating nami

Ethan’s POVTahimik ang luxury restaurant para sa ganitong klase ng usapan. Crystal chandeliers, soft piano music sa background, at waiters na parang mga shadows lang sa paligid. Lahat ay perpekto… mahal… untouchable. Parang si Vanessa.Nakaupo siya sa tapat ko, naka-eleganteng black dress, red lipstick, mata’y may halo ng confidence at konting desperation. Hinahalo-halo niya ang wine glass niya habang tinitignan ako.“Ethan,” simula niya, boses matamis pero seryoso, “kailangan mo na talikuran si Lira.”Diretso ang dating.“Divorce… who?” tanong ko, pilit normal ang mukha.“Don’t play dumb. Si Lira.”Napilitan akong huminga nang malalim.“Bakit hindi ka na lang umalis at mananatili dito para pakasalan ako?” tanong ko.Tumango siya, halatang may kirot sa mukha. “Hindi puwede. Bukas na ang flight ko papuntang London. May performance ako doon. Kailangan kong makuha ang gold medalist para proud ipakita sa mommy ko.”“Para makita ka niya bilang anak, hindi bilang kapalit ng nawawalang anak

Tahimik ang gabi sa campus. Malamig ang hangin sa labas, ngunit sa loob ng luxury SUV ni Nathaniel, parang may kakaibang tensyon na bumabalot.Nasa passenger seat si Lira, hawak ang bag niya sa kandungan. Simple ang suot niya, ngunit malinis at maayos na kumpara noon. Hindi na siya yung basurerang laging marumi sa paningin ng iba.Sa driver’s seat, tahimik si Nathaniel. Seryoso ang mukha, nakatingin sa unahan, pero halata ang bigat ng hangin sa pagitan nila.“Bumaba ka na,” malamig niyang sabi.Napatingin si Lira. “Ah… okay.”Ngunit bago pa siya makagalaw, biglang nagsalita muli si Nathaniel.“Don’t misunderstand anything.”Natigilan si Lira. “Ha?”Huminga siya nang malalim, parang naiirita sa sarili niyang nararamdaman.“I don’t know why you keep… distracting me.”Nanlaki ang mga mata ni Lira. “Distracting?”Nathaniel’s jaw tightened. Hindi siya tumingin diretso sa babae.“Just… stop acting like you belong in my head.”Tahimik si Lira, hindi alam kung maiinis o matatawa.“Hindi ko na

Kinabukasan, pagpasok pa lang ni Lira sa campus, ramdam na niya agad na may mali.Hindi normal ang mga tingin.Hindi normal ang bulungan.May mga estudyanteng biglang tumatahimik kapag dumadaan siya, tapos pagkatapos ay nagtatawanan ulit. May ilan pang patagong kumukuha ng picture gamit ang cellphone.Napahigpit ang hawak ni Lira sa bag niya.“Bakit ganito sila?” bulong niya sa sarili.Habang naglalakad siya papunta sa hallway, may narinig siyang boses.“Uy, siya yun!”“Grabe… siya pala yung basurera?”“Akala ko joke lang!”Nanlamig ang katawan ni Lira.Basurera?Ano’ng pinagsasabi nila?Mabilis siyang lumapit sa isang group ng freshmen na nakatingin sa phone.“Excuse me…” mahina niyang tanong. “Anong nangyayari?”Nagtinginan sila, parang nahihiya pero halatang amused.Isa sa kanila ang nagpakita ng screen.At doon… bumagsak ang mundo ni Lira.Isang larawan.Larawan niya.Nasa alley siya, nakasuot ng lumang damit, may cart na puno ng garbage bags. Mukha siyang pagod, pawisan, pero pat