Lahat ng Kabanata ng From Basurera to CEO'S Wife : Kabanata 21 - Kabanata 30

Hindi natapos sa courtyard ang araw na iyon.Pagkatapos ng eskandalo, kumalat ang post sa buong campus. Kahit saan magpunta si Lira, may mga matang sumusunod. May mga estudyanteng nagbubulungan, may ilan pang tahasang tumatawa.“Basurera.”Isang salita lang, pero parang pandurog sa dibdib niya.Pinilit niyang maglakad nang diretso, parang wala siyang naririnig. Pero bawat hakbang niya, mas bumibigat.Hanggang sa makarating siya sa women’s restroom.Pagpasok niya, doon lang siya huminto.Doon lang siya huminga.At doon… bumigay ang luha niya.Tahimik.Walang hikbi.Tulo lang nang tulo habang hawak niya ang gilid ng sink.“Ayoko na…” bulong niya sa sarili. “Pagod na ako…”Hindi siya umiyak dahil nahihiya siya sa trabaho niya.Umiiyak siya dahil kahit anong gawin niya, may mga taong hindi kailanman tatanggapin siya.Huminga siya nang malalim, pinunasan ang mukha.Kailangan niyang maging matatag.Kailangan niyang kayanin.Paglabas niya, pilit na siyang kalmado. Pero pagdating niya sa hall

Tahimik sa mansyon ng gabi. Nakatayo si Lira sa harap ng matataas na bintana, nakatingin sa mga ilaw ng siyudad habang hawak pa rin ang basag na cheque sa kamay. Ang hangin sa loob ay malamig, pero mas mainit pa rin sa dibdib niya ang galit at determinasyon. Kanina lang, nakaharap niya ang ina ni Nathaniel, isang matapang at mapanuring babae na tila hindi pwedeng lokohin.“Lira, listen to me,” matapang na boses ng mommy ni Nathaniel. “Alam mo, isa ka lang basurera. Hindi ka bagay sa anak ko. I’m offering you this,” inabot niya ang cheque na sampung milyon. “Take it. Layuan mo siya. Malaki ang pera, malaki rin ang buhay mo. Mas magiging maganda para sa lahat.”Napasinghap si Lira. Dahan-dahan niyang pinulot ang cheque sa sahig, tiningnan ito ng saglit. Ang halaga… sampung milyon, sapat para sa kapatid niya at sa kinabukasan nila. Pero sa halip na kunin, pinitas niya ito sa gitna ng sala, sa harap ng ina ni Nathaniel. Parang pumutok ang galit ng mommy niya.“WHAT?!” sigaw ng ina ni Nath

Pagkatapos ng nangyari kay Camille sa courtyard, parang nag-iba ang hangin sa buong campus. Hindi na tulad ng dati na si Lira ang laging topic ng panglalait. Ngayon, may halong curiosity at respeto na ang tingin ng mga tao sa kanya.Habang naglalakad siya papunta sa next class, ramdam niya pa rin ang mga mata sa paligid. May mga estudyanteng pabulong pa rin, pero hindi na ganoon kalakas ang pagtawa.“She’s actually strong…” narinig niyang bulong ng isang babae.“I didn’t expect that from her,” sagot naman ng isa.Lira kept her face calm, pero sa loob niya, she was shaking. Hindi dahil takot siya… kundi dahil ngayon lang niya naramdaman na maybe, just maybe, she belongs here too.Pagpasok niya sa classroom, tahimik ang lahat. Usually, may mga pasimpleng comment pa noon tungkol sa kanya, pero ngayon, parang walang gustong magsimula.She sat down quietly, opening her notebook.Pero hindi pa pala tapos ang araw.Biglang bumukas ang pinto.And there she was.Camille.Hindi na siya kasing c

Pagkatapos magbihis ni Lira, napahinto siya sa harap ng salamin. Hindi siya sanay sa ganitong klaseng invitation. Usually, pag sinabi ni Nathaniel na “let’s go out,” may business meeting iyon o family obligation. Pero ngayong gabi… iba ang feeling.She chose a simple but elegant black dress. Hindi sobrang sexy, hindi rin sobrang conservative. Sakto lang. Hinayaan niyang nakalugay ang buhok niya, light curls resting on her shoulders. Minimal makeup, pero fresh at glowing ang dating.Huminga siya nang malalim.“Relax, Lira. Dinner lang ‘to,” bulong niya sa sarili.Paglabas niya sa sala, nakita niya si Nathaniel na naghihintay. Naka charcoal gray suit siya, walang tie, top button slightly open. Casual pero sobrang lakas ng dating.When he saw her, he paused.For a second, literal na tumigil ang mundo.“You clean up nicely,” he said calmly.Lira crossed her arms. “I always look nice.”Nathaniel’s lips curved slightly. “Not like this.”Her heart skipped.“Let’s go before you start complime

Hindi pa rin mawala sa isip ni Lira ang muntik na halik sa loob ng kotse ilang gabi na ang nakalipas. Kahit anong pilit niyang mag-focus sa job applications at pag-aasikaso ng requirements, bumabalik at bumabalik sa alaala niya ang paraan ng paglapit ni Nathaniel. The way his voice softened. The way he said, “Tell me to stop.” At hindi niya sinabi.Simula noon, iba na ang hangin sa apartment. Hindi sila nag-uusap tungkol doon, pero pareho nilang ramdam. Mas matagal ang tinginan. Mas madalas ang accidental touches. Isang simpleng abot ng baso, pero parang may kuryente.Isang gabi, nasa dining area si Lira, hawak ang laptop habang nagche-check ng email.“May interview ako bukas,” sabi niya casually nang lumabas si Nathaniel mula sa study room.Nathaniel loosened his tie. “Where?”Sinabi niya ang pangalan ng kumpanya.Nathaniel paused. “Decent company. Mid-level position.”Lira raised an eyebrow. “Inimbestigahan mo na agad?”“I always check,” sagot niya, diretso.She closed her laptop. “