جميع فصول : الفصل -الفصل 200

ALEXANDER ROZANOZ’S POV Hindi ko akalaing ganito pala ang kaba kapag ikaa na mismo ang ikakasal. Dati kasi ay tinatawanan ko si Jacob, kaya pakiramdam ko ay para siyang batang umiiyak nang ikasal sila ni Elowen. Pero ngayon ay malinaw na sa akin ang lahat. Na iba talaga ang saya na nararamdaman ng isang taong ikakasal. Hindi sapat ang salita upang ipaliwanag iyon...at hindi mo maiintindihan kung iiyak ka ba, tatawa o ano. Mas kabado pa kasi ako ngayon kaysa noong unang beses kong maranasan na humawak ng b*ril. Mas kabado pa kaysa sa kahit anong deal o gulong hinarap ko sa tanang buhay ko. At ang dahilan? Isang babae. Tahimik akong nakatayo sa loob ng maliit na function hall ng city hall habang inaayos ang manggas ng suot kong itim na polo. Simple lang ang lahat. Walang engrandeng dekorasyon. Walang maingay na bisita. Just us. Exactly how Anna wanted it. But I promised her that once everything is finally settled...magpapakasal kami ulit. “Kung makapaglakad-lakad ka a

PROLOGUE: OLIVIA JUAREZ’S POV The music inside the bar was deafening. Malalakas na bass. Nakakasilaw na ilaw...nakakaduling at kung wala lang akong suot na contact lens ay baka papikit-pikit habang naglalakad. Habang ang makakapal na usok ng sigarilyo na halos dumikit na sa balat ko matapos ang ilang oras na pagtatrabaho. “Miss Marlboro! Dito nga!” tawag ng isang lalaki. Napapikit ako sandali bago pilit ngumiti na ngumiti at naglakad sa direksyon nila. Halatang mga lasing na ito dahil pasuray-suray na kung maglakad. Tumayo ako sa harapan nila, nakasuot ako ng puting bunny headband at isang sobrang ikling red outfit na halos ikamatay ko na sa hiya noong unang araw ko rito. Pero wala akong choice. Kailangan ko ng pera. Hindi para sa luho. Hindi para sa sarili ko. Kundi para sa dalawang kapatid kong umaasa sa akin matapos mamatay sina Mama at Papa sa aksidente. Matapos mawala ang lahat sa amin. Bahay. Negosyo. Savings. Lahat... lahat at kahit kaunting kus

OLIVIA JUAREZ’S POV Pakiramdam ko biglang uminit ang buong katawan ko sa mga sinabi niya. Nanlaki ang mga mata ko habang nakatitig lang sa kanya. Hindi ako agad nakapagsalita. Dahil hindi ko alam kung alin ang mas nangingibabaw. Galit. O kahihiyan. Ngunit nang tuluyan kong maproseso ang bawat salitang lumabas sa bibig niya… Bigla na lang akong natauhan. At bago ko pa mapigilan ang sarili ko… Lumipad ang kamao ko diretso sa kanyang mukha. PAK! Umalingawngaw ang tunog ng suntok ko sa pagitan naming dalawa. Napasinghap ang ilang taong nasa paligid na kanina pa nanonood sa aming dalawa. Ngunit wala akong pakialam. Nanginginig ang kamay ko habang matalim ko siyang tinitigan. “Anong tingin mo sa ‘kin?” galit kong tanong. “Isang bayarang babae?!” Bahagyang napaling ang mukha niya dahil sa suntok ko. Dumampi ang dila niya sa loob ng pisngi niya bago niya dahan-dahang ibinalik sa akin ang tingin. Then slowly… He smiled. And that smile only made my chest hurt

OLIVIA JUAREZ'S POV "Ate!!!" malakas na salubong sa akin ng kapatid ko ng matanaw niya akong papasok sa loob ng bahay. Kaagad akong napangiti, then opened my arms widely to welcome her in my arms. "Hello, Kara..." malambing kong usal, marahang hinahaplos ang kanyang buhok at binuhat Siya patungo sa kusina. "May dala po kayo Jollibee?" excited niyang tanong matapos ko siyang ilapag sa upuan sa harapan ng lamesa. Sandali ko siyang pinaningkitan ng mata, inaasar at nang makita kong sobrang lawak pa rin ng kanyang ngiti ay nakonsensya ako at ipinakita sa kanya ang bitbit kong fried chicken na binili ko sa Jollibee. "YEY!!!" she said happily while clapping her hands. "Nasaan ang ate mo?" tanong ko nang hindi ko siya makita sa sala. "Nasa kusina po, naghuhugas ng pinggan..." paliwanag niya. Isang mabigat na buntong-hininga ang aking pinakawalan bago unti-unting yumuko sa bunso kong kapatid. "Kumain kana. Pupuntahan ko muna ang ate mo para makasabay na rin siya sa 't

OLIVIA JUAREZ’S POV Maaga akong nagising kinabukasan. Abala akong naghahanda ng almusal sa maliit naming kusina. Naririnig ko lang ang mahinang paghuni ng electric fan at ang tunog ng mantikang kumukulo habang niluluto ko ang itlog. “Liezel!” tawag ko mula sa kusina. “Male-late ka na.” “Bababa na ate!” sigaw niya pabalik mula sa kwarto. Napailing ako habang marahang ngumiti. Sa ganitong paraan laging nagsisimula ang aming araw. Simple at masaya.Kahit mahirap ang buhay namin… sapat na sa akin na nakikita kong nakakapasok pa rin sa school ang mga kapatid ko. Maingat kong inilagay ang pritong itlog sa lunch box niya kasama ang kanin at hotdog. Nagbabaon siya araw-araw. Kailangan naming magtipid. Lalo na ngayong malapit na rin ang board exam ko. Huminga ako nang malalim bago ko isinara ang lunch box at inilagay iyon sa mesa. Makalipas ang ilang minuto ay lumabas na si Liezel mula sa kwarto habang inaayos ang buhok niya. “Ate, aalis na ko—” Hindi niya natapos ang sasabihin. D