جميع فصول : الفصل -الفصل 210

ALISTAIR VAUGHN ALDEGUIRE'S POV "She left already?" I asked calmly, without looking at Jace standing behind me. "Yes sir. Umalis po kaagad siya dala ang pera na iniwan niyo sa penthouse. And right now, she's been secretly escorted by Ali and Roldan," paliwanag niya. Wala akong maisagot roon. Ang tingin ko ay nanatili lamang sa babasaging bubong, pinagmamasdan ang iba't-ibang sasakyan na dumadaan sa mahabang kalsada. I was currently at the highest floor of this penthouse. Taking a sip of alcohol while remembering the scene...from earlier. The way she was stopping herself to cry while I was on top of her. The way kept biting her own lips, surpassing the sobs that were about to come out from her mouth. Lahat ng iyon ay sariwa pa sa utak ko. At walang kahit na isang segundo lumipas mula nang umalis ako sa kwartong iyon...na hindi nakakaramdam ng konsensya dahil sa ginawa ko. Naiinis ako sa aking sarili, hindi ko maintindihan kung bakit at anong pumasok sa kokote ko para gaw

ALISTAIR VAUGHN ALDEGUIRE’S POV Tahimik lang ako habang pinapatakbo ang sasakyan pauwi. Nakaupo si Jace sa passenger seat habang abala sa pagche-check ng dugo sa manggas niya. “At least hindi akin ‘to,” relaxed niyang komento. Hindi ko siya pinansin. Diretso lang ang tingin ko sa daan habang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang mukha ni Olivia. D*mn. Hindi ko maintindihan kung bakit parang mas mabigat pa sa dibdib ko ang pag-iyak niya kaysa sa ginawa kong pambubugbog kanina. Hanggang sa tuluyan nang huminto ang sasakyan sa harapan ng mansion. Mabilis akong bumaba nang hindi na hinihintay si Jace. Tahimik ang paligid. Malamig ang hangin. At sa mismong pagpasok ko sa loob ng mansion… “You're late again, Alistair..." Agad kong nakita si Dad na nakaupo sa sala habang may hawak na baso ng whiskey. Kalmado siyang nakasandal sa couch. Pero halatang kanina pa naghihintay. Napabuntong-hininga ako habang inaayos ang manggas ng polo ko. "May inayos lang," simpl

OLIVIA JUAREZ'S POV Nanatili akong tulala habang nakaupo sa silya. Pakiramdam ko yata ilang segundo akong walang naging reaksyon dahil sa sobrang pagkagulat sa nangyayari. “…H-Ha?” usal ko habang bahagyang napapakurap. Ngumiti lang lalo ang babae sa harapan ko. “Cute mo naman,” natatawa niyang sambit habang inaayos ang suot niyang cardigan. “Bakit parang hindi ka makapaniwala na tanggap kana sa trabaho?" Napakagat ako sa loob ng labi ko bago marahang tumayo mula sa pagkakaupo. “Ah… Ma’am…” nahihiya kong panimula. “Totoo po ba talaga?" Bahagya siyang natigilan. Ilang sandali pa ay unti-unting tumaas ang kilay niya. “Why?” tanong niya. “Mukha ba akong nagbibiro?" Agad akong napailing. “H-Hindi naman po sa gano'n!” mabilis kong tanggi. “Nagulat lang po kasi ako…” Huminga ako nang malalim bago bahagyang yumuko. “Kasi po…” dagdag ko habang kinakabahan, “…hindi niyo man lang po ako ini-interview.” Bahagya siyang natahimik. At dahil doon ay mas lalo akong nai

OLIVIA JUAREZ'S POV May hawak-hawak akong kahoy...hindi gano'n kalaki pero sapat na upang mapabagsak ang kung sino man na magtangka sa buhay ko.Hinawakan ko ang doorknob, pumikit ako saglit at bumuntong-hininga bago ko tuluyang binuksan ang pintuan."Delivery po--MA'AM NAMAN!!" Malakas na napasigaw sa gulat ng rider na nasa harapan ko nang itutok ko sa mukha niya Ang matulis na kahoy na hawak ko. "Hala...s-sorry po k-kuya.." agad ko at mabilis na binitawan ang hawak kong kahoy.Kitang-kita ko kung paanong namutla ang mukha ng rider dahil sa gulat. Mabilis na tumataas-baba ang dibdib niya dahil sa kaba at halos hindi ako matingnan nang maayos. "Pap*tayin niyo naman ako sa nerbyos, Ma'am..." reklamo niya.Bahagya kong nakagat ang labi ko. Nahihiyang tumingin sa kanya habang inaayos ang bitbit niyang box."Pasensya na po talaga kuya. Nagtataka lang kasi kami dahil wala naman po kaming inaasahang bisita sa ganitong oras. Pasensya na po talaga," paulit-ulit kong paghingi ng paumanhin.

OLIVIA JUAREZ’S POV Hindi ko namalayang mabilis pala talagang lumipas ang oras kapag busy. Sunod-sunod abg customer na nagsidatingan ng sumapit ang hapon. May nagpapagawa ng bouquet para sa anniversary. May bibili lang sana ng isang sunflower pero nauwi sa sampung roses dahil mas maganda raw tingnan ang roses. At mayroon ding umiiyak pang girlfriend habang yakap ang flowers na gawa namin ni Mia. “Ayoko na talaga sana sa boyfriend ko…” umiiyak niyang sabi habang hawak ang bouquet. “…pero ang ganda kasi ng flowers...nabago tuloy ang desisyon ko." Halos mapatawa ako habang pinapanood siyang hilahin palabas ng boyfriend niyang paulit-ulit humihingi ng sorry. “You’ll get used to weird customers, Olivia..." natatawang sambit ni Mia habang inaayos ang ribbons sa counter. Napailing na lang ako habang napapangiti. Nakakapagod. Pero hindi nakakasakal. At sobrang layo no’n sa trabaho ko noon. “BREAK TIME!” Napalingon agad ako nang marinig ang malakas na sigaw mula sa kabilang side ng