All Chapters of Married A Coward Liar, Loved By My Dad: Chapter 231 - Chapter 240

Humiga si Weston sa tabi ni Lori tsaka ito hinila pabalik sa kanyang mga bisig."Masaya ka ba ngayong araw, love?" tanong niya.Tumango si Lori. Habang nakatingin siya sa kanyang asawa, yumuko ito at hinalikan siya sa mga labi. "Sobrang saya ko. Tinupad mo talaga ang lahat ng request ko. Isang simpleng wedding na ang mga kasama lang natin ay 'yung mga malalapit talaga sa atin. Maraming salamat talaga, Dad. Hindi ako mapapagod na magpasalamat sa'yo. Kung hindi dahil sa'yo, baka hindi ko kailanman naranasan ang ganito kalaking kaligayahan. Minsan naiisip ko kung panaginip lang ba ang lahat ng 'to, at sana huwag na akong magising. Matapos ang lahat ng sakit na pinagdaanan ko, hindi ko akalaing magiging ganito ako kasaya, Daddy."Dahan-dahang hinaplos ng lalaki ang likod ng kanyang asawa. "You're not dreaming. This happiness is real, and you truly deserve it. Regalo 'to ng Diyos sa pagiging matiyaga mo. Napakagaling mo. Ang Lori ko ay napakagaling. Sobra akong proud na magkaroon ng asawang

"Daddy, nabo-bore na ako dito. Maglakad-lakad naman tayo sa labas. Kanina pang umaga tayo nakakulong sa kwarto. Ano na lang ang iisipin nina Manang Andeng? Halos buong araw na tayong nandito, tapos sa kama pa tayo nag-breakfast at lunch. Nakakahiya sa kanila…" pakiusap ni Lori kay Weston na isama siya sa labas.Hindi naman kailangang malayo; kahit simpleng ikot lang sa subdivision ay sapat na sa kanya. Isa pa, alam niyang doon muna tumutuloy sina Patrick at Claudia sa bagong biling mansyon ng mga ito sa malapit. Gustong-gusto niya talagang ayain si Claudia na maglakad-lakad."Manood na lang tayo ng movie para hindi ka mabore. Nakakapagod din kasi ang bumiyahe."Nagmaktol ang dalaga. "Kahit papaano kapag naglakad-lakad ako, magagalaw ko ang katawan ko, Daddy. Kanina pa ako nakahiga. Sumasakit ang buong katawan ko kapag wala akong ginagawa. Hindi naman nakakapagod ang maglakad, e. Isa pa, buntis lang ako, hindi naman ako baldado… Pwede ba tayong maglakad-lakad tsaka ayain natin si Claudi

Help me, Dad.Hindi na nag-abalang mag-reply si Weston, agad niyang tinawagan si Russel."What's wrong, Russel?" tanong niya sa sandaling sumagot ito."Daddy, please help me check on Erin at my apartment in the Makati area. Tumawag siya sa akin kanina, masama daw ang pakiramdam niya at sobrang hina niya kaya hindi man lang niya kayang pumunta ng ospital. I've tried calling her back, but she isn't answering anymore. Sobra akong nag-aalala sa kanya na mag-isa lang doon. Hindi ko alam kung sino pang pwede kong tawagan para tignan siya. Pwede mo ba akong tulungan, Dad?"Nanginginig nang todo ang boses ni Russel. Kitang-kita na takot na takot siya para sa kaligtasan ng kanyang asawa.Humugot ng isang malalim na buntong-hininga si Weston. "Sige, Russel. I-text mo sa akin ang passcode ng apartment mo para sakaling hindi siya makabangon para mabuksan ko ang pinto pagdating ko," utos niya.Nang marinig ni Lori ang pangalan ni Erin sa bibig ng kanyang asawa, agad siyang napaayos ng upo at inila

“Daddy, huwag kang aalis…”Mahina ang boses ni Erin, pero bakas dito ang desperasyon na lalo lang nagpadiri kay Weston. Ang yakap nito mula sa likod ay parang bitag na pumipigil sa kanyang mga hakbang. Nanigas ang buong katawan ni Weston at nagngalit ang kanyang panga. Nararamdaman niya ang hininga nito sa kanyang likod, at lalo nitong pinainit ang kanyang dugo. Sukdulan ang galit niya kapag may ibang humahawak sa katawan niya maliban sa babaeng totoong mahal niya.Ipinikit niya ang kanyang mga mata, at agad na pumasok sa isip niya ang mukha ni Lori. Naalala niya ang maamong mukha ng kanyang asawa, ang malinaw nitong mga mata na palaging nakatingin sa kanya nang may buong pagtitiwala at pagmamahal, at ang matamis nitong ngiti na hindi nawawala kahit naging napakahirap ng buhay. Sa sandaling iyon, ang nararamdaman niyang guilt ay tuluyang naging matinding galit.Sa isang mabilis at pinal na kilos, marahas niyang kinalas ang yakap nito at humarap siya. Ang tingin niya ay malamig pa sa

Marahan na tinitigan ni Lori si Weston. Sa kabila ng nararamdaman niyang pagkasuka, napuspos ng init ang kanyang puso dahil sa matinding pag-aalala ng kanyang asawa.“Daddy…” halos pabulong niyang sabi.Agad na tumingin sa kanya ang bilyonaryo nang may pagmamahal. “Yes, honey?”“Huwag nating icancel ang trip natin sa Baguio, ah? Gustong-gusto ko talagang pumunta doon.” Muli siyang nakiusap, dahil paulit-ulit na niya itong hiniling na huwag baguhin ang plano.“Pero nanghihina ka pa.”Dahan-dahan siyang umiling. “Alam ko ang katawan ko. Kadalasan, sa umaga lang talaga ako sinusumpong ng sakit. Siguradong magiging maayos din ang pakiramdam ko mamayang tanghali. Gusto ko pa ring pumunta doon kasama ka.”Natahimik nang ilang segundo ang lalaki habang nakatitig sa nagmamakaawang mukha ng asawa.“Sige, tuloy pa rin tayo. Huwag kang mag-alala. Who knows, maybe the triplets will behave better up there and your nausea will fade completely. Sa ngayon, magpahinga ka muna, okay?”Tumango si Lori a