All Chapters of Desiring My Sister-In-Law: Chapter 31 - Chapter 40

Bryden’s POVPagpasok ko sa kwarto, hindi agad ako nagpalit.Tumayo lang ako sa harap ng salamin, basang-basa ang manggas, nakaluwag ang necktie, at may mga patak ng ulan na dumudulas pa rin mula sa buhok ko pababa sa leeg.Mukha akong galing sa digmaan.Interview lang naman ang pinuntahan ko.Pero sa totoo lang, mas napagod ako sa pag-uwi.Hindi dahil sa ulan.Dahil kay Luna.Napapikit ako nang maalala ko kung paano niya pinunasan ang buhok ko. Iyong ingat ng kamay niya, iyong init ng katawan niya habang halos magkadikit kami sa may pinto. Iyong boses niyang mahina nang sabihin niyang huwag ko siyang tingnan nang ganoon.At ang mas nakakainis, hindi ko alam kung paano ba dapat tumingin sa kanya.Bilang hipag?Bilang asawa ng kuya ko?Bilang babaeng hindi dapat nagiging dahilan kung bakit sumisikip ang dibdib ko?“Tumigil ka,” bulong ko sa sarili.Hinubad ko ang basang long sleeves at nagpalit ng tuyong shirt. Isinabit ko muna sa likod ng upuan ang damit likod ng upuan ang damit, pagk

Bryden’s POVHindi agad nakapagsalita si Kuya.Nakatayo kami sa harap ng maliit na monitor na hawak ng installer, habang paulit-ulit na pinapakita ang kuha mula sa camera. Madilim pa ang paligid sa video. Basa ang kalsada, tahimik ang mga bahay, at sa gitna ng halos walang galaw na eksena, naroon ang lalaking nakasumbrero.Hindi siya nagmamadali.Hindi siya mukhang naliligaw.Tumigil siya sa tapat ng gate namin na parang kabisado na niya ang lugar. Tumingin siya sa kaliwa, sa kanan, pagkatapos ay diretso sa bahay. At kahit malabo ang mukha dahil sa lilim ng sumbrero, malinaw ang ngiti niya.Hindi normal iyon.“Anong oras ’to?” tanong ni Kuya, mabigat ang boses.“Mga 4:38 po ng madaling-araw, sir,” sagot ng installer. “Na-capture po nung testing pa lang namin yung motion recording. Buti naka-save.”Naramdaman kong lumapit si Luna sa likod namin. Hindi niya ako hinawakan, pero naramdaman ko ang paghinto ng hininga niya nang makita niya ang lalaki sa screen.“Siya ’yon,” mahina niyang sa

Bryden’s POVHindi ko agad binuksan ang mensahe.Nakita ko na ang unang linya sa preview, at sapat na iyon para kumirot ang panga ko sa pagpipigil. Nasa sasakyan kami, nasa harap si Kuya at Luna, at kung ipapakita ko ang pagbabago sa mukha ko, siguradong mapapansin nila.Kaya isinuksok ko muna ang cellphone sa bulsa.Pero kahit hindi ko basahin nang buo, paulit-ulit na sa isip ko ang laman.Mando has been asking about the house. Specifically about the woman living there.Tungkol kay Luna.Hindi gamit. Hindi pera. Hindi bahay.Siya.Napatingin ako sa kanya mula sa likod. Tahimik siya, nakasandal sa upuan, nakatingin sa bintana. Sa labas, dumadaan ang mga ilaw ng tindahan at poste sa mukha niya, palit-palit ang liwanag at dilim. Parang ganoon din ang buhay niya sa bahay na ito: may sandaling maaliwalas, may sandaling nilalamon ng anino.“Hon,” sabi ni Kuya habang nagmamaneho, “pag-alis ko, huwag ka munang lalabas mag-isa, ha?”Tumango siya. “Alam ko.”“Kung may kailangan, si Bryden na m

Bryden’s POVMadaling-araw pa lang, gising na ang buong bahay.Hindi dahil maingay kami, kundi dahil may klase ng pag-alis na kahit tahimik, ramdam sa bawat sulok. Nasa sala ang maleta ni Kuya Bryan, maayos ang pagkakasara, may nakapatong pang maliit na bag sa ibabaw. Sa mesa, may kape siyang hindi naubos. Sa hagdan, si Luna ay pababa na, suot ang simpleng cardigan, buhok na nakatali, at mukhang halos hindi natulog.Ako rin naman.Sa buong gabi, ilang beses kong chineck ang CCTV feed. Wala namang kakaiba, puro pusa, ilaw ng motor na dumaan sa kanto, at dahong tinatangay ng hangin. Pero kahit walang lumitaw na lalaki sa screen, hindi pa rin ako nakatulog nang maayos.“Bro,” tawag ni Kuya habang isinusuot ang relo niya, “ikaw na muna bahala rito, ha.”Tumango ako. “Oo, Kuya.”“Hindi biro ’yan.” Lumapit siya at ibinigay sa akin ang spare key ng sasakyan. “Kung may emergency, gamitin mo. Kapag may kailangan si Luna, ikaw na muna mag-asikaso. Alam mo naman ako, mahirap tawagan minsan ka

Luna’s POVMatagal akong nakatingin sa mga salitang tinype ni Bryden sa laptop.Organized. Reliable. Detail-oriented. Calm under pressure.Parang simpleng listahan lang iyon para sa ibang tao. Mga salitang karaniwang nakikita sa résumé, minsan nga nilalagay lang para mapuno ang pahina. Pero habang binabasa ko iyon, may kakaibang hapdi sa dibdib ko, dahil matagal ko nang hindi narinig ang sarili ko sa ganoong paraan.Sa bahay, ako ang marunong maghanap ng nawawalang gamit. Ako ang nakakaalam kung kailan mauubos ang bigas, kung saan nakalagay ang charger ni Bryan, kung anong araw dapat bayaran ang tubig, kung aling damit ang kailangang plantsahin bago pa niya maalala na kailangan niya iyon. Pero bihira kong maisip na mga kakayahan pala iyon. Bihira kong maalala na ang mga bagay na ginagawa ko araw-araw ay hindi lang tungkulin. May halaga rin.“Bakit ang tahimik mo?” tanong ni Bryden.Hindi ako agad sumagot. Nakaupo siya sa tabi ko, isang braso ang nakapatong sa mesa habang nakahanda ang