บททั้งหมดของ Desiring My Sister-In-Law: บทที่ 71 - บทที่ 80

Bryden’s POVNoong Lunes, sabay kaming umalis ni Luna pero hindi sabay pumunta.Iyon ang napagkasunduan namin nang hindi na kailangang pag-usapan nang mahaba. Pareho kaming may unang araw. Pareho kaming may bagong sapatos na hindi pa sanay sa paa. Pareho kaming may baong kaba na mas mabigat pa sa folder. Pero sa labas ng gate, naghiwalay kami ng direksyon na parang iyon ang pinakamatinong gawin.“Good luck,” sabi ko sa kanya.Suot niya ang cream blouse, dark slacks, at yung bracelet ni Kuya sa pulso. Nasa kamay niya ang folio. Maayos siya tingnan. Hindi sobra. Hindi kulang. Parang babaeng may sariling pupuntahan.“Good luck din,” sagot niya.May sandaling pareho kaming hindi gumalaw. Parang may gusto kaming idagdag, pero masyadong maraming kahulugan ang naghihintay sa bawat dagdag na salita.Kaya ngumiti na lang siya.Ako rin.Pagkatapos, pumasok na kami sa magkaibang sasakyan.Sa opisina, mabilis kong nalaman na ang pagiging ordinaryong empleyado ay hindi pala poetic. Hindi siya lagi

Bryden’s POVMartes pa lang, pero parang isang buong linggo na agad ang ipinagod ng bagong buhay namin.Sa opisina, natutunan kong ang “simple clerical work” ay hindi pala simple kapag tatlong tao ang sabay-sabay na may pinapagawa at lahat sila nagsasabing “sandali lang ’to.” May pinapa-encode si Marco, may pinapasort si Ms. Elaine, may pinapahanap na lumang file ang accounting na parang nawawalang kayamanan sa ilalim ng bundok ng papel.Pero hindi ako nagreklamo.Sa totoo lang, may parte sa akin na natutuwa. Nakakapagod, oo, pero totoong pagod. Hindi yung pagod na galing sa buong gabing nakatitig sa chart habang ang mundo ko ay umiikot sa red at green candles. Ito, may pangalan ang pagod. May oras. May dahilan.Bandang alas-singko, habang nag-aayos ako ng folders, lumapit si Marco sa desk ko at sumandal sa divider.“Bro, may tanong ako.”“Kung tungkol sa photocopier, hindi ko pa rin siya kaibigan.”Tumawa siya. “Hindi. Ikaw ba yung Sandoval na may hawak ng ilang investment com

Luna’s POVUmilaw ang pangalan ni Bryan sa screen.Parang isang palad na biglang dumapo sa balikat ko, hindi marahas, pero sapat para ibalik ako sa lugar na dapat kong kinatatayuan. Nakatayo pa rin si Bryden sa harap ko, ilang hakbang ang layo matapos naming bumitaw sa yakap. Wala siyang ginawa. Wala siyang sinabi. Pero sa pagitan namin, naroon pa rin ang init ng sandaling pareho naming hinayaang tumagal nang kaunti kaysa ligtas.“Si Bryan,” sabi ko, kahit alam naman niya.Tumango siya at agad na umatras. Hindi dramatic. Hindi masakit sa tingin. Tahimik lang siyang lumayo papunta sa gilid ng mesa, kinuha ang baso niya, at kunwaring uminom kahit alam kong wala nang laman iyon.Sinagot ko ang tawag.“Hon?”“Happy birthday!” bungad ni Bryan, masigla ang boses. Video call pala. Mabilis kong inayos ang mukha ko bago ko pa maisip kung ano ang kailangan kong itago.Lumabas ang mukha niya sa screen, nakangiti, medyo pagod pero pilit na masaya. Nasa hotel room siya, at sa likod niya ay may mal

Luna’s POVKinabukasan, nagising akong mabigat ang dibdib kahit maaliwalas ang umaga.Wala namang kakaibang nangyari. Wala namang sigawan, walang luhang tuluyang bumagsak, walang pinto na sinara nang malakas. Pero minsan, mas nakakapanlumo ang tahimik na desisyon kaysa away. Dahil kapag nag-away kayo, may init pa. May puwedeng habulin, puwedeng sagutin, puwedeng bawiin.Pero ang desisyon ni Bryden na umalis pagkatapos bumalik ni Bryan ay hindi galit.Tama.At ang tama, kapag masakit, mas mahirap kontrahin.Sa trabaho, sinubukan kong maging normal. Nakinig ako sa supervisor ko, nag-ayos ng files, sumagot sa dalawang tawag, at natuto kung paano gamitin ang system na halos magmukhang maze sa unang tingin. Mabait ang mga kasama ko. Si Vincent ay nagdala pa ng extra coffee dahil napansin niyang antok ako.“Late night?” tanong niya.“Medyo,” sagot ko.“First week adjustment?”Ngumiti ako. “Something like that.”Hindi na siya nangulit. Ikinuwento na lang niya na yung anak niya raw ay ayaw pu

Luna’s POVKinabukasan, hindi ko alam kung bakit mas pinaghandaan ko pa ang pagpunta sa lilipatang unit ni Bryden kaysa sa pagpasok sa trabaho.Hindi naman date. Hindi lakad. Hindi celebration. Kung tutuusin, dapat simpleng pagtingin lang iyon sa lugar na magiging dahilan para mas maging tama ang lahat. Pero habang nakatayo ako sa harap ng aparador, hawak ang dalawang blouse na parehong mukhang ordinaryo, parang kahit tela ay may tanong.Ano ang isusuot mo kapag pupunta ka sa lugar na magiging simula ng paglayo ng taong ayaw mong lumayo?Sa huli, pinili ko ang pinakasimple. Walang masyadong kulay. Walang dapat isipin.Pag-uwi ko galing trabaho, naghihintay na si Bryden sa sala. Nakapagpalit na siya, naka-dark shirt at jeans, hawak ang susi at phone. Hindi siya mukhang excited. Mas mukha siyang papunta sa lugar na alam niyang kailangan niyang puntahan pero ayaw pa ring marating.“Tara?” tanong niya.Tumango ako. “Tara.”Sa biyahe, tahimik kami. Hindi mabigat na katahimikan, pero hindi