All Chapters of Desiring My Sister-In-Law: Chapter 81 - Chapter 90

Bryden’s POVPagbalik namin sa bahay, pareho kaming tahimik.Hindi iyon yung katahimikang awkward matapos ang away. Mas malapit ito sa katahimikan ng dalawang taong galing sa lamay, kahit wala namang namatay. May pinuntahan lang kaming unit. May tiningnan lang kaming pinto, sala, bintana, at maliit na kusina. Pero sa biyahe pauwi, pakiramdam ko may bahagi ng buhay namin na naiwan doon, nakaupo sa gray na couch, naghihintay ng araw na tuluyan akong lilipat.Pagpasok namin, nauna si Luna sa kusina. Inilapag niya ang bag sa upuan at binuksan ang refrigerator, hindi dahil may kukunin, kundi dahil kailangan niyang gumawa ng kahit ano. Ako naman ay nanatili sa sala, hawak pa rin ang susi ng unit sa bulsa ko. Ang liit ng susi, pero parang may sariling bigat.“Gusto mo ng tubig?” tanong niya mula sa kusina.“Oo,” sagot ko, kahit hindi naman ako nauuhaw.Dinalhan niya ako ng baso. Nang inabot niya iyon, hindi nagdikit ang mga daliri namin. Sanay na kami. Nakakalungkot isipin na natutunan namin

Bryden’s POVHindi ako natulog nang gabing iyon.O baka natulog ako nang ilang minuto, pero yung klase ng tulog na parang nakapikit ka lang habang nagbibilang ng mga bagay na mawawala sa’yo pagmulat. Sa kwarto ko, nakahanda na ang mga gamit. Isang bag. Isang kahon. Laptop. Ilang damit. Yung maliit na snake plant na binigay ni Luna, nakapatong sa mesa malapit sa bintana, parang bantay na masyadong tahimik.Madaling-araw nang marinig ko ang mahinang tunog ng gate.Bumangon ako agad.Hindi na ako nag-isip. Lumabas ako ng kwarto, tahimik na bumaba ng hagdan. Bukas na ang ilaw sa sala. Nandoon si Luna, nakatayo malapit sa pinto, nakapambahay pa rin, buhok na hindi maayos ang tali. Sa mukha niya, halatang hindi rin siya nakatulog.At sa labas, hawak ang maleta, nakangiti si Kuya Bryan.“Hon,” sabi niya, pagod pero masaya.Binuksan ni Luna ang pinto.Hindi ko alam kung bakit ako huminto sa gitna ng hagdan. Siguro dahil may mga eksenang hindi dapat pinapasukan ng ibang tao. Kahit pa matagal k

Bryden’s POVAkala ko magiging madali ang unang gabi sa bagong unit.Tahimik. Malinis. Walang history sa bawat sulok. Walang pamilyar na hagdan. Walang kusinang may boses ni Luna. Walang pintuan sa itaas na magpapaalala kung kanino talaga ako dapat umiwas.Pero pagkapasok ko pa lang, naramdaman ko agad na hindi pala sapat ang sariling lugar para maging malaya ka sa sarili mong naiwan.Inilapag ko ang bag sa couch, ang kahon sa tabi ng maliit na mesa, at ang snake plant sa may bintana. Doon ko ito unang inayos, gaya ng bilin niya. May liwanag, hindi direktang araw. Konting tubig lang. Huwag lunurin. Huwag pabayaan.Napangiti ako nang mapait.Pati halaman, may paalala niya.Binuksan ko ang ref. May laman na bottled water, ilang pagkain, at mga bagay na pinabili ni Mateo dahil alam niyang wala akong alam sa pag-aayos ng tirahan. Kung pera lang ang basehan, handa na ang unit. Kung puso ang tatanungin, bakante pa rin.Umupo ako sa couch at kinuha ang phone.May message si Kuya.Bro, nakali

Bryden’s POVBinasa ko ulit ang message ni Luna.Okay. Bryan cooked dinner. He’s trying.At ang sagot ko:Good. Let him.Tatlong salita lang, pero parang may tinanggal akong piraso sa sarili ko bago ko iyon naipadala.Nasa unit ako noon, nakaupo sa maliit na dining table na halos hindi ko pa nagagamit. Sa tabi ng bintana, nandoon ang snake plant na binigay ni Luna. Maayos pa rin. Buhay pa. Mas maayos pa yata kaysa sa akin.Sa labas, kumikislap ang mga ilaw ng Makati. Ang daming tao sa paligid, ang daming sasakyan, ang daming bintanang may sariling kuwento. Pero sa loob ng unit, masyadong tahimik. Walang kalansing ng plato mula sa kusina. Walang boses na magsasabing “kumain ka.” Walang yabag sa hagdan. Walang Luna.At dapat masanay na ako.Tumayo ako at binuksan ang ref. May pagkain doon, pero wala akong gana. Nagsalin na lang ako ng tubig, uminom, at napatingin ulit sa phone. Walang bagong message.Good.Dapat wala.Kung totoong gusto kong maging tama, kailangan kong matutong h

Luna’s POVHindi agad ako nakasagot.Nakatayo kami sa garden sa likod ng restaurant, hawak pa rin ni Bryan ang kamay ko, habang sa paligid namin ay may mga taong tumatawa, nagpapakuha ng litrato, at walang kamalay-malay na may mundong unti-unting nabibiyak sa pagitan naming dalawa.May kailangan ba siyang malaman?Oo.Marami.Pero alin ang sasabihin ko nang hindi ko siya tuluyang wawasakin? Alin ang ilalabas ko nang hindi ko rin pinoprotektahan ang sarili ko sa kasinungalingan?“Bryan,” sabi ko, halos hindi ko marinig ang sarili kong boses, “nalungkot ako habang wala ka.”Naramdaman kong humigpit ang hawak niya sa kamay ko, hindi para pigilan ako, kundi para kumapit.“Alam ko,” sagot niya. “Or at least… ngayon ko lang naintindihan.”Umiling ako. “Hindi lang noong trip mo. Matagal na.”Doon siya napatingin sa akin nang buo.Hindi ako umiyak agad. Siguro dahil pagod na rin ang luha ko kakahintay na mapansin. Pero habang nakikita ko ang mukha niya, ang lalaking minahal ko, ang lalaking p