บททั้งหมดของ Marrying the Gay Billionaire: บทที่ 21 - บทที่ 30

Samarah's POV Tatlong araw akong nanatili sa bahay. Literal na a breathe of fresh air ‘yon para sa ‘kin. At talagang nabunutan ako ng tinik sa dibdib dahil nagka period ako! Thank you Universe talaga, at hindi buntis ang babaeng ito. “Ma'am, bumalik ka na sa wakas.” Bati sa akin ni Manong driver. “Oo kuya, aalis daw kasi si Lola gusto akong makita.” “Naks! Paboritong anak yarn?” “Ewan ko sa ‘yo Kuya! Hahahaha!” Gaya ng dati, dumaan ako sa garden para makasalisi ako sa kusina. Pero kung sinuswerte ka nga naman nandito pala si Mother Dragon. “Oh! Mabuti naman at nandito ka na, Hali ka at tumulong ka rito.” Napakarami nilang niluluto. “Ah Mama, ihahatid ko lang po kay Lola itong pasalubong ko. Ipinagluto po siya ng

Rowan’s POV Finally, she’s sleeping so well after I took her to unwind. Mabuti naman at mabilis din siyang nakarecover. I’m tidying up our room when I saw her bag on the floor. “Napaka burara talaga sa gamit.” Ipapatong ko na sana yon sa cabinet when something fell from it, “Ano ‘to?” I was too stunned with what I saw. Bakit siya may dildo?! Samarah’s POV “Good morning,” masaya kong bati kay Rowan. Pero imbis na bumati ay inirapan niya ako at saka humigop sa kape niya. Anyare dito? Nag expire na naman ba ang kabaitan niya? Hmppp! Bhala siya basta ako masaya ang gising ko. Umupo na ako sa tabi niya saka kumain ng almusal. Binibilisan ko talaga habang wala pa yung dalawang demonyo na kasama namin dito. Sana nga lang talaga nandito lagi si Ate

“Sir Rowan? Hi!” Nagsitayuan sila at lumapit sa kanya. “Hello, I'm glad I was able to make it here. Nag cancel po talaga ako ng mga schedule ko when they told me you needed a model urgently.” Sabi nung may pinaka dark skin sa amin. Ang ganda niya at kulot na mahaba ang buhok. “Thank you, I appreciate it.” “Sir Rowan, it's nice to see you here–” Hindi na natapos nung isang babae ang sasabihin niya nang itulak siya nung babaeng nasa likod ko kanina. “Rowan, is it–” Pero hindi niya rin natapos ang sasabihin niya nang lagpasan siya ni Rowan. Ano ba ‘to? Ang gulo nila! “I'm sorry, I need a moment. My wife is hungry,” aniya at saka naglakad papunta sa akin. “Wife?!” Para akong isang daga na nasa hawla ng mga lion. “Here's your bulalo.” Umupo siya sa tabi ko at binuksan ang dala niyang baunan, “Sorry ngayon lang. Nagpahanap pa ako sa mga restaurant dahil wala canteen ng office.” Hindi ko magawang magtuon ng pansin sa kanya. Masama o kaya naman ay hindi makapaniwala ang ti

Samarah’s POV [From: Mama ‘Nak? Pwede mo bang kumbinsihin ang Papa mo na tumigil na? Paggising ko kanina wala na ang ref natin. Binenta niya na pala habang tulog kami. Hindi ko alam paano magpapaliwanag sa kapatid mo. Please, kausapin mo ang Papa mo.] “Hay, ang aga-aga.” Ibinaba ko ang cellphone ko at tumagilid ng higa. Tinitigan ko ang araw na unti-unti nang sumisilip sa bintana, “Kailan kaya aayos ang buhay ko? Maghanap ba lang ata ako ng AFAM na mag-aahon sa ‘kin sa kahirapan? O kaya sugar daddy para may allowance every month.” Para akong baliw na tumatawa mag-isa. Mga problema nga naman ng buhay, oo. “Hindi ka na nga kontento sa performance ko, hindi ka pa kontento sa bulsa ko?” Nagulat ako nang bigla siyang bumangon at sabihin iyon. “H-huh? Anong performance?” Umupo rin ako sa kama at naiilang na tinignan siya. Magulo pa ang buhok niya, walang pang-itaas na damit at nakatulala. Mukha siyang na-rape sa totoo lang. “Why do you have a d*ldo?” Kaagad na namula ang mga

This Chapter is Dedicated to Louise, thank you for sending gems, I appreciate it! ’s POV “May maitutulong ba kami sa ‘yo?” Nagtatakang tanong ni Carlo. “R-Rowan? Anong ginagawa mo rito?” Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako. Nanlilisik ang mga mata niya habang nagpapalipat-lipat ang tingin sa amin. Mukha siyang “Kilala mo?” tanong niya sa akin. Nakatitig lang sa akin si Rowan at tila hinihintay ang isasagot ko, “A-ano…” Parang hindi gumagana ang utak ko. “I'm her husband.” “I'm her best friend.” Sila naman ngayon ang nagtititigan. Ano ba ‘to? Bakit parang nagsusuntukan sila gamit lang ang mga tingin nila? “So you're JUST a best friend.” Ngumisi siya at mayabang na inismiran si Carlo, “Let's go.” Inilahad niya ang kamay sa harap ko. “A-aah may kasama kasi ako…” “She came with me, so she'll leave with me.” Ano bang problema ng dalawang ‘to? Bakit ganyan sila? “Ang gulo niyo naman! Sabay-sabay na lang kaya tayo?” Kamot-ulo kong sabi. “Excuse me? H