Todos los capítulos de The Nanny's Affair: Capítulo 1 - Capítulo 10

Sinabi nilang ang pagiging desperado ay nagpapalakas ng loob. Pero para sa akin, ginagawa ka nitong walang ingat. At iyon mismo ang dahilan kung bakit ako nakatayo sa pasilyong gawa sa marmol ng isang mansyon na para bang kinuha lang mula sa isang magasing pinamagatang Perang Hindi Mo Makakamit. Hawak ko ang kamay ni Mason, para tulungan siyang manatiling tahimik, pero higit sa lahat, para mapanatili ko rin ang sarili kong kalmado. Muli niyang hinawakan ang aking mga daliri, para bang nararamdaman niyang malapit na akong tumakbo at umalis. "Huwag mong hawakan ang kahit ano," bulong ko. "O huwag kang huminga malapit sa mga mamahaling gamit." "Hindi po ako humihinga," bulong niya pabalik, na namumula ang mga pisngi dahil sa pagsisikap na pigilan ang hininga. Isang boses ang tumunog sa dulo ng koridor—mababa, maigsi, at tila walang interes. "Huli siya." Napahamak naman. Sampung segundo pa lang at

Umaalingasaw pa rin ang silid-aralan ng kanyang pabango—ni Victoria, hindi ni Franny. Matapang. Artipisyal. Para bang dinisenyo para takpan ang kung ano ang tunay, hindi para ipakita ito. Tinitigan ko ang guhit na iniwan ni Sophie sa aking lamesa pagkatapos ng hapunan. Apat na pigura na nagkahawak-kamay sa harap ng isang bahay na hindi pantay-pantay. Ang araw sa itaas ay nakangiti sa dilaw na krayola. Hindi dapat ako maapektuhan nang ganito. Pero nangyari pa rin. Hinawakan ko ang gilid ng papel, nag-iingat na hindi ko ito madumihan. Iginuhit na ako ni Sophie dati—nakakalat na mga guhit na para bang kahit sino na lang. Pero ito na ang unang pagkakataon na nakilala ko ang sarili ko. At si Franny. At ang mga bata. Isang pamilya. Isang salita na hindi ko na ginamit sa nakaraang dalawang taon.

Parang pagsusulit na hindi ako nag-aral para sa hapunan. Ang pormal na silid-kainan, na bihira namang gamitin, ay kinilinis nang husto. Ang mahabang mesa na gawa sa kahoy na mahogany ay kumikislap. Ang mga kandila ay kumikislap sa matataas na hawakan na gawa sa salamin. Ang mga kubyertos ay perpektong nakaayos, parang maliliit na sundalo na handang ipasuri. Nakaupo si Victoria sa isang dulo ng mesa, puno ng kagandahan at tahimik na paghuhusga, may hawak na kristal na baso ng alak. Nakaupo naman si Enzo sa kabilang dulo, ang mukha ay hindi maintindihan. Ako ay nakakaharap na hindi komportable sa pagitan nina Mason at Sophie—na nagpumilit na magkatabi, salamat sa kanila—sinusubukang huwag hawakan ang aking panyo. Ang katahimikan ay parang baso na madaling masira. "So," sabi ni Victoria habang tiningnan ako nang may ngiting hindi umaabot sa kan

Muli siyang lumayo. At nanatili akong nakatayo roon, nagyeyelo sa dilim, ang puso ay tumitibok na para bang naghihintay para sa isang pahintulot na hindi ko alam na gusto ko. Natatakot ako sa'yo, sabi niya. Na para bang may kapangyarihan akong sirain siya. Na para bang hindi ako nasisira simula pa noong araw na tumapak ako sa bahay na ito. Sumaradong malakas ang pinto sa likod niya, at biglang naging mas malamig ang likod ng bahay. Ibinalik ko ang aking cardigan sa aking balikat at dahan-dahang umupo, na para bang nagpo-proseso pa ang aking mga buto sa bigat ng kung ano ang muntik nang mangyari. Dahil may nangyari. Hindi man sa mga kamay. Hindi man sa mga bibig. Pero sa katotohanan ng lahat. Sa paraan na tiningnan niya ako—na para bang hindi lang ako isang taong nanonood sa kanyang anak. Na para bang ako ang salamin na hindi niya inaasahang makikita ang kanya

Natagpuan ako ni Victoria sa sitting room pagkatapos lang ng tanghali. Walang katok, walang pag-aalangan—pumasok siya na parang bagyo na nakasuot ng seda. Iyon ang kanyang estilo. Kontrolado niya ang hangin sa silid bago pa man ito malanghap ng sinuman. Naka-puti siya ngayon. Palaging puti o itim—walang malambot, walang hindi tiyak. Ang kanyang blusa ay presko, ang kanyang lipstick ay walang bahid, at ang kanyang takong ay humahataw ng isang pantay na ritmo sa marmol habang siya ay tumatawid patungo sa bintana. Sa labas, nakikita ko si Sophie at Mason sa hardin. Balanse si Mason sa gilid ng pader ng fountain, nakabuka ang mga braso na parang pakpak. Pinapanood siya ni Sophie at pagkatapos ay pumapalakpak, hawak ang mga tangkay ng bulaklak sa kanyang kamay na parang mga premyo. Nakaupo si Franny sa damuhan, maluwag ang buhok, tinanggal ang kanyang mga sandalyas. Para siyang nabibilang doon. Na para bang nabibilang siya kahit saan.