Lahat ng Kabanata ng The Nanny's Affair: Kabanata 11 - Kabanata 20

Natutulog si Mason sa tabi ko, ang isang kamay ay nakabaluktot sa gilid ng kanyang unan, ang isa naman ay nakasabit sa tenga ng kanyang pinalamanan na dinosaur. Ang kanyang paghinga ay regular, malalim. Para bang siya ang pinakamasarap na tulog sa kanyang buhay. Si Sophie ay nasa sarili niyang silid sa dulo ng koridor. Sinuri siya ni Maria kanina at sinabing tulog na siya, mahigpit na hawak ang kanyang manika, malinis pa rin ang benda. Walang lagnat. Walang pamamaga. Isang batang babae lang na nadapa at muling nakabangon. At ako... nakahiga ako rito na dilat ang mata, nakatingin sa kisame na para bang magbibigay ito sa akin ng mga sagot. Hindi ito nagbibigay. Ang lahat ng ibinibigay nito ay ang tunog ng isang bahay na humihinga sa dilim—mga tubo na tumutunog, isang mahinang huni ng hangin sa mga bentilasyon, mga yapak sa itaas na baka kay Enzo. At isang puso na hindi titigil sa p

Dapat akong mag-focus. Ang tawag ay kasama ang therapist ni Sophie—isang update, isang progress report, isang pag-uusap na karaniwan kong pinangungunahan ng mga tanong at contingency plans. Pero ngayon, abala ako. Ang boses ko ay kalmado, pero sa loob, pakiramdam ko ay gumagalaw ang lahat sa ilalim ng aking mga paa. "Nagpapakita siya ng patuloy na social engagement," sabi ni Dr. Kwon sa kabilang linya. "Eye contact, sustained play, verbal curiosity. Malinaw na pattern na ito ngayon." "At inaattribute mo iyon sa pagbabago sa kapaligiran?" "Oo. Ang presensya ng yaya—si Franny—ay mukhang isang pangunahing salik." Hindi ako nagsalita ng ilang sandali. Dahan-dahan akong lumakad sa bintana, nakasara ang telepono sa aking tainga, at tiningnan ang hardin. Nakahiga ang manika ni Sophie sa damuhan. Naiwan sa isang nakalimutang adventure. "Hindi lang siya sumasagot kay Franny," sabi ko. "Pinagkakatiwalaan

Alam kong may mali sa sandaling tumapak ako sa foyer. Masyadong tahimik—hindi mapayapa, kundi mapaghintay, na para bang ang mga pader mismo ay nagpipigil ng hininga, naghihintay ng isang bagay na matalim na babagsak. Masyadong tahimik ang hangin, ang paraan nito bago ang isang bagyo, at hindi ko alam kung bakit hanggang sa makita ko siya. Nakatayo doon, sa gitna mismo ng perpekto at sobrang linis na pasukan ng bahay ni Enzo Blackwood, si Brandon. Inabot ako ng isang segundo para makilala siya. Ilang taon na rin, at naging mabait sa kanya ang buhay sa paraan na ito ay malupit sa mga taong tulad ko. Ang kanyang buhok ay perpektong magulo pa rin sa nakakatawa, maayos na paraan. Ang denim jacket ay nakabitin nang walang kahirap-hirap sa kanyang mga balikat, na para bang ito ay tinahi para sa kanya, kahit na alam kong hindi. Malinis, bago, mamahalin ang kanyang sapatos. Marahil ay regalo ng iba. Malamang, pangalan ng iba sa c

Paglampas ng hatinggabi, at ang pagtulog ay hindi na posible. Mahimbing na natutulog si Mason sa tabi ko, ang isang binti ay nakapatong sa akin na para bang takot siyang mawawala ako sa gabi. Ginagawa niya iyon minsan, kahit ngayon. Ang kanyang tahimik, walang malay na paraan ng pagpapakatatag sa kanyang sarili sa iisang bagay na alam niyang permanente. Dati ay akala ko kailangan kong manatiling tahimik kapag ginagawa niya ito. Pero ngayong gabi, ang bawat bahagi ng aking katawan ay balisa. Hindi makatulog ang aking katawan, at ang aking isip ay hindi tumitigil sa pag-ulit ng kung paano ako tiningnan ni Enzo sa library, kung paano niya hinawakan ang aking mukha na para bang ako ay isang bagay na marupok at mahalaga. Dapat ay natakot ako. Baka natatakot pa rin ako. Pero naramdaman din itong... hindi maiiwasan. Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama, inalis ang aking cardigan mula

Pagsapit ng tanghali, ang bahay ay bumalik sa dati nitong ritmo—nagpakain ng mga bata, si Mason ay gumagawa ng isang imposibleng Lego structure sa library, si Sophie ay nakabaluktot sa kanyang paboritong lugar sa sunroom rug, nagba-browse ng picture book na may kanyang stuffed bunny na mahigpit na nakasiksik sa kanyang braso. Ang katahimikan ay humahaba at malambot, pero hindi ito mapayapa. Nararamdaman itong puno ng enerhiya. Dahil kahit na nasa itaas na si Enzo ngayon, marahil ay nasa isang tawag o nagre-review ng isang bagay kasama ang kanyang legal team, nararamdaman ko pa rin ang presensya niya sa bawat silid. Nararamdaman ko pa rin ang echo ng kanyang boses nang sinabi niya sa akin—Hindi mo kailangang iwasan ako—na para bang wala lang iyon. Sinusubukan kong magpanggap na pareho lang ang lahat, pero parang imposibleng magpanggap na hindi mo nakita ang isang kidlat kapag nahati na nito ang kalangitan. Hin