POV: Karen Hindi ko alam kung bakit, pero bigla na lang tumakbo si Angela papunta sa kinatatayuan ko. Huminto siya sa harap ko at ngumiti. "Ate... Ate Karen," mahina ngunit masaya niyang bati. "Kinagagalak kitang makilala." Hindi ako agad nakapagsalita. Bago pa man ako makapag-react, niyakap niya ako. Sa yakap na iyon, unti-unting nawala ang kaba sa dibdib ko. Akala ko... galit siya sa akin. Akala ko, sisisihin niya ako sa lahat ng nangyari. Pero mali pala ako. Mahina kong ibinalik ang yakap niya. Nang lingunin ko sina Mama at Papa, nakita ko ang mga ngiti sa kanilang mga labi. "Napakabuti talaga ni Angela," emosyonal na sabi ni Mama. "Kahit labing-anim na taon siyang nawalay sa atin, wala siyang kahit katiting na galit kay Karen." Napangiti ako. Marahil... Magiging maayos din ang lahat. Ngunit sa mismong sandaling iyon, naramdaman kong lalo pang humigpit ang yakap ni Angela. Lumapit ang labi niya sa aking tainga. At sa mahinang boses na kami lang ang makakarinig, bu
Read more
LOGIN
