Semua Bab ขยี้สวาทพยาบาล: Bab 91 - Bab 100

“คุณจะกลับเมื่อไหร่” ดารันเมื่อควบคุมลมหายใจได้แล้ว ก็เอ่ยถามเขา “เพิ่งเจอเมียจะให้กลับได้อย่างไงกัน ก็อยากกลับพร้อมคุณ....ฟอด...ได้ไหม” เขาพลิกตัวตะแคงเข้ามากอดร่างเล็ก เนื้อตัวที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ แต่ไม่ได้รู้สึกมีกลิ่นเหม็นสักนิด‘หอมหวนชวนหื่นเป็นอย่างยิ่ง’ “อื้อ...คุณ...” ดารันขนลุกชัน เมื่อเขาซุกจมูกเข้ามาที่ต้นคอ ไม่ว่าจุดไหนบนร่างกายเธอ ก็ไวต่อสัมผัสไปเสียหมด ร่างกายไม่รักดีของเธอ มันรู้เห็นเป็นใจให้เขาเอารัดเอาเปรียบไปเสียหมด โดยเฉพาะตอนนี้ที่ขาข้างหนึ่งของเขาพาดทาบไปกับลำตัวของเธอ รั้งให้เธอเข้าไปตะกองกอดเขาไว้ สะโพกงอนของตัวเองหยักไปมาคลึงไปกับลำท่อนที่เพิ่งสงบลง แต่เมื่อโดนร่องรักของเธอสัมผัสอย่างหมิ่นเหม่ มันกลับพองลมขึ้นมาอีกราวกับเป็นลูกโป่งก็ไม่ปาน “ยังอยากอยู่อีกไหมครับ” “อูยย...มะ...ไม่แล้ว” “ปากแข็ง รู้ไหมว่าร่องรักคุณนะ มันขยับเข้ามาอ่อยผมทุกที ไม่อยากได้อย่างไร” หมออคิระยิ้มระริกขบขันและเอ็นดูเธอ เสร็จเขาแหละ คืนนี้อย่างไรก็ต้องนอนกับเธอให้ได้ แล้วก็แนะตัวกับคุณตาคุณยายไปเรียบร้อย ไ

“แล้วคุณไม่คิดว่าฉันจะไม่ชอบคุณบ้างเหรอ” ดาหลาไม่คิดเข้าข้างตัวเอง เพราะเขาเข้ามาในชีวิตเธอรวดเร็วเกินไปจนทำให้เธอไม่อาจจะยอมรับว่านี่คือความรัก ครอบครัวต้องใช้เวลาทั้งชีวิตพิสูจน์ ไม่ใช่แค่เรื่องบนเตียง เห็นอย่างพ่อแม่เธอ ที่เมื่อวันหนึ่งก็เบื่อหน่ายสุดท้ายต่างทำร้ายให้คนที่รักต้องเจ็บปวด ความหลังฝังใจตั้งแต่เด็กทำให้ดาหลาไม่อาจจะก้าวข้ามมันออกมาได้ เธอจมอยู่กับความเจ็บปวด จมอยู่กับบ้านที่แตกแยกแม้ภายนอกจะสร้างภาพว่าดีเพียงใด แต่ภายในบ้านนั้นน่าอึดอัดสิ้นดี “ผมไม่คิดว่าคุณจะไม่ชอบนะ สังเกตุจากเสียงคราง” เขาดึงเธอขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วดึงรั้งเสื้อผ้าของเธออกให้หมด เขาไม่ชอบนอนแบบมีอะไรมาขวางกั้นของสวยๆ “คุณเดี๋ยวสิ...โอ๊ย...” ดาหลารู้สึกว่าตัวเองโดนทั้งขึ้นทั้งร่อง ยิ่งโดนจับเปลื้องผ้าเช่นนี้จะจบที่กี่โมง “ถ้าไม่อยากโดนจับกินอีก ก็อยู่นิ่งๆ” เขาไม่ได้คิดจะจับกินตอนนี้ เพียงแต่อยากนอนแบบเนื้อแนบเนื้อ มันรู้สึกได้สัมผัสคนรักแบบถึงลูกถึงคน ดาหลาตัวแข็งทื่อทันที ปล่อยให้เขาทำตามใจ เขาก็ช่างเห็นเธอเหมือนเด็กหรือยังไร ถอดเสื้อผ้าเธออ

บ้านที่กรุงเทพ วรากรร้อนใจมากี่ครั้งกี่หนก็ไม่เจอคนที่จะเป็นเจ้าสาวเลยสักครั้ง ทั้งยังเสียเวลา หากคุณพ่อไม่เห็นแก่สมบัติอีแก่นี่เขาก็ไม่ตามมาเอาใจหรอก “คุณย่าครับ น้องดาหลาไปไหนครับ ผมมากี่ครั้งก็ไม่เจอ” วรากรแสร้งทำเสียงเศร้า ที่จริงหงุดหงิดและโมโหมากต่างหาก อยากจะกลืนกินดาหลาจะแย่ แต่ก็เล่นตัวคราวก่อนเกือบจะได้แล้วเชียว หากไม่มียายแม่บ้านจอมแส่นั่นมายุ่ง ป่านนี้อะไรๆ มันก็ง่ายไปหมดแล้ว “ใจเย็นๆ ลูกตากร ย่ากำลังให้คุณพ่อของหนูดาหลาไปตามตัวมาให้เราอยู่ อย่างไรก็ได้แต่งงานกับน้องแน่นอน” บุษยาสัญญาไว้เสียดิบดี เรื่องที่จะให้วรากรกับดรินลดาแต่งงานกัน แต่แม่หลานตัวนี้ก็ดันหนีหายไป ผ่านไปสองวันแล้วก็ยังไม่ติดต่อมา ทั้งให้คนเข้าไปดูในห้องก็ขนข้าวของไปเกือบครึ่ง บัตรเครดิตก็ตัดจนหมด ไม่เห็นทางไหนจะอยู่รอดได้เลย โกหกอีกแล้วอีแก่ ฉันเสียเวลากับบ้านนี้มานานพอควรแล้ว หึ... เสียเวลาคั่วสาว เขาจะนัดสาวไว้ก็ต้องยกเลิกนัด เพราะอีแก่นี่ ตอนนี้กลัดกลุ้มอยากระบาย จนต้องเรียกเด็กมาอีก “ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อนนะครับ ไว้น้องดาหลากลับมาแล้วผมจะรีบม

“แม่ชม้อย ฉันทำได้แน่นอน อย่าให้ฉันต้องไปนอนกับไก่เลยนะแม่” กำนันก้านผู้หลงรักเมีย ไม่ว่าเมียชี้นกต้องเป็นนกชี้ไม้ต้องเป็นไม้ นี่เมียสั่งเด็ดขาดเขาคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเช่นกัน แต่เมียจะให้นอนกับไก่ไม่ได้ “คุณ...ไม่เป็นไรนะ” หมอหนุ่มดึงเมียรักเข้ามากอด ไว้แน่น เธอต้องเข้มแข็งขนาดไหนที่จะผ่านเรื่องราวแบบนี้มาให้ได้ น่าสาสารที่สุด “ไม่เป็นอะไรค่ะ เข้าห้องกันเถอะ” เธออยากพักเหลือเกิน เหนื่อยจนไม่อยากจะกินอะไรเลย ปวดหัวไปหมดเพราะความเครียด แต่เธอก็ต้องอยู่ให้ได้หากไม่มีครอบครัวของพ่อ “ผมว่าเรามีเรื่องตกลงกัน” อคิระคิดดีแล้วว่าจะให้เธอไปอยู่กับเขา หากปล่อยให้อยู่คนเดียวคงต้องเป็นอันตรายเป็นแน่ “เรื่องอะไรคะ ขอนอนก่อนได้ไหม วันนี้ไม่ไหวจริงๆ” ดาหลาสุดจะกล่ำกลืนเรื่องของครอบครัว ที่ต้องให้เขามารับรู้ด้วยอีก เธอไม่อยากจะเล่าอะไรทั้งนั้น มันจุกไปหมด “เรื่องของเรา” “ยังไงคะ” ดาหลานั่งลงแล้วฟังเขา เผื่อจะมีทางออกที่ดีกว่านี้ เธอไม่ชอบให้คนมาบีบบังคับโดยเฉพาะครอบครัว แล้วเขาก็ไม่ควรมาเสี่ยงกับเรื่องราววุ่นๆ นี้ขอ

อคิระตื่นเช้ามาพร้อมกับใบหน้าบูดบึ้งของเมียรัก ที่ถามอะไรก็ไม่ตอบ เอาแต่เงียบจนเขาอึดอัด “เมียจ๋า...ดีกันนะ นะๆ” เขายกนิ้วก้อยงอนง้อเธอ เรื่องเมื่อคืนเขาไม่ได้ตั้งใจแล้วก็ชักออกไม่ทันด้วย “ไม่ต้องมาพูด คืนนี้นอนกับไอ้โต้ของตาไปเลย” ดาหลาลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปหาอะไรกิน เมื่อวานนอกจากข้าวเช้าแล้ว ก็ไม่ได้แตะอะไร ตอนนี้หิวจนจะกินคนได้อยู่แล้ว แล้วคนที่จะกินก็คงเป็นขาคนเดียว “ตื่นแล้วเหรอหลานรักของยาย มาๆ มากินข้าวกัน ยายทำกับข้าวไว้รอแล้ว” ยายชม้อยตื่นแต่เช้าทำอาการกับแม่นวลไว้รอเด็กสองคน แต่คนหนึ่งเดินหน้ายิ้มระรื้น อีกคนกลับหน้าบึ้งเดินตามหลังมา ไม่รู้ไปโกรธแค้นเรื่องอะไรกันอีก “มีอะไรให้กินบ้างจ๊ะยาย วันนี้ดาหลาหิวมากๆเลยคะ” ดาหลาเดินไปสวมกอดยายอย่างเอาอกเอาใจ “น้ำพริกกะปิปลาทูทอด ชะอมชุบไข่ แกงเลียง ดอกขจรผัดน้ำมันหอย มาๆ นั่งๆ เชิญคุณหมอด้วยคะ” ย้ายชม้อยเรียกว่าที่ลูกเขยให้มานั่งทานข้าวด้วยกัน ดาหลามองเขาด้วยหาตา แล้วก็เชิดกลับ... “งอนอะไรกันพ่อ” ตาก้านเดินมาถามหลานเขย “ผม...เอ่อ...แตกใน