All Chapters of ขยี้สวาทพยาบาล: Chapter 101 - Chapter 110

110 Chapters

บทที่15 อุ้มเข้าห้อง 1/2

แม้ว่าดาหลาจะปฏิเสธอย่างไร ทั้งเขาก็ช่วยพูดแล้ว แต่คุณยายผู้ห่วงหลานสาวเป็นที่สุด ก็ยัดเงินใส่มาให้เธอสองแสน เธอนั่งมองเงินสองแสนในมืออย่างยากลำบาก “คุณฉันไม่สบายใจเลย” ดาหลาพูดกับเขาขณะนั่งรถกลับกรุงเทพด้วยกัน วันนี้เป็นวันอาทิตย์ และรถขาเข้ากรุงเทพติดแน่นขนัดจนเธอเบื่อที่สุด “ไม่สบายใจเรื่องอะไรครับ” เขาดึงมือเธอมากุมไว้แค่คิดว่าเมียรักจะไม่สบายใจ ก็เป็นห่วงจะแย่อยู่แล้ว เขาทั้งกังวลเรื่องที่บ้านเธอ แต่ถ้าหากเหลือบากกว่าแรงคงต้องพึงที่บ้านของตัวเองแล้ว ทั้งที่ไม่อยากให้เป็นเรื่องราวใหญ่โตก็ตาม “ก็เรื่องเงินนี่สิ” ดาหลาไม่อยากใช้เงินคุณยายเลย เธอมีชีวิตที่สุขสบายมาตลอด พ่อเธอก็มีเงินให้เธอใช้ คนอื่นมากมายที่ไม่มีเงิน แต่เธอกลับได้มาง่ายดายเพียงนี้ โดยไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ “ถ้าคุณไม่สบายใจก็เก็บไว้ก็ได้นี่ครับ ไม่เห็นจะต้องคิดมาก อย่างไรผมก็เลี้ยงคุณอยู่แล้ว ไม่ต้องใช้เงินของคุณยายสักบาท” เขาล้วงเอาบัตรเครดิตในกระเป๋าตัวเองออกมา แล้วใส่มือเธอไว้ เรื่องในบ้านเขาอยากให้เธอจัดการ เพื่อซ้อมเป็นภรรยาสุดน่ารักของเขา “แต่ว่า...”
Read more

บทที่15 อุ้มเข้าห้อง 2/2

มองแบบนี้ราวกับอุ้มเด็กก็ไม่ปาน แต่ท่านี้มันทำให้ลำกายแกร่งของเขา เบียดเสียดเข้ากับส่วนที่อ่อนไหวของเธอเข้าเต็มๆ ผ้าเนื้อดีของเธอ ที่กางกั้นระหว่างเนื้อของทั้งสอง ไม่ได้ทำให้เขาคิดได้น้อยลงเลย จิตใจคิดถึงตอนที่มันเสียบเข้าไปแล้วเขาก็เดินอุ้มเธอขึ้นไปบนห้อง ทำให้เขาต้องร้องออกมาทีเดียว “อ๊า...ห์...เสียวชะมัน” ลมหายใจของชายหนุ่มฟืดฟาดต้องการปลดปล่อยเป็นที่สุด เขาอยากให้ตัวเองมีเวทมนต์เพื่อจะพาเธอขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว เขากดลิฟท์จากชั้นใต้ดินเพื่อขึ้นไปยังห้องพักของตัวเอง ขนาดลิฟท์ที่ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ขึ้นไปถึง แต่ความรู้สึกของคนที่อยากให้ถึงใจจะขาดเช่นเขากลับมองว่าไม่ทันใจเสียเลย เมื่อลิฟท์เปิดยังชั้นที่เป็นห้องของตัวเอง หมอหนุ่มซอยขายิบราวกับคนปวดหนักก็ไม่ปาน แสกนลายนิ้วมือเข้าไปวางกระเป๋าไว้ด้านหน้า สับขาเข้าไปยังห้องนอนทันที “อื้อ...” ดาหลาที่กำลังงัวเงียเมื่อเขาวางเธอลงบนเตียง ความเพลียจากการนั่งรถ และเมื่อคืนที่โดนเขาทรมานทำให้ดวงตาหนักอึ้งไม่อยากตื่นเลยสักนิด ชายหนุ่มแกะกระดุมทีละเม็ดทีละเม็ดอย่างใจเย็น พย
Read more

บทที่ 16 จิตหงุดเงี้ยว 1/2

“ผมเป็นหมอปล่อยให้หน้าที่ซ่อมเป็นของผม ส่วนคุณเป็นเมียมีหน้าที่เสียวไปกับการบำเรอความรักของผมเถอะ” เมื่อเขาจะปาดลิ้นอุ่นชิมความหวานของเธอ กลับต้องชะงักเพราะเธอใช้สองมือเล็กดันไหล่ทั้งสองไว้ “นี่คุณเป็นพวกโรคจิตขาดเซ็กซ์ไม่ได้หรือเปล่า” ดาหลาถามเขาด้วยเสียงหวาดหวั่น หากเป็นเช่นนั้นขอบายไม่เอาเด็ดขาด คนอะไรเสพติดเซ็กได้ทุกวี่วันแค่ช่วงเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์เขากินเธอจนนับไม่ถ้วน “ใช่ครับ ผมโรคจิต” “นั่นไงฉันคิดไว้แล้ว ปล่อยนะฉันไม่อยากยุ่งกับคุณแล้ว” ดาหลาพยายามผลักไสเขาออก แต่คำตอบต่อมาทำให้ใบหน้าเล็กแดงซ่านขึ้นทันที “ผมจิตหงุดเงี้ยวไง...เวลาไม่ได้กินเมีย รู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่มแผ่นดินจะทลายหงุดหงิดมากครับ” เขาดึงร่างเธอขึ้นยกสะโพกสูง เพื่อจะลิ้มรสเมียรักหลังพูดจบ ไม่ให้เธอได้ขัดขืนต่อไป ร่างเล็กหงายหลังผึ่งไปกับแรงของคนตัวโต ที่ยกช่วงล่างเธอขึ้น และปาดลิ้นอุ่นร้อนลงมายังสองกลีบอย่างรวดเร็วประดุจความเร็วแสง แบบไม่ให้เธอได้ตั้งตัว สองมือเล็กจิกเข้ากับที่นอนเพื่อระบายความเสียวซ่าน สะโพกกลมกลึงกระดกขึ้นลงเป็นจังหวะสอดลิ้นไปมา ดวงตาห
Read more

บทที่ 16 จิตหงุดเงี้ยว 2/2

“คนบ้า..” “บ้าก็รักคุณคนเดียวครับ...รู้ไว้ด้วย” ไม่ว่าจะโดนเมียด่าอย่างไรไม่สนแล้ว เดินหน้าสุดๆ เอาให้ลึกสุดใจ “โอ๊ย...เสียว เสียวเป็นบ้าเลย โอ๊ย...มันจังเลย...อ๊าก...” ดาหลาร้องครางเพราะความเสียวที่เขามอบให้ ขาข้างหนึ่งของเธอที่พาดไว้กับเอวแกร่งของเขา เกี่ยวรัดร่างกายเขาไว้แน่นกลัวว่ามันจะหนีไป แม้ว่าในใจลึกๆ จะรู้สึกกลัวแต่ว่าร่างกายเธอต้องการเขา ความใหญ่โตที่เสียดแทงลึกเข้าไปในร่อง เอวสอบชักเข้าและออกตอกย้ำซ้ำๆ จนเธอครางไม่หยุด “คุณตอดแบบนี้ผมจะไม่ไหวแล้วนะ” ใบหน้าชายหนุ่มเหยเกขณะเสียดแทงเข้ามาอย่างหนักหน่วง ความคับแน่นของร่องรักทำให้เขาอยากปลดปล่อย “คุณแรงๆ เอาแรงๆ” ดาหลาเร่งเร้าลืมอาย ว่าตอนแรกไม่อยาก แต่เมื่อโดนเขาล่อลวงเล้าโลมจนกระสันเสียว เธอจึงต้องกดดันเขาให้ทำให้เร็วขึ้น ร่องรักที่ชาหนึบแอ่นขึ้นรับการกระแทกเพื่อไปพบกับความสุข ตั่บ ตั่บ ตั่บ เสียงกรีดร้องอย่างมีความสุขของเธอทำให้เขารีบเร่งขย่มลงมา และปลดปล่อยสายธารรักและครั้งนี้ก็อีกเช่นเคย เขาหลับหูหลับตาปลดปล่อยมันข้างในเธออีกแล้ว
Read more

บทที่17 สามีผู้แสนดี 1/2

หมอหนุ่มเข้าถึงที่ทำงานก็พบกับรุ่นน้องหมอเมธี จึงเอ่ยทักตามปกติ “สวัสดีครับพี่เป็นไงบ้างครับ ไปตามเมีย” “ก็ได้เมียสิวะ เอาประวัติคนไข้มาเดี๋ยวฉันต่อเอง วันนี้ไม่โอ้เอ้นะ เมียรออยู่บ้าน” หมอหนุ่มแข็งขันทันที หลังจากหยุดไปหลายวัน เขารีบเคลียร์งานที่คั่งค้างจนเสร็จ ข้าวกลางวันก็ไม่กิน เพราะกลัวเลิกงานเย็นเกินไป เมื่อเวลาเลิกงานมาถึงหมอหนุ่มก็รีบวิ่งออกจากห้องพักแพทย์ทันที “อ่าวพี่ จะรีบไปไหนครับนั่น” หมอเมธีกำลังจะมาปรึกษาเรื่องคนไข้ แต่หมอรุ่นพี่กลับวิ่งตึกๆ ออกไปหน้าตาเฉย เมื่อมองดูนาฬิกาเพิ่งจะเลิกงานจะเรีบไปไหน หมอหนุ่มขับรถด้วยความเร็ว แต่การจราจรกรุงเทพนั้นไม่เป็นใจเอาเสียเลย จนเขาต้องลัดเลาะเลี้ยวออกทางโน้นทีทางนี้ที แม้ว่าคอนโดจะอยู่ไม่ไกลมาก แต่ว่ารถที่แสนจะมากมายในเมืองหลวงพาลให้เขาหงุดหงิดใจ “คิดถึงเมียโว๊ย...ติดอะไรนักหนา” เขาตะโกนกู่ก้องร้องป่าวลั่นรถ แค่ห่างเมียแค่แปดชั่วโมงเหมือนจะลงแดงตาย ดาหลาอยู่ห้องเบื่อๆ ไม่รู้จะทำอะไรดี จึงเข้าครัวหวังจะทำอาหารไว้รอเขา แต่.... “ไข่ไหม้....”
Read more

บทที่17 สามีผู้แสนดี 2/2

ในตอนเช้าหมอหนุ่มเดินจับจูงเมียรักลงจากคอนโดน พร้อมกับขึ้นรถสปอร์ตหรูออกไป ขณะนั้นมีสายตาคู่หนึ่งบังเอิญเจอเข้ากับทั้งคู่ นั่นคือวรากรที่ควงเด็กมานอนคอนโดนี้ “โถ...อีแก่หลอกให้กูเสียเวลาแวะไปหาอยู่ทุกวัน น้องดาหลามานอนกกกับผู้ชายอยู่นี่ไง หึ...จะย้อมแมวขายหรือไง” พูดจบเขาก็ถ่ายรูปไว้แล้วส่งไปให้คนเจ้ากี้เจ้าการจัดแจงเรื่องแต่งงานระหว่างเขากับน้องดาหลา บุษยาเห็นรูปของหลานสาวเดินเกาะแขนผู้ชายแจ ซึ่งเป็นผู้ชายคนเดียวกับที่มาหาตอนนั้นก็นึกเจ็บใจนัก นี่ตัวเองไม่นึกเอ๊ะเรื่องเพื่อนหนุ่มคนนั้นเลยหรือไง “ภิมุข ฉันให้ตามลูกสาวแกมาแต่งงาน ทำไมปล่อยให้มันไปนอนกกกับผู้ชาย แกไปลากตัวนังหลานสาวตัวดีมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” บุษยาที่ไม่ยอมให้เรื่องนี้จบลง เขาหมายมั้นปั้นมือจะดองกับทางโน้นไว้อย่างดิบดี แต่ดาหลากลับทำเสียเรื่อง “แม่ครับ ผมก็โดนคุณตาของยายดาหลาหมายหัวไว้เหมือนกันครับ แล้วตอนนี้ก็โตแล้วด้วยเลือกเองได้ บังคับให้แต่งงานก็ไม่ได้ ขู่จะตัดออกจากกองมรดกก็แล้ว แต่ก็อย่างที่เห็นครับ” ภิมุขก็จนใจและไม่รู้ด้วยว่าจะทำอย่างไรดี แต่คุณแม่เป็นคนไปตกลงกับทางคุณพ
Read more

บทที่ 18 ที่จริงแล้วผมคือลูกประธาน จบบริบูรณ์ 1/2

“ทำไมไม่ได้” บุษยาคิดว่าไม่มีอะไรที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้สำหรับเธอ เธอคือคนที่ใช้เงินซื้อทุกอย่างได้ แล้วครั้งนี้ทำไมถึงไม่ได้ “ผมไม่มีอำนาจพอจะไล่ลูกท่านประธานผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของโรงพยาบาลเราได้ครับ” ผอ.ที่ไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ออกไป แต่เหตุจำเป็นจึงต้องประกาศ เหล่าพยาบาลที่ได้ผ่านมาฟังก็ตาโตกันเป็นแถวๆ “คะ...คุณ” ที่ตกใจที่สุดเห็นจะเป็นดาหลา เพราะเธอไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาเลยด้วยซ้ำ “ครับ” เขาประสานมือแน่นกลัวเธอจะโกรธ “ว่าไงนะ” บุษยาแทบเป็นลมเมื่อรู้ว่าเจ้าหมอหนุ่มนี่เป็นถึงลูกประธานของโรงพยาบาล เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี สิ่งที่คิดว่าจะจัดการมาตั้งแต่อยู่ที่บ้านก็เป็นอันต้องม้วนเก็บไป หมอนี่ทำบุษยาเสียหน้าจนต้องรีบขึ้นรถกลับไปยังบ้านโดยไว “ทำไมคุณไม่บอกฉัน” ดาหลากรุ่นโกรธเขาไม่ใช่น้อย ที่ปิดบังเธอ เขาร่ำรวยขนาดนี้มีผู้หญิงให้เลือกตั้งมากมาย แต่กลับมาเลือกเธอผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่อง แถมยังปกปิดเรื่องราวตัวเองไว้มิดชิดเช่นนี้ เขาไม่ไว้ใจเธองั้นเหรอ “ก็กำลังจะบอกแต่ว่า...” อคิระไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรดี เรื่องนี้พูดไ
Read more

บทที่ 18 ที่จริงแล้วผมคือลูกประธาน จบบริบูรณ์ 2/2

“คนรักกันเขาไม่ปิดบังกันหรอก ฉันรู้สึกเหมือนกำลังกินหญ้า ทำไมคุณต้องปิดบังฉันด้วย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเครือ “ไม่ใช่ไม่ไว้ใจนะครับ แต่กำลังจะหาจังหวะที่ดี หากผมบอกว่ารวยมาก แล้วคุณจะเชื่อผมไหม อีกอย่างผมทนเห็นคุณโดนรังแกอีกไม่ได้แล้ว ไม่ว่าจากใครก็ตาม ผมจึงต้องทำแบบนี้” เขาอธิบายไปจนหมด แต่ไม่รู้ว่าเธอจะยกโทษให้เขาไหม “คนหลอกลวง” เธอหลบหน้าเขาขึ้นเตียงเอาผ้าห่มคลุม ไม่รู้ว่าตัวเองทำไมร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร หรือว่าเป็นช่วงที่กำลังอ่อนแอมีประจำเดือน ทำให้อารมณ์ดิ่งลงแบบสุดๆ “โถ...ที่รักอย่าร้องเลยนะครับ ผมใจจะขาดแล้ว” เขาเข้าไปรวบร่างเธอมากอด เมื่อเห็นว่าเธอไม่ขัดขืนเขาก็เบาใจ ดาหลาปล่อยให้เขากอดนิ่งๆ จนตัวเองก็หลับไปคาอกเขา หมออคิระเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาเธอให้สะอาด แล้วก็ห่มผ้าให้อย่างดีส่วนตัวเองก็ไปเร่งเรื่องวันแต่งงาน เพราะอยากแต่งจะแย่แล้ว หากปล่อยให้เนิ่นนานกว่านี้คิดว่าเมียจะหนีอีกไม่ช้า หากปล่อยให้เป็นเช่นนั้นเขาลงแดงตายแน่นอน ดาหลาหลับไปจนตื่นขึ้นมาอีกทีตอนดึก ท้องเธอร้องเสียงดัง จนต้องลุกขึ้นมาหาอะไรกิน แต่เมื่อขย
Read more

ตอนพิเศษ ทำลูกบนโต๊ะ

เขารอให้เธอหมดประจำเดือนถึงสามวัน จากวันนั้นก็ลางานไม่เข้าไปตรวจคนไข้อีกเลย ใช้สิทธิลูกประธานบริษัท หนีงานกกเมียจนกว่าจะหมดประจำเดือน “ที่รัก หมดประจำเดือนหรือยัง” “ค่ะ หมดแล้วนี่ว่าจะกินยาคุมละ” เธอบอกเขาพร้อมกับหาแผงยาที่ซื้อมาไว้เพื่อจะกิน “ผมเอาไปทิ้งแล้ว” “ทิ้ง...!” หญิงสาวทำสีหน้าฉงนสงสัย ทำไมถึงต้องทิ้ง ยืนกอดอกมองมายังตัวการ ชายหนุ่มไม่ได้สนใจแววตาเมียสักนิด เขาวางถ้วยบะหมี่ที่เมียอยากกินลงบนโต๊ะ แล้วรุดเข้าหาเธอจนตัวเธอแนบชิดกับขอบโต๊ะอาหาร “งั้นก็เอาต่อเลยละกัน...” ชายหนุ่มอุ้มดาหลาขึ้นนั่งบนโต๊ะทานอาหาร ให้ลำตัวของตัวเองแทรกเข้าตรงกลาง จนขาเธอแยกอ้าออกทั้งสองข้าง ดันกลางกายที่แข็งขืนนูนตุงมาตั้งแต่กลับมาถึงตรงจุดที่อ่อนไหวของเธอ “คุณ...หิว...” ดาหลาเสียงแหววทันที เขาเล่นจับเธอเล่นจ้ำจี้ตอนจะกินข้าวได้ยังไง หิวก็หิวไม่มีแรงจะเอาแล้ว “ผมอยาก อยากมากด้วยครับที่รัก ทำไปกินไปได้ม่ะ” เสียงออดอ้อนอย่างขนลุกของเขา ทำให้เธอส่ายหน้าหวือ จะทำไปกินไปได้ยังไงกัน ตายพอดีไม่สำลักก็ติดคอ
Read more

ตอนพิเศษ งานแต่งที่สุพรรณ

เสียงแห่ขันหมากขบวนยาวเป็นกิโล ที่พ่อหลานเขยแม่ชม้อยจัดให้สมใจ คราวนี้ก็อวดได้ทั่วบ้านทั่วเมืองแล้วว่า หลานสาวได้ลูกเขยหล่อรวย แถมการงานก็ดี แม่ชม้อยจะคุยสามบ้านแปดบ้าน ถึงขนาดตัดชุดเพื่องานแต่งหลานสาวถึงสิบชุด เพราะเลือกไม่ได้ว่าจะใส่ชุดไหนดี ทองหยองเครื่องเพชรตกทอดต้นตระกูล ต่างหยิบออกมาเพื่อให้หลานสาวคนเดียวประโคมใส่ให้แสงเพชรแยงตาคนร่วมงานให้ตาบอดกันไปเลย “โห ยายคะ ทำไมมันเยอะแยะแบบนี้คะ” เครื่องเพชรละลานตามเต็มที่นอน ป้านวลทยอออกมาเปิดให้คุณหนูเลือก “หลานยายชม้อยจะน้อยได้ไง บ้านนอกลูกใส่เต็มๆ ไว้เขาก็จะได้คุยกันทั่วคุ้งน้ำ” งานนี้เรียกได้ว่าทั้งได้เปิดตัวหลานเขยอย่างเป็นทางการ ยังทำให้คนอื่นได้รู้จักกำนันก้านอย่างเต็มตัว หมออคิระ เตรียมสินสอดไม่ต่ำกว่าร้อยล้าน เพื่อมาสู่ขอหลานสาวคุณยายชม้อย ทั้งที่ดิน เรือนหอ หุ้นในบริษัท เครื่องเพชร เงินสด และของอื่นๆ อีกมามายจนขานกันไม่ทัน ยายชม้อยได้เชิดหน้าชูตายืดอกเต็มความสูงทีเดียว เมื่อถึงตอนรับไหว้ ยายชม้อยก็ไม่ทำให้ผิดหวัง จัดทองหีบใหญ่รับไหว้หลานเขย เรียกเสียงอื้ออึ
Read more
PREV
1
...
67891011
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status