Lahat ng Kabanata ng Collateral To The Ruthless Billionaire : Kabanata 11 - Kabanata 20

Madilim ang loob ng warehouse.Ang tanging liwanag ay nagmumula sa ilang sirang bintana sa kisame, kung saan pumapasok ang liwanag ng buwan. Ang mga anino ay sumasayaw sa mga dingding, at ang bawat yabag ni Irish ay umaalingawngaw sa malawak na espasyo.Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Ngunit alam niyang hindi siya pwedeng tumigil.“Ms. Wei.”Ang boses ay nagmula sa itaas. Tumingala si Irish at nakita ang isang balkonaheng bakal sa ikalawang palapag. Nakatayo roon ang isang lalaki – si General Min. Sa personal, mas matanda siya kaysa sa litrato. Ang kanyang buhok ay kulay abo, ang kanyang mukha ay puno ng peklat, at ang kanyang mga mata ay parang lawin na handang sumakmal.“Inaasahan ko kayong dumating,” sabi ni General Min, ang kanyang boses ay mababa at nagbabanta. “Ngunit hindi ko inaasahan na kayo lamang.”“Nandito ako para kay Kendrick,” sabi ni Irish, ang kanyang boses ay matatag kahit ang kanyang mga tuhod ay nanginginig. “Nasaan siya?”“Ligtas siya,” sagot ni General Mi

Isang taon na ang lumipas mula nang ikasal sina Irish at Kendrick.Ang Wei-Reyes Gallery ay naging isa sa mga pinakarespetadong independiyenteng museo ng sining sa Seoul. Hindi ito kalakihan, ngunit kilala ito sa pagbibigay ng plataporma sa mga baguhang pintor at sa pagtataguyod ng sining na may kuwento – mga kuwento ng pag-ibig, pagkawala, at pagbangon.Si Irish ay naging isang kilalang kurator. Ang kanyang pangalan ay lumalabas na sa mga art magazine, at paminsan-minsan ay iniimbitahan siyang magsalita sa mga internasyonal na kumperensya tungkol sa sining at pagpapagaling.Si Kendrick, samantala, ay unti-unting umuurong mula sa publiko. Ibinigay na niya ang CEO position ng Reyes Group sa isang pinagkakatiwalaang董事会 – isang babaeng matagal nang kasama ng kanyang pamilya. Siya ay nanatili bilang chairman, ngunit hindi na siya ang nagpapatakbo ng araw-araw na operasyon.Sa halip, ginugol niya ang kanyang oras sa gallery, sa kanilang maliit na bahay sa labas ng Seoul, at higit sa lahat

Tatlong buwan ang lumipas mula nang malaman ni Irish na si Chairman Park ang kanyang biyolohikal na ama.Hindi niya ito sinabi kahit kanino maliban kay Kendrick. Hindi rin niya ito ibinahagi kay G. Wei, ang ama na nagpalaki sa kanya. Hindi dahil sa gusto niyang magtago, kundi dahil hindi pa siya handa. Ang bigat ng katotohanan ay parang batong nakapatong sa kanyang dibdib – hindi mabigat upang hindi makahinga, ngunit sapat upang maramdaman ito sa bawat galaw.Ang kwintas na ibinigay ni Chairman Park ay hindi niya hinubad kahit kailan. Nakapatong ito sa kanyang dibdib, sa tabi ng jade brooch na ibinigay ni Kendrick – dalawang alaala ng dalawang magkaibang uri ng pagmamahal. Ang brooch ay simbolo ng kanyang bagong simula kay Kendrick. Ang kwintas ay simbolo ng kanyang pinagmulan – isang pinagmulang hindi niya hiniling, ngunit bahagi na ng kanyang pagkatao.Isang hapon, habang nag-aayos si Irish ng bagong eksibit sa gallery, may dumating na hindi inaasahang bisita.Si Mrs. Park – ang asa

Tatlong taon na ang lumipas mula nang ipanganak si Eleanor Wei-Reyes.Ang maliit na sanggol na dating kasya sa mga bisig ni Irish ay ngayon ay isang masiglang batang babae na may kulot na buhok, mga matang parang kape, at isang ngiting kayang magpaikot ng kahit sino sa paligid niya. Siya ay hindi mahiyain – hindi katulad ng kanyang ama noong bata, at hindi rin katulad ng kanyang ina. Siya ay isang pagsasama ng dalawang mundo: ang determinasyon ni Irish at ang talas ni Kendrick, ngunit may sarili siyang liwanag na hindi maipaliwanag.Tuwing umaga, si Eleanor ang unang gumigising. Tatakbo siya sa kwarto ng kanyang mga magulang at aakyat sa kama, gigisingin sina Irish at Kendrick sa pamamagitan ng pagtalon sa kanilang mga katawan.“Nanay! Tatay! Gising na! Gusto kong pumunta sa gallery!”Si Irish ay dahan-dahang nagmulat ng kanyang mga mata, nakangiti sa kabila ng antok. “Eleanor, alas-sais pa lang ng umaga.”“Gusto ko nang makita ang mga painting!” sigaw ng bata, hindi na naghintay ng s

Limang taon na ang lumipas mula nang ipanganak si Eleanor Wei-Reyes.Ang batang dating pilya at walang tigil sa pagsasalita ay ngayon ay isang matalinong bata na may sariling opinyon sa lahat ng bagay. Mahilig siyang magbasa ng mga libro tungkol sa mga hayop, mahilig siyang gumuhit ng mga kakaibang nilalang na hindi naman talaga umiiral, at higit sa lahat, mahilig siyang makipagtalo sa kanyang ama – isang bagay na parehong nakakatawa at nakakainis para kay Kendrick.“Tatay, bakit bawal ang ice cream bago matulog?” tanong ni Eleanor isang gabi, habang inaayos ni Kendrick ang kanyang kumot.“Dahil masakit ang tiyan mo kapag marami kang asukal bago matulog,” sagot ni Kendrick, paulit-ulit na paliwanag na ginagawa niya sa loob ng limang taon.“Ngunit kagabi, kumain ako ng ice cream bago matulog, at hindi naman sumakit ang tiyan ko.”“Baka hindi lang ngayon, pero sa susunod.”“Kailan ang susunod?” tanong ni Eleanor, ang kanyang mga mata ay kumikislap sa pagiging matanong.Napabuntong-hinin