Lahat ng Kabanata ng Collateral To The Ruthless Billionaire : Kabanata 21 - Kabanata 28

Isang taon ang lumipas mula nang magsimulang maghilom ang mga sugat ng pamilya.Si Chairman Park ay ganap nang gumaling mula sa kanyang operasyon. Siya at si G. Wei ay naging magkasama sa hardin araw-araw, nagtatanim ng mga bulaklak at nagkukuwentuhan tungkol sa kanilang mga apo. Si Mrs. Park ay paminsan-minsang dumadalaw, hindi na bilang kaaway, kundi bilang isang matandang babaeng naghahanap ng kapatawaran.Si Eleanor ay lumalaki nang mabilis. Sa edad na anim, siya ay marunong nang magbasa at magsulat sa tatlong wika – Korean, English, at basic Tagalog na itinuro sa kanya ni Irish. Siya ay matalino, masyadong matalino para sa kanyang edad, at hindi ito laging magandang bagay.Isang hapon, habang nasa gallery si Irish, may dumating na liham.Hindi ito sulat mula sa isang kaibigan. Ito ay galing sa isang abogado – ngunit hindi ang abogado ng pamilya, kundi isang abogado mula sa isang malaking korporasyon sa Estados Unidos.“Ms. Irish Wei-Reyes,Ako si Atty. Michael Chen, kumakatawan s

Isang buwan ang lumipas mula nang barilin si Kendrick.Ang kanyang katawan ay unti-unting gumaling. Hindi na siya nakaratay sa ospital; sa halip, siya ay nasa kanilang temporaryong apartment sa New York, pinagpapahinga ng mga doktor at ng kanyang asawa. Si Irish ay hindi lumalayo sa kanyang tabi. Tuwing gabi, siya ang nag-aadjust ng kanyang mga unan, naghahanda ng kanyang mga gamot, at nagbabasa ng mga libro malapit sa kanya hanggang sa siya ay makatulog.“Alam mo,” sabi ni Kendrick isang hapon, habang nakaupo siya sa sopa at si Irish ay nag-aayos ng kanyang mga bendahe, “hindi na kailangan pang bantayan mo ako nang ganito. May mga nurse naman.”“Mas gusto kong ako ang gumawa,” sagot ni Irish, hindi tumitingin sa kanya. “Nurse ka man o hindi, ako pa rin ang mag-aalaga sa iyo.”“Matigas ang ulo mo,” sabi ni Kendrick, nakangiti.“Saan pa ako magmamana?” sagot ni Irish, tumingin sa kanya na may ngiti. “Sa iyo.”Tumawa si Kendrick, ngunit agad na napasinghap dahil sa sakit sa kanyang suga

Dalawang taon na ang lumipas mula nang magkaroon ng maliit na selebrasyon sa gallery.Si Eleanor ay walong taong gulang na ngayon. Hindi na siya ang maliit na batang laging may dalang stuffed elephant. Siya ay isang magalang at matalinong bata na mahilig magbasa ng mga libro tungkol sa agham at mahilig gumuhit ng mga tanawin ng kalikasan. Ang kanyang mga guro sa paaralan ay laging nagpupuri sa kanyang talino at sa kanyang mabuting asal.“Nanay, gusto ko pong maging scientist balang araw,” sabi ni Eleanor isang gabi habang magkakasama silang kumakain ng hapunan.“Scientist?” tanong ni Irish, nagulat. “Akala ko gusto mong maging pintor, tulad ni Lola Eleanor.”“Gusto ko rin pong magpinta,” sagot ni Eleanor. “Ngunit gusto ko pong tumuklas ng mga bagong gamot para sa mga taong may sakit. Tulad po ni Tiyo James.”Napatingin si Irish kay Kendrick. Hindi nila inaasahan na maaalala ni Eleanor si James Vance – ang lalaking minsang nagtangkang saktan ang kanyang ama.“Bakit mo naisip si Tiyo Ja

Limang taon na ang lumipas mula nang ipanganak si Kendrick James Wei-Reyes.Ang maliit na sanggol na dating kasya sa isang incubator ay ngayon ay isang masiglang batang lalaki na may kulot na buhok, mga matang parang kape, at isang ngiting walang pinipiling oras. Siya ay hindi mahiyain – hindi katulad ng kanyang ama noong bata. Siya ay palatawa, palakuwento, at mahilig sumayaw kahit saan – sa gallery, sa parke, sa loob ng sasakyan, kahit sa simbahan.“Tatay, tingnan ninyo!” sigaw ni Kendrick James isang hapon, habang nasa hardin sila ng gallery. Sumasayaw siya sa gitna ng mga bulaklak, ang kanyang mga braso ay nakabuka na parang ibon. “Lumilipad ako!”“Lumilipad ka na nga, anak,” sabi ni Kendrick, nakangiti, pinagmamasdan ang kanyang anak. “Huwag ka lang lilipad nang malayo ha?”“Hindi ako lalayo, Tatay,” sagot ni Kendrick James, tumakbo papalapit sa kanyang ama at niyakap ito. “Dito lang ako sa inyo.”Si Eleanor naman ay labintatlong taong gulang na. Hindi na siya ang batang pilya na