บททั้งหมดของ Naglalagablab na Secrets and Revenge: บทที่ 341 - บทที่ 350

“Saan ka pupunta?” malamig at malalim niyang tanong. Nandiyan na naman sa boses niya ang awtoridad na sanay na sanay magpasunod ng lahat ng tao sa paligid niya.Pero hindi ako isa sa mga tauhan niya.Nag-angat ako ng tingin at hinarap siya. Tinitigan ko ang mga mata niyang madilim na nakapako sa akin. Pinilit kong itago ang panginginig ng boses ko, pinilit kong gayahin ang lamig ng pakikitungo niya sa akin kanina.“Diyan sa labas. Sa sofa,” diretsong sagot ko, pilit na binabawi ang pulso ko pero mas lalo lang niyang hinigpitan ang pagkakahawak.Tumaas ang isang kilay niya. Ang panga niya ay bahagyang tumigas. “Bumalik ka sa kama. Dito ka matutulog.”Isang mapaklang tawa ang kumawala sa mga labi ko. “Bakit? Para saan, Black? We don't have any relationship to stay and sleep with the same bed. Hindi tayo mag-asawa. Hindi mo ako nobya. At lalong hindi mo ako tauhan para utusan kung saan ko gustong matulog.”Mas lalong dumilim ang mga mata niya.Unti-unti siyang humakbang papalapit sa akin,

Ganito ba siya talaga? Sasaktan niya ako, ipaparamdam na wala akong kwenta, tapos sa likod ng lahat, aalagaan niya ako nang patago? Ano bang nangyayari sa’yo, Black?“Bakit hindi niya na lang sabihin sa akin nang harapan?” naiiyak kong bulong, hindi ko maintindihan kung maiinis ba ako o kikiligin sa mga patagong pag-aalaga niya. “Nakakabaliw ka, Black. Nakakainis.”Huminga ako nang malalim at naglakad papunta sa kusina. Nakita ko ang food warmer na may lamang mainit na sabaw at pagkain. Sa ibabaw ng kitchen island, nandoon ang gamot at ointment na sinasabi ng bear.Habang tinitignan ko ang mga ito, isang malinaw na katotohanan ang muling sumampal sa akin. Isang katotohanan na pilit kong itinatanggi mula pa nang mapansin kong nag-iiba ang trato niya sa akin.Gusto ko siya.Sa kabila ng pagiging malamig niya, sa kabila ng pagiging mafia boss niya na walang awang pumapatay… nahuhulog na ako sa kaniya nang hindi ko man lang namamalayan…Black Saviano’s POVMadilim at malamig ang loob ng un

“Kuya, okay na nga po ako. Ang oa mo na naman po,” natatawang sagot ni Hannah.“I just want to be sure. You know you are my priority, Hannah. I won't let those bastards touch you again,” mariing sagot ni Black.Ang bawat salita niya ay parang sinasadyang idiin, lalo na nang tumingin siya kay Hunter.Mula sa kinatatayuan ko, nakita ko kung paano pasimpleng umayos ng tayo si Hunter.Tumayo nang tuwid si Black at hinarap ito, “Hunter.”“Yes, Black?” seryosong sagot ni Hunter, bumalik ang aura sa pagiging tapat na kanang-kamay.“I want you to keep an eye on her at all times. But for the entire security logs and perimeter sweeps, I am transferring the command to Azher,” malamig at pormal na utos ni Black.Natigilan si Hunter.Nakita ko ang bahagyang pagkunot ng noo nito. Dumapo ang tingin ni Hunter kay Azher na tahimik lang na nakatayo malapit sa pinto.“Transferring the command?” Ulit ni Hunter, pilit na pinapanatiling kalmado ang boses pero ramdam ang pagtutol. “Black, ako na ang may hawa

“Shut up, Mr. Blackie. Just... shut up. Turn off.”“Protocol Comfort canceled. Entering silent mode. Please remember to breathe, Beautifurl Yna,” huling sagot ng bear bago tuluyang namatay ang ilaw sa mga mata nito.Naiwan akong mag-isa sa katahimikan. Tumayo ako mula sa kama at naglakad patungo sa salamin ng vanity. Tiningnan ko ang sarili ko.Magulo ang buhok ko, namumula ang mga mata ko, at ang mukha ko ay puno ng kalungkutan at awa sa sarili.Bakit ko hinahayaan ang sarili kong maging ganito? Bakit ko hinahayaang sirain ako ng isang lalakeng wala namang pakialam sa akin?Huminga ako nang malalim.Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin hanggang sa ang lungkot sa mga mata ko ay mapalitan ng determinasyon.Tama si Black. Tama siya. Dapat mas alalahanin ko ang sarili kong kaligtasan. Kung wala siyang pakialam sa akin, mas lalong wala akong aasahan kundi ang sarili ko.Hindi ako pwedeng manatiling umiiyak sa sulok. Hindi ako pwedeng manatiling mahina sa paningin nila, dapat mas maging ma

“Help me, Hunter… I want to continue my training under you.”Nalaglag ang panga ni Hannah. Si Azher ay napatigil sa paghigop ng alak. At si Hunter ay tila napako sa kinauupuan.“M-miss Yna...” nag-aalangang sambit ni Hunter, pasimpleng sumulyap kay Black na ngayon ay nanlilisik na ang mga mata, ang mga kamao ay nakakuyom sa ibabaw ng lamesa.“Bakit?” inosenteng tanong ko, nagpapatuloy sa pagtatapang-tapangan, “Ikaw ang kanang kamay niya. Ikaw ang pinakamagaling pagdating sa combat at defense, hindi ba? Kung tuturuan mo ako, makakaya ko ang sarili ko. Makakaalis na ako sa buhay niyo.”Tumingin ako kay Black at ipinukol sa kaniya ang lahat ng sakit at inis na naramdaman ko buong araw. Ipinamukha ko sa kaniya ang mga salitang ginamit niya laban sa akin.“Because clearly, Black is right,” nagpatuloy ako, ang boses ay matalim at puno ng determinasyon. “Kailangan kong alalahanin ang sarili kong kaligtasan. At na-realize ko na hindi ako magiging ligtas kasama kayo! Kasama si Black, lalo na’t