Ang Pantasya Kong Bilyonaryo のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Naging mabilis ang takbo ng mga sumunod na araw. Si Jaxon ay unti-unti nang naibabalik ang kanyang dating bagsik sa pamumuno, ngunit sa tuwing uuwi siya sa penthouse, ang kanyang pagiging business tycoon ay tuluyang naiiiwan sa labas ng pinto. Mas naging matured ang aming samahan—natuto kaming mag-adjust sa magkaibang mundo na aming ginagalawan nang walang sumusumbat o nagmamataas. Isang Sabado ng umaga, habang nag-e-enjoy ako sa panonood ng telebisyon, pumasok si Jaxon sa sala na may bitbit na isang pamilyar na leather folder. Hindi ito ang folder mula kay Doña Aurora, kundi isang mas manipis at kulay itim na may tatak ng kanyang sariling law firm. "Kiket," tawag niya habang tumatabi sa akin sa sofa. May kakaibang ngiti sa kanyang mga labi, ang uri ng ngiti na madalas niyang ipakita kapag may nagawa siyang magandang diskarte sa negosyo. "Ano 'yan, Jaxon? Huwag mong sabihing may bago na namang challenge ang lola mo?" biro ko, kahit na nakaramdam ako ng kaunting kaba sa kapal ng mga

Kinabukasan, ang katahimikan ng penthouse ay muling nabasag sa pagdating ng sikat na fashion designer na si Michael Leyva, kasama ang kanyang pangkat ng mga assistant na may dalang naglalakihang rack ng mga mamahaling tela at disenyo. Ang sala ni Jaxon ay mistulang naging isang mamahaling talyer ng sining. Tahimik akong nakatayo sa gitna ng silid habang maingat na ipinupulupot ng dalawang assistant ang panukat na tape sa aking baywang at balikat. Si Jaxon naman ay nakaupo sa di-kalayuang sofa, nakasandal ang siko sa tuhod habang seryosong pinapanood ang bawat galaw ng mga designer. Ang kanyang iPad ay nakalapag sa mesa, pansamantalang kinalimutan ang mga email para sa espesyal na araw na ito. "Ms. Marikit has a very classic Filipina beauty," nakangiting komento ni Michael habang tinitingnan ang aking tindig sa harap ng salamin. "We should go for something elegant but structured. Hindi natin kailangang lagyan ng masyadong maraming borloloy dahil ang skin tone niya ang mismong magdada

Habang lumalalim ang gabi, unti-unting napuno ng mahinang tawanan at tunog ng mga nagtatamaang baso ng champagne ang buong ballroom. Kahit saan kami lumingon ni Jaxon, may mga matatandang negosyante at mararangyang kababaihan na lumalapit upang bumati. Ang ilan ay may totoong ngiti, ngunit ang karamihan ay may mga matang sumusuri pa rin sa bawat galaw ko—naghihintay kung kailan ako magkakamali sa aking kilos. "May I have this dance, Ms. Marikit?" Nalingon ako kay Jaxon nang marinig ko ang kanyang malalim at malambing na boses. Bahagya siyang yumukod sa harap ko, ang kanyang kanang kamay ay nakalahad habang ang isang matamis na ngiti ay sumilay sa kanyang mga labi. Nagsisimula na ang isang marahang tugtog ng klasiko at romantikong kanta mula sa orchestra sa unahan. "Jaxon, hindi ako masyadong marunong sumayaw ng ganito," bulong ko sa kanya, ramdam ang muling pagbabalik ng kaba sa aking dibdib. "Baka maapakan ko ang mamahaling sapatos mo." "Just trust me, Kiket," sagot niya sa kanya

Isang buwan matapos ang marangyang gala, opisyal nang nagsimula ang totoong bangungot ng bawat nagmamahalan at ito ang pagpaplano ng kasal. Kung akala ko ay mahirap ang magbiyak ng kahoy sa San Isidro, mas matindi pala ang pumili sa pagitan ng "off-white," "eggshell," at "ivory" na kulay ng table napkin. Para sa akin, iisang kulay lang 'yun, ang kulay ng puting tela na nilalabhan sa sapa gamit ang bareta. Sa malawak na sala ng penthouse, nakalatag ang dambuhalang wedding planner book na tila ba encyclopedia sa kapal. Katabi ko si Jaxon na nakasandal habang nakataas ang isang kamay sa sofa, seryosong nakikinig kay Amanda, ang kilalang wedding coordinator na kinuha ni Doña Aurora. "So, Ms. Marikit, for the entourage's transportation, we are looking at a fleet of luxury vans," masiglang panimula ni Amanda habang itinuturo ang mga litrato ng makikinang na sasakyan. "And for your entrance, Sir Jaxon suggested a classic vintage Rolls-Royce." Napaayos ako ng upo at uminom ng tubig. "Ah, A

Limang araw na lang bago ang kasal. Dapat sana ay ito na ang mga pinakamasayang araw ng aming paghahanda, ngunit ang hangin sa loob ng penthouse ay biglang nagbago. Isang araw matapos ang biglaang out-of-the-country meeting ni Jaxon sa Singapore, tila ba may kung anong pader na muling naitayo sa pagitan naming dalawa. Buong maghapon siyang nakakulong sa kanyang opisina. Nang lumabas siya para kumuha ng tubig, seryoso ang kanyang mukha at malayo ang tingin. Walang pilyong ngiti, walang pamilyar na pananalita, at walang mahigpit na yakap na madalas niyang isalubong sa akin. "Jaxon," tawag ko habang nakatayo sa may gilid ng counter. "Gusto mo ba ng kape? O baka gusto mo ng kalamansi juice para lumuwag 'yung dibdib mo sa pagod?" "No thanks, Marikit. I'm good," sagot niya. Ang kanyang boses ay pormal, patag, at may lamig na matagal ko nang hindi naririnig mula sa kanya. Hindi man lang niya ako tiningnan nang diretso. Pagkakuha ng baso ay mabilis siyang bumalik sa loob ng kanyang kwart