Ang Pantasya Kong Bilyonaryo のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

Ito na ang araw. Ang araw na dapat sana ay pinakamasaya sa buhay ko, pero paggising ko pa lang sa sikat na bridal suite ng hotel alas-kwatro ng madaling araw, isang dambuhalang bigat sa dibdib agad ang sumalubong sa akin. Kahit nandidito na kami sa gitna ng modernong siyudad ng Makati, pinilit pa rin ni Nanay na sundin ang lumang pamahiin sa probinsya na bawal daw magkita ang ikakasal sa bisperas ng kasal dahil malas. Kaya naman kagabi, matapos ang matinding sigawan namin sa penthouse, lumipat muna ako rito sa hotel kasama ang pamilya ko. Napatingin ako sa salamin habang nakasuot ng puting satin robe. Maganda ang silid, malamig ang aircon, at may mga mamahaling prutas pa sa mesa, pero ang mukha ko ay parang lulubog na barko sa sobrang lungkot dahil sa away namin. "Aba, Marikit, mukha ka namang namatayan niyan kaysa sa ikakasal," sita sa akin ni Nanay habang pumapasok sa kwarto, dala ang isang tasa ng mainit na barakong kape. "Diyos ko, anak, araw ng kasal mo ngayon! Dapat ay mukha

Nakahinto na ang sasakyan sa mismong tapat ng dambuhalang pinto ng Manila Cathedral. Ayon sa plano, dapat ay bumaba na ang mga coordinator para buksan ang pinto ng kotse ko, iayos ang mahaba kong belo, at bigyan ako ng huling hudyat bago magsimulang tumugtog ang pangkasal na martsa. Pero lumipas na ang limang minuto, nanatili pa rin akong nakaupo sa loob ng aircon na sasakyan. "O, bakit hindi pa tayo pinapababa?" tanong ni Tatay sabay silip sa bintana habang pilit na inaayos ang kuwelyo ng kanyang barong. "Kanina pa nakatayo ang pari sa may bukana, ah. Baka naman hinihintay pa 'yung ibang bisita natin mula sa probinsya?" "Hindi, Tay," sagot ko habang nakatingin din sa labas. Mula sa tinted na bintana ng bridal car, malinaw kong natatanaw ang tatlong wedding coordinator na kinuha ni Jaxon. Imbis na ihanda ang pulang karpet, nagkukumpulan sila sa may gilid ng hagdanan. Si Amanda, ang head coordinator, ay pabalik-balik ang lakad habang may kausap sa kanyang walkie-talkie. Ang dal

Ang ingay sa labas ng Manila Cathedral ay biglang napalitan ng nakatutulig na ugong sa aking tainga. Nakatitig lang ako sa bouquet kong dahan-dahang nadudumihan sa semento. Feeling ko para akong bida sa isang hindi mabentang teleserye, na ako nga 'yung bida, ako 'yung pakakasalan na mukhang tangang naka-gown habang pinagtitinginan ng mga tao dahil iniwan sa altar ng lalaking nangakong makakasama ko sa habambuhay. "Marikit!" Hinihingal na lumapit sa akin sina Nanay at Tatay, bitbit ang mabigat kong palda na pilit nilang iniaangat mula sa sahig. "Anong nangyayari rito? Bakit ka umiiyak? At bakit parang sementeryo ang mukha nitong si G. Montero?" "Nay... Tatay..." Napahawak ako sa braso ni Tatay dahil biglang nanghina ang mga tuhod ko. "Wala si Jaxon. He's not coming. Ipinagpalit niya ako sa kung anong trip niya ngayon." "What do you mean wala siya?!" Halos mag-hysterical si Amanda habang hawak pa rin ang kanyang walkie-talkie. "Oh my god, this is a disaster! The media is outside the

Gabi na pero wala pa ring gustong matulog sa amin. Pagkatapos ng mega disaster sa Manila Cathedral, dinala ako ni Doña Aurora pabalik sa penthouse ni Jaxon or should I say, sa dating safe haven namin na ngayon ay mukhang crime scene sa sobrang tahimik. Kasama ko sina Nanay at Tatay na nakaupo sa sofa habang mukhang handang manapak ng kahit sino, habang si G. Montero naman ay pabalik-balik ang lakad hawak ang kanyang laptop. "G. Montero, seriously, update me naman," sabi ko habang tinatanggal ang mga natitirang hairpins sa buhok ko. Nakapalit na ako ng simpleng t-shirt at maong, pero feeling ko naka-glue pa rin sa balat ko ang bigat ng emerald green gown ko kanina. "Huwag mong sabihing unti-unti na namang naglalaho ang mga evidence rito?" "Ms. Marikit, we checked the CCTV of the building," seryosong sagot ni G. Montero habang inaayos ang salamin niya. "Sir Jaxon left at exactly 3:14 AM. He was wearing a casual jacket and driving his sports car. He was alone, ma'am. Walang kahit sin

Sino ba naman ang mag-aakala na ang passport na inihanda ko para sa isang marangyang beach honeymoon sa Maldives ay gagamitin ko ngayon para maging instant detective dito sa Singapore? Imbis na magpalit ng swimsuit at mag-awra sa tapat ng malinaw na dagat kasama ang bilyonaryo ko, heto ako ngayon, nakatayo sa labas ng Changi Airport bitbit ang isang backpack at ang pusong punong-puno ng gigil. Kasama ko si G. Montero na walang katulad ang loyalty. Kahit stressed na ang mukha niya sa jet lag, maayos pa rin ang suit niya habang hawak ang tablet niya. Sina Nanay at Tatay naman ay pinilit kong maiwan sa Maynila kasama si Doña Aurora para mas mabilis kaming makakilos. "G. Montero, asan na tayo ngayon?" tanong ko habang sumasakay kami sa isang malinis na taxi. "I mean, ano ang unang stop natin sa bansang 'to na puro bawal ang mag-kalat ng chewing gum?" "We are heading to Marina Bay Financial Centre, Ms. Marikit," seryosong sagot ni G. Montero habang nagta-type sa kanyang tablet. "Ayon