All Chapters of Ang Pantasya Kong Bilyonaryo: Chapter 71 - Chapter 80

Pagkaalis na pagkaalis ni Jaxon, lumabas agad ako ng kwarto. Bitbit ko ang aking dambuhalang tisyu at dire-diretso akong naglakad patungo sa kusina habang humihikbi nang pabebe. Nakita ko sina Nanay at Tatay na nakatayo pa rin sa sala, mukhang mga seryosong hurado sa short court. "Anak..." may mababakas na pag-aalala sa boses ni Tatay habang nakatingin sa akin. "Ayos ka lang ba? Kung gusto mo, kakausapin ko si Kapitan para hindi na pabalikin 'yung sasakyan ng bilyonaryong 'yan sa barangay natin." "Tay, okay lang ako!" malakas kong sabi, sabay singhot ng tisyu nang napakalakas—as in 'yung tunog-trumpeta na level ng singhot. "Naiiyak lang ako kasi... kasi sayang 'yung gas na ginastos niya mula Maynila hanggang dito! At saka, puyat na puyat ang fez niya, Tay! Nawala ang kislap ng pagiging bilyonaryo niya, mukha na siyang call center agent na naka-apat na shifting!" Napatitig sa akin si Nanay, halatang hindi niya alam kung maaawa ba siya sa akin o babatukan ako ng pamaypay niya. "Ab

Isang linggo matapos ang tsunaming drama sa tapat ng porch namin, akala ko tuluyan nang natauhan si Jaxon at bumalik na sa kanyang spaceship sa Makati. Pero nagkamali ako. Mukhang naging bagong hobby ng bilyonaryo ko ang mang-inis, pero sa mas banayad na paraan. Alas-otso ng umaga, habang nagkakape ako sa may terrace habang nagpapatuyo ng buhok, isang dambuhalang delivery truck na kulay puti ang pumarada sa tapat ng gate namin. Dalawang lalaki na naka-uniporme ng isang high-end logistics company ang bumaba. "Good morning po! Delivery po para kay Ms. Marikit Sebastian," malakas na sigaw nung isang staff habang hawak ang isang clipboard. "Ha? Delivery? Wala naman akong inoorder sa Shopee ah?" kunot-noong tanong ko habang lumalapit sa gate, bitbit ang aking mug ng kape. Pagkabukas ng likod ng truck, halos maibuga ko ang iniinom ko. Ang buong truck ay puno ng mga dambuhalang sako ng mamahaling fertilizer, mga high-grade na seedling ng iba't ibang gulay, at isang brand new, kulay p

Alas-kwatro ng hapon, nakaupo ako sa papag sa ilalim ng puno ng mangga habang nag-aalis ng dumi sa mga bagong pitas na sitaw. Si Jaxon naman, matapos maglinis ng katawan gamit ang sabong panligo na nabili sa bayan at matapos ibalik sa dating ayos ang banyera at tabo ay heto ngayon sa tabi ko, nakaupo sa isang maliit na bangkito. Naka-baston pa rin ang tindig pero may hawak nang pamaypay na pinahiram ni Nanay. "Kiket, look," panimula niya habang dahan-dahang pinapaypayan ang direksyon ko. "I managed to survive the mud. Sabi ni Efren, hindi naman daw mukhang catastrophe ang mga itinanim ko. So, zero casualty ang bukid niyo ngayon." "Aba, nagbuhat ka lang ng limang basket at nagbaon ng ilang punla, feeling mo certified magsasaka ka na?" tawa ko nang malakas gamit ang aking modernong pananalita habang mabilis na pinuputol ang dulo ng sitaw. "Huwag mo akong ma-english-english dyan, Jaxon Silverio. Kung scoring ang pag-uusapan, pasang-awa ka lang kanina. Muntik ka pang hinalikan ng putik

Natahimik ang buong daanan matapos magbitaw ng salita si Jaxon. Sina Aling Marites ay parang mga basang sisiw na mabilis na nag-disperse at pumasok sa loob ng tindahan, takot na takot sa banggit pa lang ng salitang "abogado." Humarap muli sa akin si Jaxon, dahan-dahang nawala ang madilim na awra sa kanyang mukha at napalitan ng pag-aalala. "Kiket, are you okay? Don't listen to them. Binaligtad nila ang kwento, but I will make sure the whole town knows the truth." Tinitigan ko siya, at sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, nakaramdam ako ng kaunting pasasalamat. May kaunting pader sa puso ko ang gumuho dahil sa pagtatanggol niya sa akin sa harap ng mga tsismosa. Nagpatuloy kami sa paglalakad patungo sa palengke, at mas naging tahimik ang awra sa pagitan naming dalawa. "Salamat pala," mahina kong sabi habang inilalagay ang panyo ko sa bulsa. "Para sa ginawa mo kanina kina Aling Marites. Akala ko hahayaan mo lang silang gawing teleserye ang buhay ko." "Of course not," ma

Tatlong araw matapos ang almusal na puno ng pangako, magaan ang gising ko. Kahit papaano, natututunan ko nang sanayin ang sarili ko na makitang nagkakape sa terrace si Jaxon bago kami pumunta sa bukid. Kaya naman paglabas ko ng kwarto nang alas-singko ng madaling araw, bitbit ang paborito kong mug, asahan kong makikita ko ang bilyonaryo kong seryosong nakatitig sa mga pananim habang naka-white shirt. Pero walang Jaxon sa terrace. "Nay, nasaan si Jaxon?" tanong ko kay Nanay na kasalukuyang nag-aayos ng mga plastic bag para sa palengke. "Masyado ba siyang napagod kahapon sa pagmamaneho ng pulang tractor kaya tanghali na kung gumising?" Huminga nang malalim si Nanay, inilapag ang hawak niyang listahan at tumingin sa akin nang may matured na pag-aalala. "Anak, pumunta ako sa tinutuluyan niyang resthouse kay Kapitan kanina para maghatid ng suman. Sabi ng bantay doon, madaling-araw pa lang daw ay umalis na si Jaxon. May sumundong itim na sasakyan galing Maynila." "Umalis?" dahan-dahang