All Chapters of น้ำตาลใกล้ไฟ Sugar Near the Fire: Chapter 11 - Chapter 20

เพลิงกระชากข้อมือน้ำตาลอย่างแรงจนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บและยังปวดท้องอยู่ ปล่อยนะ! ฉันเจ็บ... ฮึก คุณเพลิงปล่อย!" "เจ็บก็ดี! จะได้จำไว้ว่าความเจ็บปวดที่ฉันมอบให้มันยังเทียบไม่ได้กับที่พี่ชายเธอทำไว้กับฉัน!" กึก! เสียงประตูบ้านเปิดออกพอดี พร้อมกับ ไอ้แตม ที่หอบหิ้วถุงขนมและผลไม้พะรุงพะรังเข้ามา "มาแล้วครับนาย! สตรอว์เบอร์รี่เกาหลีลูกโตๆ... เฮ้ย! นาย! ทำอะไรน่ะครับ!" ไอ้แตมชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเจ้านายกำลังบีบคั้นน้ำตาลที่ร้องไห้จนตัวโยน "นายครับ...น้องน้ำตาลเขายังไม่ค่อยสบายนะครับนาย ใจเย็นๆ ก่อน" "มึงหุบปากไอ้แตม! เอาของที่มึงซื้อมาไปทิ้งให้หมด! บ้านนี้ไม่มีใครต้องการของพวกนี้แล้ว!" เพลิงตวาดใส่ลูกน้องก่อนจะลากน้ำตาลขึ้นไปบนห้องนอนอีกครั้ง ทิ้งให้ไอ้แตมยืนหน้าเสียมองถุงขนมในมืออย่างหดหู่ ‘อะไรรของเขาวะเนี่ย เปลี่ยนจากมาเฟียเป็นไบโพลาร์ซะแล้วไอ้แตมตามไม่ทันจริงๆ‘ อัคคีเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างแรงจนน้ำตาลตัวโยน เขาตามขึ้นมาประชิดตัวจนเธอต้องถดถอยหนีไปจนชิดหัวเตียง ใบหน้าคมครามบึ้งตึง ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยไฟหึงที่ยังดับไม่มิด "อยากได้สิทธิ์ของเธอนักใช่ไหมน้ำตาล! สิทธ

บรรยากาศในคฤหาสน์ที่เคยดูสงบเมื่อครู่กลับกลายเป็นเย็นยะเยือก เพลิงก้าวฉับๆ ขึ้นบันไดแต่ละขั้นด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน รูปในโทรศัพท์ที่เห็นเมื่อครู่นี้มันตอกย้ำว่ายัยเด็กนั่นให้ความสำคัญกับไอ้หน้าจืดนั่นมากแค่ไหน ปัง! เขากระแทกประตูห้องนอนเปิดออกอย่างแรงจนน้ำตาลที่นั่งอยู่บนเตียงสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามจะถอยหนีแต่เพลิงกลับพุ่งเข้าหาแล้วคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "คุณอัคคี! คุณจะทำอะไร! ปล่อยตาลนะ!" "ปล่อยงั้นเหรอ?" เพลิงแค่นยิ้มเหี้ยม พลางชูโทรศัพท์ของเธอขึ้นมา "รูปพวกนี้มันหมายความว่ายังไงน้ำตาล! ไอ้ธันวาอะไรนี่มันเป็นอะไรกับเธอ! ถึงขนาดมีรูปมันเต็มเครื่องไปหมด!" "เขาก็เป็นเพื่อนตาลไงคะ! เราสนิทกัน มันผิดตรงไหน!" น้ำตาลเถียงกลับทั้งน้ำตา แต่คำว่า 'สนิทกัน' กลับยิ่งสาดน้ำมันเข้ากองไฟในใจเพลิง "สนิทกัน? สนิทกันถึงขนาดต้องกอดคอถ่ายรูปส่งยิ้มหวานให้กันแบบนี้เหรอ!" เพลิงบีบข้อมือเธอแรงขึ้น "พี่ชายเธอมันทำฉันไปแทบสิ้นเนื้อประดาตัว แต่น้องสาวอย่างเธอกลับมีความสุขอยู่กับผู้ชายคนอื่นเนี่ยนะ!" "พี่ต้นไม่ได้ทำ! ตาลบอกกี่ครั้งแล้วว่าพี่ต้นไม่มีทางทำแบบนั้น!!“ "หุบปาก!" เพลิงตวาดลั่นจนน้ำ

เพลิงตื่นขึ้นมาในสภาพอารมณ์ที่บอกไม่ถูก เขาเหลือบมองร่างบางที่นอนขดตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม รอยน้ำตาบนแก้มเนียนทำเอาหัวใจมาเฟียกระตุกวูบไปนิดหนึ่ง... แต่ก็นั่นแหละครับ ปากแข็งระดับเพลิงมีหรือจะยอมรับว่าใจอ่อน เพลิงเดินลงมาข้างล่าง เห็นไอ้แตมยืนรออยู่"ไอ้แตม... มึงไปร้านยา ซื้อยาแก้ปวดกับยาแก้ช้ำมา" ไอ้แตมทำตาโต"นายเป็นอะไรครับ! เจ็บตรงไหน! หรือว่าเมื่อคืน คุณน้ำตาลสู้..." "กูไม่ได้เป็นอะไร! กูสั่งให้มึงซื้อมาก็ซื้อมาเถอะน่า พูดมาก!" เพลิงถลึงตาใส่จนไอ้แตมต้องรีบหุบปาก"แล้วเอาไปวางไว้ในห้องน้ำตาล... ไม่ต้องบอกว่ากูสั่ง" "อ๋ออออ ครับๆ นายใจดีจัง..." "ใจดีบ้านมึงสิ! เดี๋ยวเจ็บจนตายก่อนชดใช้หนี้หมด กูก็ขาดทุนสิวะ!" ที่ห้องทำงานกาสิโน เพลิงคิดถึงเกตการณ์เมื่อคืน รู้สึกผิด ‘ไม่น่าทำเลยกู…ป่านนี้จะกินข้าวหรือยัง‘ เพลิงหงุดหงิดตคนเเดียวขณะนั่งทำงาน ทันใดประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก สาวสวยหุ่นเซ็กซี่เดินเข้ามา เขาเงยหน้ามมองเขายิ่งหงุดหงิดอยู่ “ใครบอกให้เธอขึ้นมา!!”เพลิงตวาดเสียดังลั่น “แหมนายขา นายไม่รียกใช้แนนนี่มาตั้งนานแล้วและแนนนี่ก็เห็นนายเครียดๆ ให้แนนนี่คลายเครียดน

ตอนเช้า เพลิงขับรถสปอร์ตไปส่งน้ำตาลบรรยากาศอึดอัดไม่มีเสียงพูดคุย เขาพยายามมองเธอ แต่เธอมองแต่กระจกข้าง ไม่แม้แต่จะเหลียวมองเขาสักนิด เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย “คุณอัคคีกลับไปก่อนก็ได้ค่ะ ตาลไม่ไหนหรอก” “โทรศัพท์ เอาไปสิ” เขาส่งโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้ “คุณไม่ไว้ใจฉันขนาดนี้เลยเหรอคะ” เพลิงไม่ตอบ“ฉันจะไปรอเธอตรงนั้น เสร็จธุระแล้วโทรหาฉัน อย่าให้ฉันโทรตาม” น้ำตาลรับโทรศัพท์เครื่องหรูมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่ได้ดีใจกับของราคาแพง แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับตามองด้วยสัญญาณ GPS ที่เขาเปิดไว้ "ขอบคุณค่ะ... ขอบคุณที่ย้ำว่าตาลไม่มีวันหนีคุณพ้น" น้ำตาลพูดเสียงแผ่วเบาแต่จิกกัดลึกถึงใจ ก่อนจะเปิดประตูรถก้าวลงไปโดยไม่รอฟังคำค้าน เพลิงมองตามร่างบางที่เดินก้มหน้าเข้าตึกคณะไป แผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของเธอทำให้เขาอยากจะลงไปคว้ามากอดไว้แล้วบอกว่าที่ทำไปเพราะห่วง... แต่ทิฐิมาเฟียมันค้ำคอ "โธ่เว้ย! พูดดีๆ สักคำมันจะตายหรือไงวะเพลิง" เขาบีบพวงมาลัยแน่น ก่อนจะถอยรถไปจอดซุ่มอยู่ที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามตามที่บอกเธอไว้ สายตาคมกริบคอยกวาดมองไปรอบๆ เหมือนเหยี่ยวที่เฝ้าเหยื่อ ณ ห้องทะเบียน น้

เมื่อขึ้นมาบนรถเพลิง สายตาจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า แต่รังสีความหึงหวงยังคงแผ่ซ่านออกมาจนน้ำตาลรู้สึกหายใจไม่ออก เธอกำถุงเสื้อผ้าแบรนด์หรูในมือแน่น ความรู้สึกอดสูและสมเพชตัวเองตีตื้นขึ้นมาในอก เพลิงเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของน้ำตาลที่ดูบึ้งตึงและคลอไปด้วยน้ำตา ความโกรธที่เธอโกหกผสมกับความหึงหวงที่เห็นเธอจับมือกับชายอื่น ทำ "เลิกทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายได้แล้วน้ำตาล" เพลิงพูดเสียงเย็น "แค่สั่งทิ้งชุดเก่าที่มีกลิ่นไอ้บ้านั่นติดอยู่ มันทำให้เธอเสียดายจนน้ำตาไหลเลยหรือไง?" น้ำตาลหันขวับมามองเขา แววตาที่เคยหวาดกลัวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว "คุณไม่มีสิทธิ์มาว่าธันวาแบบนั้นเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของตาล!" "เพื่อนเหรอ?" เพลิงแค่นหัวเราะเยาะ "เพื่อนที่ดักรอหน้าห้องทะเบียน เพื่อนที่กุมมือเธอไว้แน่นขนาดนั้น เพื่อนที่คิดจะพาเธอหนีไปอเมริกางั้นเหรอ? อย่ามาทำเป็นใสซื่อหน่อยเลยน้ำตาล ฉันเป็นผู้ชาย ฉันดูออกว่ามันคิดอะไรกับเธอ!" "แล้วไงคะ? ถึงธันวาจะคิดอะไรกับตาล มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ!" น้ำตาลเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "อย่างน้อยธันวาก็ให้เกียรติตาล ไม่เคยบังคับจิตใจตาลเหมือน... เหมือน 'สัตว์ป่า' บาง