All Chapters of The Fake Wife's Perfect Revenge: Chapter 51 - Chapter 60

SA KABILANG banda, nasa meeting si Yumi kasama ang kanyang team sa opisina nang makita niya ang tawag mula kay Lola Beatriz, agad siyang lumabas at sinagot iyon.“Lola Beatriz?”“Yumi, nasa ospital ako ngayon.”Agad na nakaramdam ng pag-alala si Yumi nang marinig iyon. “Ano pong nangyari? Ayos lang po ba kayo? Bumalik na naman po ba ang sakit ninyo?”Alam niyang hindi maayos ang kalusugan ng matanda. At kahit hindi ito mahilig magpaistorbo, palagi siyang nagpapadala ng mga gamot at supplements para rito.“Naku… matanda na ako,” mahina nitong sagot sa kabilang linya. “Hindi na maiiwasan. Na-stress lang ako kaya nahilo. Kailangan daw mag-observe dito ng ilang araw,” saad nito na bakas sa tinig ang lungkot. “Matagal na kitang gustong makita. Pwede ka bang pumunta ngayon, apo?”Napahigpit ang hawak ni Yumi sa phone ng mga sandaling iyon at nakaramdam siya ng guilt.“Okay po, Lola. May tatapusin lang ako. Pupunta po ako agad,” sagot niya.“Sige, apo. Hihintayin kita!” tugon nama ni Lola Be

“BAWIIN mo na lang ang reklamo sa pulis. Babayaran ko ang sasakyan. Papupuntahin ko rin si Mico para mag-sorry nang maayos.”Ngunit bago pa makapagsalita si Yumi, agad na kumilos si Clyde. Walang pag-aalinlangan at diretso niyang inilipat ang pera. Sa loob lamang ng ilang segundo, pumasok ang limang milyong halaga sa account ni Yumi.Saglit na sumulyap si Yumi sa notification sa kanyang cellphone. Pero nanatiling walang emosyon ang kanyang mukha. Para bang isang ordinaryong numero lamang iyon.“Hindi ko babawiin ang reklamo,” kalmado niyang saad habang binubuksan ang pintuan ng sasakyan. “At sa tingin ko, mas makakatulong ang police record kaysa sa simpleng paghingi ng tawad.” Sandali siyang tumingin kay Clyde, at walang pag-aalinlangan na idinugtong, “Kung may dapat sisihin sa asal ng bata, ikaw 'yun at si Bianca. Sana lang maging aral 'to sa'yo para pag-isipan ang mga naging desisyon mo.”Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na iyon ang pinagtutuunan ng pansin ni Clyde ang sinabing iy

MATAPOS sabihin ang utos sa kanyang assistant, dahan-dahang ibinaba ni Yumi ang kanyang cellphone. Ipinikit niya ang kanyang mga mata sa loob ng ilang segundo, saka marahang humakbang papunta sa elevator. Mabigat ang kanyang katawan, tila bawat galaw ay may kasamang pagod na hindi lamang pisikal, kundi emosyonal.Pagdating niya sa kanyang unit, akala niya ay sa wakas ay makakapagpahinga na siya. Pero sa mismong harap ng kanyang pintuan, natigilan siya. May isang taong naghihintay, isang pamilyar na pigura— matangkad, nakasandal sa pader, at tahimik na nakatingin sa sahig.Si Adrian Villareal. Nakataas ang kwelyo ng coat nito na tila matagal nang naroon. Sa kamay ay hawak ang cufflinks na minsan nang ibinigay ni Yumi sa lalaki. Paulit-ulit niya iyong iniikot, na para bang doon niya ibinubuhos ang lahat ng kanyang iniisip.“Adrian?” mahina ngunit may bahid ng gulat na tawag ni Yumi.Bahagyang nanikip ang kanyang dibdib nang may maalala siya. Kaninang umaga, bago ito umalis, nabanggit ng

MARAHANG tumalikod si Yumi at naglakad papunta sa kanyang silid para mag-shower. Hindi siya nagtagal sa loob. Halos minadali niya ang pagligo, na para bang may hinahabol siyang hindi niya maipaliwanag. Wala pang kalahating oras nang lumabas siya ng kwarto na bahagya pang basa ang kanyang buhok, at may ilang patak ng tubig na dumadaloy pababa sa kanyang leeg at balikat.Pagbalik niya sa sala, agad siyang natigilan. Naroon pa rin si Adrian at tahimik itong nakaupo sa sofa, na para bang kanina pa naghihintay pero iba na ang bihis. Nakasuot na lamang ito ng simpleng dark lounge set, bahagyang bukas ang kwelyo, na naglalantad sa mamasa-masa nitong balat mula sa mabilis na pagligo. Sa dim na ilaw ng unit, mas lalong naging kapansin-pansin ang presensya nito na mas calm, mysterious, and sexy.Sandaling natigilan si Yumi. Para bang may kung anong sumikdo sa kanyang dibdib, isang pakiramdam na hindi niya agad mapangalanan. Dahan-dahan siyang lumapit saka marahang ngumiti.“Adrian,” mahina niy

“MOM, enough!”Halos sumabog si Clyde sa galit. Sa sandaling iyon, sapat na iyon para maunawaan ng dalawang ginang ang katotohanan. Hindi na nila kailangan pa ng ibang ebidensya.Tahimik na itinaas ni Lola Beatriz ang kanyang kamay, pinipigilan si Helena na magsalita pa.“Clyde,” malamig ngunit mabigat ang boses ng matanda, “binibigyan kita ng isang linggo.”Bahagyang natigilan ang lalaki.“Isang linggo para ayusin ang babaeng ’yon,” dugtong niya, diretso ang tingin. “At siguraduhin mong mauunawaan niya ang dapat niyang gawin.”Nanahimik ang buong sala ng mga sandaling iyon.“Paalisin mo siya ng bansa,” malamig na utos ni Lola Beatriz. “At mula ngayon, hindi na siya dapat muling tumapak dito. Kung hindi…” bahagyang nanlisik ang mga mata ng matanda, “handa dapat siyang hindi na muling makita ang anak niya habang-buhay.”Nanigas si Clyde sa narinig at nagtagis ang panga. Sa loob ng ilang segundo, tila may biglang sumagi sa isip niya.“S-Si Mico…” mahina niyang sambit, saka mabilis na na