All Chapters of ล่ามเมีย : Chapter 101 - Chapter 110

เธอมองคนตรงหน้าผ่านม่านตาที่เคลือบไปด้วยหยาดน้ำ สำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ถึงไม่เห็นดาบอยู่ในมือเหมือนครั้งที่ผ่านมา ทว่าเห็นเพียงคราบเลือดก็เพียงพอแล้ว “คุณ..ฆ่าเขาไปแล้วสินะ” เธอยิ้มทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มที่ขมขื่นที่สุดเท่าที่เคยมี ....xxx.... เสียงน้ำจากฝักบัวดังซ่ากระทบพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ เหมันต์ยืนนิ่งอยู่ใต้กระแสน้ำนั้นทั้งยังสวมเชิ้ตสีขาวซึ่งบัดนี้กลายเป็นสีแดงหม่น น้ำที่ไหลผ่านตัวเขาเปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆ ก่อนจะไหลลงท่อระบายน้ำไป ราวกับเขากำลังพยายามล้างร่องรอยของการเข่นฆ่า ให้จางหายไปกับความทรงจำ ทว่า เป็นไปไม่ได้หรอก เขายกมือขึ้นลูบหน้า น้ำเย็นจัดไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่รุ่มร้อนสงบลงได้เลย แววตาที่เคยคมปราบและเย็นชาตอนที่ตวัดดาบสังหารศัตรู บัดนี้กลับดูว่างเปล่าและหม่นแสงลงอย่างถนัดตา “จบแล้วงั้นเหรอ..” เขากระซิบกับตัวเอง เสียงนั้นถูกกลืนหายไปกับเสียงน้ำ เขาหลับตาลง ภาพใบหน้าของศ

เขายืนมองร่างที่หลับใหลอยู่ครู่หนึ่ง แววตาที่แข็งกร้าวยามมองทุกคน กลับวูบไหวยามทอดมองไปที่ร่างนั้น ก่อนค่อยขยับเท้าก้าวไปใกล้อย่างไม่รู้ตัว มองเปลือกตาสีอ่อนที่หลับพริ้ม เห็นขนตายาวงอนเป็นแพแล้วรู้สึกใจหาย เธอเหมือนตุ๊กตาตัวน้อยที่น่าทะนุถนอมขนาดนี้ ที่ผ่านมาเขาทำแรงๆจนเธอเจ็บได้อย่างไรกัน มองลงมาที่จมูก ความโด่งรั้นนั้นบอกถึงความดื้อดึงทุกอย่าง หากแต่เธอไม่เคยหยาบคายใส่เขาเลยสักครั้ง กลับกันเสียงขอร้องนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหลังถูกเขาปฏิเสธ ..ปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า เหมันต์พ่นลมหายใจพรืด ก้าวเข้าไปใกล้อีกครั้ง มาเฟียหนุ่มหยุดฝีเท้าตรงข้างเตียง แสงสลัวจากด้านนอกสะท้อนให้เห็นสีหน้าเรียบเฉยที่ดูราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบที่มักมองโลกเป็นสีดำ กลับมองห้องนี้เป็นสีเทา ก่อนค่อยจางหายกลายเป็นขาวตามลำดับ มองตรงไปยังร่างบางที่นอนหลับใหลอยู่นั้นอย่างเงียบเชียบ ... เงียบซะจนได้ยินเสียงหัวใจของตนเอง ที่มันเริ่มจะคร่อมจังหวะ และเต้นแรงทีละน้อย ทีละน้อย ความสวยหวานหน้ามองของเธอสั่นคลอนอำนาจการควบคุมตัวเองของเขาซึ่งสะสมมาทั้งชีวิต เขาไม่ชอบความ

จากนั้นก็เปิดเข้าไปในโซเชียล เห็นอาคีราและเหนือเมฆโพสต์ภาพสีดำพร้อมข้อความไว้อาลัย ก่อนสิ่งนั้นจะทำให้เธอสับสนขึ้นมาอีกครั้ง พลิกตัวหันมองคนข้างๆกลับพบว่าเขาหายไปอีกแล้ว หากแต่ครั้งนี้ได้กลิ่นควันบุหรี่จางๆโชยมา หญิงสาวจึงสลัดผ้าห่มรีบลงจากเตียงเพื่อเดินไปดู ก็เห็นว่าเขายืนพิงราวระเบียงสูบบุหรี่อยู่ สวมเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว “ตื่นนานแล้วเหรอคะ”“หยุดอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องออกมา” เขาปรามเธอ ทั้งที่ไม่ได้หันหลังกลับมา “เดี๋ยวผมเข้าไป”เขาไม่อยากให้เธอรับควันบุหรี่แบบเต็มอัตรา เลือกที่จะจี้ลงบนที่เขี่ยกระเบื้องทิ้งทั้งที่เพิ่งจะสูบไปได้ไม่กี่อึดใจ“คุณเห็นข่าวนั้นแล้วใช่ไหมคะ”เธอถามหน้าตาตื่น ทันทีที่เขาเดินกลับเข้ามา เหมันต์ไม่ตอบเลือกที่จะเงียบแทน มองสารรูปของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ทำไมไม่สวมเสื้อคลุมก่อน”เนื่องจากเธอเดินออกมาทั้งที่เปลือยอยู่อย่างนั้น และเขาก็เปิดผ้าม่านแล้ว ถึงจะอยู่บนชั้นสูงสุด แต่เขาก็ยังไม่เชื่อใจ“โอะ ขอโทษค่ะ”เธอเองก็ตกใจจนลืม พอโดนเขาตำหนิ และกวาดตามองกันด้วยสายตาแบบนั้น พวงแก้มถึงกับแดงระเรื่อ รีบเดินกลับไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วเดินกลับมาใหม่ แต่แทนที่เขาจะ

เสียงล้อบดเบียดก้อนกรวดเล็กบนถนน รวมถึงกิ่งไม้แห้งบ่งบอกถึงเส้นทางที่ไร้ผู้คนสัญจรมานาน ก่อนเสียงเครื่องยนต์จะเงียบหายไป ความอึดอัดเข้ามาปกคลุมหลังจากนั้น เหมันต์ยังคงนั่งนิ่ง มือหนากำพวงมาลัยแน่น สายตาคมกริบจ้องมองไปยังซากคฤหาสน์หลังมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ลลิสามองตามด้วยความสับสน เธอไม่รู้ที่นี่คือที่ไหน หันมองมาเฟียหนุ่ม ยังไม่ทันอ้าปากถาม เขาก็เลือกที่จะเปิดประตูเดินลงไปไม่สนใจกันอีก เธอจึงต้องรีบเปิดประตูลงตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ เป็นจังหวะเดียวกันกับรถของคานโลซึ่งขับตามมาถึงพอดี ลมหนาวพัดกรรโชกหอบเอากลิ่นอับชื้นมาแตะจมูก ลลิสาเดินตามแผ่นหลังของมาเฟียหนุ่มเข้าไปในตัวบ้าน ฝุ่นหนาเตอะปกคลุมเฟอร์นิเจอร์ที่ถูกทิ้งไว้ ทุกก้าวที่เหยียบลงพื้นส่งเสียงบาดลึกเข้าไปในโซนประสาท “ที่นี่..คือบ้านเก่าของตระกูลคุณเหรอ..” เธอถามเบาๆ เมื่อสังเกตเห็นกรอบรูปที่ตกแตกกระจายอยู่บนพื้น เหมันต์หยุดกึกตรงหน้าโถงบันไดวน เขาชี้ไปที่รอยคราบจางๆ เสียงทุ้มปนสั่นพร่าเอื้อนเอ่ย “ตรงนั้นคือจุดที่แม่ผมนอน

“ได้สิ ไป ผมจะพาไป” ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้กับเขา เหมันต์พาลลิสาลงมายังโซนเลาจน์ด้านล่างที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เขาเลือกทำตัวกลมกลืนไปกับฝูงชน ในฐานะลูกค้าธรรมดาคนหนึ่ง ทว่าหน้าตากับออร่ากลับไม่ใช่ “นั่งตรงนี้ไหม” “ได้ค่ะ” ร่างสูงทรุดตัวลงบนโซฟาหนังราคาแพง ท่ามกลางแสงไฟสลัว โดยมีลลิสานั่งอยู่ข้างกาย “อยากดื่มอะไรเป็นพิเศษไหม” “อะไรก็ได้ค่ะ ซิกเนเจอร์ของร้านก็ได้” “โอเค” เขากระดิกนิ้วเรียกพนักงาน พลางสั่งเครื่องดื่มแบบที่เธอบอก จนพนักงานคนนั้นเดินออกไป และกลับมาพร้อมกับเครื่องดื่มซิกเนเจอร์สีสวยในแก้วสุดหรูดูน่าทาน ไม่นานนัก ขณะกำลังนั่งดื่ม อาจไม่มีอารมณ์ร่วมใดๆเหมือนนักท่องเที่ยวปกติ เพราะต่างฝ่ายต่างเลือกที่จะดูผู้คน แสงไฟ เสียงเพลงประหนึ่งกำลังมาดูงาน ผู้หญิงคนหนึ่งทนความหล่อเหลาและมาดนิ่งของเขาไม่ไหวก็ปรากฏตัว “ขอโทษนะคะ ตรงนี้มีใครนั่งหรือเปล่าคะ” หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงเดินเข้ามา เธอไม่แม้แต่จะมองลลิสา แต่กลับส่งสายตาหวาน