Lahat ng Kabanata ng เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก: Kabanata 121 - Kabanata 130

ตอนที่ 52คนละหมัดรุ่งเช้า แสงแดดสาดเข้ามาทางกระจกบานใหญ่ ไดม่อนกับน้ำชาเดินลงบันไดคู่กันอย่างเรียบร้อย ฝีเท้าของทั้งสองยังประคองความง่วงจากเมื่อคืนไม่หายดีนัก อีกฝ่ายรีบเอ่ยทันทีที่เห็นลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้เดินลงมา เดือนดาราก็รีบลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารแทบจะทันที“มาทานข้าวเช้าก่อนสิ ค่อยออกไปมหา’ลัย”ไดม่อนยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วถอนหายใจเบา ๆ“สายแล้ว ไม่เป็นไหรอกครับ”“งั้นเดี๋ยวแม่ห่อไปให้มั้ยลูก จะได้กินกันบนรถ”“ไม่ต้องให้แม่ลำบากหรอก เดี๋ยวผมหาอะไรกินที่มหาลัยก็ได้”น้ำชาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบยกมือไหว้ทันที“หนูไปก่อนนะคะคุณน้า ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเมื่อวานนะคะ”เดือนดารายิ้มกว้างอย่างเอ็นดู มืออุ่น ๆ เอื้อมมาจับมือเธอเบา ๆ“จ้ะลูก ไว้มาหาน้าบ่อย ๆ นะคะ เข้าออกบ้านนี้ได้สบายเลย ไม่ต้องเกรงใจนะ”น้ำชาหน้าแดงระเรื่อ รีบพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ”“งั้นเดินทางกันดี ๆ นะ”“ค่ะคุณน้า...หนูจะมาหาบ่อย ๆ นะคะ”จากนั้นไดม่อนก็พาน้ำชาออกจากบ้านไปขึ้นรถ ทิ้งเสียงหัวเราะเบา ๆ ของแม่ไว้ข้างหลังตัดภาพมาที่ตอนเย็นไดม่อนยืนพิงรถหรูของตัวเองอยู่ตรงลานจอดรถในท่าทีสบาย ๆ แต่สายตาแอบกวาดม

ตอนที่ 54รู้สึกดีขึ้นมั้ยเดือนต่อมาหนึ่งเดือนต่อมา ลมเย็นเฉียบพัดผ่านแผ่วเบา เสียงใบไม้ด้านบนเสียดสีกันดังกรอบแกรบอย่างเงียบงัน ไดม่อนในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำยืนสงบอยู่หน้าหลุมศพที่มีชื่อปลายฟ้าสลักอยู่บนป้ายหินอ่อนสีซีดชายหนุ่มก้มลงช้า ๆ วางดอกลิลลี่ขาวลงตรงหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นดอกไม้ช่อใหม่ที่ถูกวางทับอยู่ก่อนหน้าเหมือนกลับว่าเพิ่งมีคนมาไม่นานไดม่อนนิ่งไปครู่หนึ่ง ลมหายใจหนักลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร“ฉันแวะมาเยี่ยมนะ”เสียงทุ้มราบเรียบแต่แฝงบางอย่างที่ค้างคาในใจ“นี่น้ำชา แฟนฉันเอง”เขาเหลือบมองหญิงสาวข้างกายเล็กน้อยก่อนจะย้อนกลับไปมองชื่อบนป้ายหิน“พาเธอมารู้จักด้วย…เธอคงไม่โกรธอะไรฉันแล้วนะ”นิ้วมือไดม่อนแตะป้ายหินเบา ๆ ราวกับกำลังลูบหัวใครสักคน ชายหนุ่มหลับตาชั่วอึดใจ ริมฝีปากคล้ายจะยิ้มแต่ก็จางหายไปทันที“ขอโทษนะ”คำพูดสั้น ๆ แต่หนักแน่นคล้ายแบกความผิดติดค้างมานานน้ำชาเงียบไม่พูดอะไร เพียงยืนข้างเขาอย่างอ่อนโยนเหมือนเป็นหลักให้เขายืนพักใจร่างสูงย่อตัวนั่งยองอยู่ตรงหน้าสุสานอยู่นาน ลมพัดเส้นผมปลิวเบา ๆ แต่น้ำชาเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่สั่นนิด ๆ ราวกับเขากำลั

ตอนที่ 56ใกล้กันอีกนิด1 เดือนต่อมารถคันหรูแล่นไปตามถนนยาวท่ามกลางลมอุ่นอ่อน ๆ น้ำชานั่งมองวิวด้านนอกอย่างผ่อนคลายก่อนจะหันกลับมาถามคนข้าง ๆ “จะพาไปไหนเหรอ”ไดม่อนไม่ได้ตอบทันที เพียงเลื่อนหางตาเหลือบมองเธอพร้อมยิ้มมุมปากทำหน้าชวนให้สงสัย“แล้วเธออยากไปที่ไหนล่ะ”คนตัวเล็กก้มมองมือตัวเองสักพัก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเขินอาย“ที่ไหนก็ได้…ถ้าไปกับคุณ”มือหนาที่จับพวงมาลัยชะงักไปเสี้ยววินาที ชายหนุ่มแอบเบือนหน้าออกนอกกระจกเหมือนมองถนน แต่จริง ๆ คือกำลังหลบความเขินของตัวเองและสายตาหวานที่มองมา จากนั้นทั้งคู่ก็ตกอยู่ในด้วยเงียบผสานกันกับความเขินอายภายในรถจนกระทั่งรถหรูแล่นเข้ามาจอดนิ่งในลานจอดรถของ สวนสนุกขนาดใหญ่ เสียงดนตรีสนุก ๆ จากด้านในดังแว่วมาตามลม คนเป็นน้องที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ขมวดคิ้วมองป้ายทางเข้าอย่างงง ๆ ก่อนจะหันกลับมามองไดม่อนด้วยแววตาอยากรู้“พะ…พามาที่นี่ทำไมคะเนี่ย?”น้ำชาถามเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ซ่อนอยู่ไม่มิด ไดม่อนดับเครื่อง ก่อนเอนตัวมาท้าวกับพวงมาลัย มองหน้าเธอแบบไม่บอกอะไรมากนัก“ก็พาเธอมาเปิดหู เปิดตาไง”น้ำชามองรอบข้างสวนสนุกด้วยความตื่

ตอนที่ 58คงจะมีเพียงเธอที่ทำให้โลกหยุดหมุนสองปีถัดมา…ไดม่อนในวัยทำงานสวมสูทเข้ารูปสีดำสนิท บุคลิกนิ่ง สุขุม และหล่อคมยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าหลังเรียนจบเขาก็เข้ามาบริหารบริษัทของพ่ออย่างเต็มตัว ท่าทาง การพูด การเดิน ทุกอย่างมีอำนาจและน่าเกรงขามมากขึ้นจนพนักงานแทบจะไม่กล้ามองหน้าโดยตรงแต่พออยู่ต่อหน้าน้ำชา ผู้ชายที่ทั้งบริษัทกลัวกลับกลายเป็นผู้ชายที่ยิ้มง่ายที่สุดวันนี้เขายืนพิงรถหรูคันประจำ รออยู่หน้าตึกบริษัทที่น้ำชามาฝึกงานเป็นวันแรก มือหนึ่งถือช่อดอกไม้สีหวานรออยู่ก่อนหน้าแล้วไม่นานนักน้ำชาก้าวลงมาในชุดทำงานเรียบร้อย ก่อนที่เธอจะต้องชะงักทันทีเมื่อเห็นดอกไม้ในมือของคนตัวสูงหญิงสาวยิ้มกว้างจนแก้มขึ้นสี“ให้ดอกไม้ทุกวันเลยนะ ผ่านมากี่ปีแล้วก็ยังให้ทุกวัน…คุณนี่เสมอต้นเสมอปลายกับฉันจริง ๆ”ไดม่อนยักคิ้ว“ไม่ชอบเหรอ”“ชอบสิ…”ชายหนามเอื้อมมือเปิดประตูให้เธอ“ขึ้นรถได้แล้ว ยืนอยู่นานเดี๋ยวเมื่อย”น้ำชานั่งลง ปรับกระโปรงนิดหน่อย ก่อนที่ไดม่อนจะถามด้วยรอยยิ้มเหนื่อย ๆ“เป็นไงบ้าง…ฝึกงานวันแรก”“ก็ดีนะ“แล้วมีใครรังแกมึงมั้ย…บอกกูได้นะ”น้ำชาหลุดหัวเราะ“ไม่มีหรอก แต

ตอนที่ 1เพื่อนลวงแสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านสีซีดเข้ามาในหอมหาลัย กล่องกระดาษวางเรียงอยู่ตามมุม มีเสื้อผ้ากับหนังสือเรียนกองพะเนินจนแทบไม่มีที่เดิน เสียงพลาสติกเสียดสีกันดังเบา ๆ ทุกครั้งที่เพียงฝันก้มลงจัดของด้วยสีหน้าจริงจังเพียงฝันเป็นเด็กสาวรูปร่างบอบบาง ผิวสีนวลอมชมพูเพราะ ผมยาวถูกรวบลวก ๆ ไว้บนศีรษะ ใบหน้ามีเพียงแป้งฝุ่นจาง ๆ และลิปมันเคลือบปากนี่คือวันที่สองของเธอในกรุงเทพฯ เธอเป็นเด็กต่างจังหวัดที่สอบเข้ามหาลัยที่นี่ได้เพียงฝันนั่งลงบนพื้นพรมบาง ๆ ถอนหายใจเมื่อมองดูห้องที่ยังรกอย่างน่าเวทนา“เยอะขนาดนี้จะจัดเสร็จกี่โมงคะคุณน้า…”เธอบ่นกับตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบรูปถ่ายครอบครัวที่ตั้งพิงอยู่บนโต๊ะพลาสติก มือเรียวลูบกรอบรูปเบา ๆ รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้า แม้ใจหนึ่งจะตื่นเต้น แต่ลึก ๆ ก็อดคิดถึงบ้านไม่ได้ไม่นานเสียงพูดของเพื่อนสนิทก็ดังขึ้น“แกจัดห้องเสร็จยังเนี่ย คืนนี้ไปด้วยกันปะ ไปผับเปิดใหม่ย่านใกล้มหาลัย ไปเปิดหูเปิดตากันหน่อย”เพียงฝันหัวเราะเบา ๆ พลางเหลือบมองสภาพห้องที่ยังเก็บไม่เสร็จ“ฉันยังเก็บห้องไม่เสร็จเลย”“ช่างก่อนเถอะ แกเพิ่งเข้ามาเรียนในเมืองทั้งทีนะ จะห