Lahat ng Kabanata ng Husband for Sale: Kabanata 11 - Kabanata 20

Eilish Rivera POVTahimik kaming naglakad palabas ng ospital matapos naming iwan si Mamita na nagpapahinga sa kanyang kwarto. Kahit hindi siya nagsabi nang direkta, alam kong napagod siya sa mahabang usapan namin. Ngunit sa kabila ng pagod ay nakita ko rin ang kakaibang saya sa kanyang mga mata—isang saya na matagal ko nang hindi nakikita mula nang lumala ang kanyang kondisyon.At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming linggo, pakiramdam ko ay gumaan nang kaunti ang bigat sa dibdib ko.Paglabas namin sa lobby ay agad kaming sinalubong ng mainit na hangin ng tanghali. Abala ang paligid ng ospital—may mga taong nagmamadaling pumasok, may mga pamilya na naghihintay sa labas, at may mga nurse na naglalakad nang mabilis sa loob at labas ng building.Naghihintay na ang sasakyan ko sa curbside. Ngunit bago ako tuluyang makasakay ay napahinto ako.“Lunch,” paalala ni Alejandro mula sa likod ko.Napalingon ako sa kanya.“Hindi ako gutom.”Bahagya siyang nagtaas ng kilay.“You barely ate brea

Eilish Rivera POVPara akong natulala matapos marinig ang sinabi ng abogado ko. Hawak ko pa rin ang phone sa tainga ko ngunit ilang segundo akong walang nasabi. Parang biglang naging mas mabigat ang hangin sa loob ng living room habang unti-unting pumapasok sa isip ko ang ibig sabihin ng sinabi niya.“If your marriage ends within a year… you lose your inheritance.”Napapikit ako sandali bago muling nagsalita.“Atty. Diaz,” sabi ko habang pilit pinananatiling steady ang boses ko. “Can you repeat that?”Narinig ko ang mahinang paghinga niya sa kabilang linya.“There is a clause in your grandmother’s will,” paliwanag niya. “It states that if you marry, the inheritance will only be fully transferred to you if the marriage remains valid for at least one year.”Napahawak ako sa gilid ng sofa.“And if it doesn’t?”“Then the majority of the estate will be redirected to the Rivera Foundation.”Hindi ko agad alam kung ano ang mararamdaman ko sa narinig. Sa isang banda, hindi naman masamang mapu

Eilish Rivera POVNanatili ang mabigat na katahimikan sa loob ng foyer matapos sabihin ni Hendrix ang balitang iyon. Parang biglang nag-iba ang atmosphere sa buong mansion. Kung kanina ay simpleng usapan lamang ang nangyayari, ngayon ay parang may hindi nakikitang tensyon na nakabitin sa hangin.Napatingin ako kay Alejandro. Nakatingin lamang siya kay Hendrix, ngunit kitang-kita ko sa ekspresyon niya na seryoso siyang nakikinig.“Start explaining,” malamig na sabi ni Alejandro.Nagkibit-balikat si Hendrix at naglakad papunta sa living room na parang wala lang ang bigat ng sinabi niya.“Relax,” sabi niya habang nauupo sa sofa. “Hindi pa naman world-ending.”Napailing ako habang sumunod sa kanya sa loob ng living room kasama si Alejandro.“Hendrix, stop being dramatic and just tell us what you know,” sabi ko habang nakatayo pa rin sa gilid ng mesa.Sumandal siya sa sofa at pinagtagpo ang mga kamay sa likod ng ulo niya.“Earlier today,” panimula niya, “one of my contacts in the finance c

Eilish Rivera POVKinabukasan ay nagising ako nang mas maaga kaysa karaniwan. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa kaba o dahil sa dami ng iniisip ko, pero kahit pilit kong pinipikit ang mga mata ko ay hindi na ako muling nakatulog. Ang unang pumasok sa isip ko ay ang hapunang kailangan kong puntahan mamayang gabi—ang hapunang kung saan makikilala ko ang ama ni Alejandro.Ang ama ng lalaking halos kakakilala ko pa lamang.Napabuntong-hininga ako habang nakatingin sa kisame ng kwarto ko. Sa buong buhay ko ay sanay na akong humarap sa mga influential na tao—mga investors, partners, at mga taong may kapangyarihan sa negosyo. Ngunit iba ang pakiramdam ngayon. Hindi ito isang meeting o negotiation.Isa itong hapunan bilang… asawa.Maya-maya ay bumangon ako at nagtungo sa bintana ng kwarto. Tahimik ang buong mansion habang unti-unting sumisikat ang araw. Ang hardin sa labas ay bahagyang nababalutan ng hamog, at ang paligid ay may kakaibang katahimikan na bihira kong maranasan sa abalang buha

Eilish Rivera POVLumipas ang buong araw na parang napakabagal ang oras. Kahit sinubukan kong magtrabaho at asikasuhin ang ilang dokumento sa study, hindi ko pa rin maiwasang bumalik ang isip ko sa hapunang naghihintay sa amin mamayang gabi. Ang bawat oras na lumilipas ay parang lalo lamang nagpapalala ng kaba sa dibdib ko.Hindi naman ako takot humarap sa mga makapangyarihang tao. Sa mundo ng negosyo, araw-araw akong nakikipag-usap sa mga taong kayang magpabagsak ng kumpanya sa isang pirma lang. Ngunit ngayon ay iba ang pakiramdam. Hindi ito negotiation. Hindi ito meeting.Ito ay hapunan kasama ang pamilya ng lalaking pinakasalan ko sa isang auction.Bandang hapon ay nagpasya akong umakyat sa kwarto upang maghanda. Pagpasok ko pa lang sa walk-in closet ay agad kong nakita ang ilang damit na inilatag na ni Clara sa sofa—iba’t ibang klase ng evening gowns na maaaring isuot para sa hapunan.Mukhang seryoso siya sa paghahanda ko.Lumapit ako sa mga damit at isa-isang pinagmasdan ang mga