Lahat ng Kabanata ng Husband for Sale: Kabanata 51 - Kabanata 60

Eilish Rivera POV Tahimik ang biyahe pabalik sa penthouse matapos naming umalis sa medical facility. Nakaupo lamang ako sa likod ng sasakyan habang nakatingin sa labas ng bintana, pinapanood ang mga gusali at kalsada na mabilis na dumadaan sa paningin ko. Ngunit kahit anong pilit kong ituon ang isip ko sa paligid, paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Dr. Cruz—ang pagkalason kay Mamita, ang pagkawala ng medical report, at ang board vote na magaganap ngayong gabi. Pakiramdam ko ay parang napakabilis ng mga pangyayari, na para bang may isang taong sadyang nagtutulak sa lahat upang mangyari nang sabay-sabay. At sa bawat sandaling lumilipas ay mas lalo kong nararamdaman na papalapit na kami sa isang bagay na hindi ko pa kayang hulaan kung gaano kalaki ang magiging epekto sa buhay ko. Nang makarating kami sa penthouse ay agad akong naglakad papasok sa living room at ibinaba ang bag ko sa mesa. Bahagyang mabigat ang ulo ko, tila ba ang lahat ng impormasyon na natutun

Eilish Rivera POV Tahimik ang loob ng kotse habang papunta kami sa headquarters ng Rivera Holdings. Ang lungsod ay maliwanag na sa gabi—mga ilaw ng gusali, dumaraang sasakyan, at mga taong abala sa kani-kanilang buhay—ngunit sa loob ng sasakyan ay parang ibang mundo ang pakiramdam. Nakaupo ako sa tabi ni Alejandro, ang mga kamay ko ay nakapatong sa kandungan ko habang pilit kong pinipigilan ang tensyon na patuloy na tumitibok sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa nalalapit na board meeting o sa mga rebelasyong nalaman namin ngayong araw, ngunit ramdam ko na parang mas mabigat ang bawat minuto na lumilipas. Napansin marahil ni Alejandro ang katahimikan ko dahil dahan-dahan niyang inabot ang kamay ko. Marahan niyang hinawakan iyon, ang hinlalaki niya ay bahagyang gumagalaw sa likod ng palad ko. “You’re thinking too much again,” sabi niya sa mahinang boses. Bahagya akong napangiti kahit pagod. “How can I not?” sagot ko. “In a few minutes, the board might vote me out of my ow

Eilish Rivera POV Nanatiling mabigat ang hangin sa loob ng boardroom matapos ang sinabi ko. Ang mga miyembro ng board ay tila nagkakatinginan, halatang hindi nila inaasahan na ang meeting na iyon ay mauuwi sa ganitong klaseng akusasyon. Sa kabilang dulo ng mesa ay nananatiling kalmado si Victor Salazar, ngunit sa pagkakataong ito ay mas malinaw ko nang nakikita ang tensyon sa likod ng mga mata niya. Samantala, si Adrian Vale ay tila nanonood lamang ng isang palabas na matagal na niyang inaasahan—nakasandal sa upuan, tahimik ngunit mapanuri ang mga tingin. Hindi agad nagsalita ang sinuman. Ang katahimikan sa silid ay tila mas mabigat kaysa anumang argumento. Sa likod ko ay naramdaman kong bahagyang gumalaw si Alejandro. Hindi siya nagsalita, ngunit ang presensya niya sa likod ng upuan ko ay parang isang tahimik na pader na sumusuporta sa akin. “Miss Rivera,” sa wakas ay sabi ni Victor, ang boses niya ay kontrolado ngunit may bahid ng malamig na awtoridad, “these are very serious cl

Eilish Rivera POV Kinabukasan ay nagising ako sa isang hindi pangkaraniwang katahimikan sa loob ng penthouse. Ang unang liwanag ng umaga ay dahan-dahang pumapasok mula sa malalaking bintana ng kwarto, nagbibigay ng malambot na liwanag sa paligid. Ilang segundo akong nanatiling nakahiga habang nakatitig sa kisame, tila sinusubukang alalahanin kung ano ang unang bagay na dapat kong isipin sa araw na ito. Ngunit hindi nagtagal ay bumalik agad sa alaala ko ang mga pangyayari kagabi—ang board meeting, ang presensya ni Adrian Vale, at ang malinaw na tensyon sa pagitan namin ni Victor Salazar. Dahan-dahan akong bumaling sa tabi ko. Nandoon si Alejandro, nakahiga pa rin at tila mahimbing ang tulog. Ang buhok niya ay bahagyang magulo at ang mukha niya ay mas kalmado kaysa sa karaniwang ekspresyon na nakikita ko sa kanya kapag gising siya. Sa sandaling iyon ay tila mahirap paniwalaan na ang lalaking ito ang parehong taong kaharap ng napakaraming komplikadong sitwasyon kagabi. Hindi ko namala

Eilish Rivera POV Nanatiling mabigat ang katahimikan sa dining area matapos kong sabihin kay Alejandro ang huling sinabi ni Adrian Vale sa telepono. Ang simpleng almusal na ilang minuto pa lamang ang nakalipas ay tila naging isang seryosong pag-uusap tungkol sa mga lihim na unti-unting lumalabas sa paligid namin. Nakaupo lamang ako habang nakatitig sa phone na nakapatong sa mesa, para bang inaasahan kong muli itong tutunog. “So he wants to meet,” sa wakas ay sabi ni Alejandro matapos ang ilang sandali. Tumango ako nang bahagya. “Yes.” Bahagya siyang sumandal sa upuan habang pinagmamasdan ako, tila pinag-aaralan kung ano ang susunod naming hakbang. “And you’re considering it,” dugtong niya. Hindi ko agad sinagot ang tanong niya. Sa halip ay napabuntong-hininga ako habang tumitingin sa bintana kung saan kitang-kita ang maliwanag na umaga sa lungsod. Ang mundo sa labas ay parang normal lamang—mga taong papasok sa trabaho, mga sasakyang dumadaan sa kalsada—ngunit para sa akin ay pa