บททั้งหมดของ สานสัมพันธ์(รัก)วิศวะร้าย : บทที่ 101 - บทที่ 110

แกร๊ก ~ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้นประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก ตามด้วยรถเข็นคนป่วยถูกเข็นออกมา ซึ่งเป็นธีร์พี่นอนอยู่บนนั้น เขาใส่เครื่องช่วยหายใจ และรอบๆ ตัวเต็มไปด้วยสายระโยงระยางเต็มไปหมด เขานอนหลับไม่รู้สึกตัว ไม่ได้เจอกันไม่เท่าไหร่แต่รู้สึกว่าสภาพร่างกายของเขามันเบาบางลงไปเยอะเลย"ธีร์..""หมอย้ายออกมาจากห้อง ICU แล้วนะครับ เดี๋ยวจะพาไปห้องพักฟื้นพิเศษ""เขาเป็นยังไงบ้างคะ?""ตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้วนะครับ ส่วนอาการเราต้องไปประเมินกันอีกที ตอนที่คนไข้ฟื้นแล้วนะครับ""สภาพร่างกายของเขาโอเคดีไหมคะ?""โอเคดีครับ บาดแผลที่ถูกยิงหมอได้ทำการฆ่าเชื้อและก็เย็บแผลติดกันให้แล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครับ""......" ขนมหวานถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อได้รู้ว่าธีร์ปลอดภัยแล้วจริงๆ"นายหญิงตามไปที่ห้องพักเถอะครับ เดี๋ยวผมไปคุยเรื่องค่าใช้จ่ายการรักษาก่อน แล้วเดี๋ยวจะตามไปครับ""ค่ะ"เธอแยกทางกลับเลขาตั้งแต่หน้าห้อง ICU ร่างบางเดินตามหลังรถเข็นผู้ป่วยไปอย่างเงียบๆ จนกระทั่งถึงห้องพักฟื้นที่เป็นห้องพิเศษ ยืนมองดูธีร์ถูกย้ายไปอีกเตียงนึงโดยที่เขาไม่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเลย ยังคงนอนแน่นิ่ง ใบหน้า

#ผ่านไปไม่นานก๊อกๆๆๆ ~เลขาหนุ่มเปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงคนนึงที่ขนมหวานไม่เคยรู้จัก ไม่เคยคุ้นหน้าคุ้นตา จะบอกว่าเป็นเพื่อนของธีร์ก็อาจจะเป็นไปได้ แต่มันก็ยังไงๆ ชอบกลอยู่"ขออนุญาตครับนายหญิง เธอเป็นผู้หญิงที่ช่วยนายเอาไว้น่ะครับ อยากเข้ามาพบนาย""อ๋อ เข้ามาสิ"หญิงสาวชาวบ้านไม่พูดพร่ำทำเพลง ไม่แม้แต่จะทักทายขนมหวานที่ยืนอยู่ข้างๆ เตียง เธอเดินไปอีกฝั่งนึงของเตียงด้วยท่าทางที่ดีใจเป็นอย่างมาก"เป็นยังไงบ้างไอ้คนเมือง""เอ่อ....""ข้านียาเป็นคนที่ช่วยชีวิตเอ็งเอาไว้ไง ตอนนั้นข้ายังป้อนข้าวแล้วก็เช็ดตัวให้เอ็งอยู่เลย ไหงทำหน้าจำกันไม่ได้แบบนี้แล้วล่ะ""......" ธีร์เงียบ ไม่พูดไม่จาอะไรเลย แต่กลับส่งสายตาให้กับขนมหวานเหมือนกำลังขอความช่วยเหลือผ่านสายตาที่อ้อนวอนนี้แม้กระทั่งเมียตัวเองยังจำไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับผู้หญิงที่รู้จักกันได้แค่ชั่วคราว"แล้วนี่เอ็งเป็นยังไงบ้าง หายดียัง พ่อข้าห่วงเอ็งก็เลยให้ตามมาดู""ก็ดีขึ้นมากแล้วครับ""เอ็งน่ะตามตัวยากอยู่นะ แต่ดีที่ข้าขอที่อยู่จากคนของเอ็งเอาไว้ก่อน ถึงตามมาถูกได้""ครับ""เอ็งไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ข้าจะได้รู้สึกสบายใจ แล้วก็กล

"......" ธีร์ทำหน้าหงอย เหมือนหมาหูตกเมื่อถูกเจ้านายกำลังต่อว่าให้ แต่มันก็เรื่องจริงนั่นแหละ เขาเล่นไม่ยอมกินข้าวเลยตั้งแต่เช้า จนกระทั่งเธอกลับมา หิวแหละแต่ไม่อยากกินยังอยากงอแงให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ"ฉันต้องไปเคลียร์งาน เคลียร์เรื่องที่ร้านด้วย มันก็เลยใช้เวลานานหน่อย นายก็อย่าทำให้ฉันเป็นห่วงนักสิ รู้ว่าตัวเองไม่ค่อยสบายอยู่ แทนที่จะดูแลตัวเองให้มันหายเร็วๆ ยังจะมาประชดประชันแบบนี้อีก""อย่าบ่นสิครับ ผมกลัวแล้ว ผมสำนึกแล้วครับ จะไม่ทำอีกแล้ว""ก็ลองให้ทำอีก จะทิ้งให้นายอยู่โรงพยาบาลซักสองเดือนให้เข็ดเลย""ใจร้ายเกินไปแล้วนะครับ""กินข้าวเข้าไปเลย อย่ามัวแต่พูดมาก""ครับ""สมกับเป็นเธอจริงๆ นะขนม คนอื่นบังคับแทบตายก็ไม่ยอมกิน เปลี่ยนเมนูให้ก็แล้ว จะไปซื้อให้ใหม่ก็แล้ว แต่ก็ไม่ยอมกินเลย แต่พอเธอมาปุ๊บแม้แต่กับข้าวที่บ่นว่าไม่อร่อยก็ยังยอมกิน""ชอบดื้อแบบนี้แหละค่ะ ธีโน่ถึงได้ติดนิสัยขี้ดื้อจากเขามา""ขอโทษครับ""จะได้หาย แล้วก็จะได้ออกจากโรงพยาบาลสักที ชอบหรือไงอยู่โรงพยาบาลแบบนี้เนี่ย""ไม่ชอบครับอยากกลับบ้าน""งั้นก็อย่าดื้อให้มาก""ครับ""หึหึหึ" เสียงหัวเราะดังขึ้นจากทางด้

ขนมหวานเดินทางไปประชุมตามนัดเพราะตอนนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาล จะไปที่เพ้นท์เฮ้าส์หรือบริษัทก็ไม่ต่างกัน เธอเลือกที่จะไปที่นั่นเพราะเอกสารครบครันกว่า บวกกับตอนนี้ทุกอย่างมันลงตัวหมดแล้วหลังจากนั้นก็กลับมาที่เพ้นท์เฮ้าส์เลย ไม่ได้ย้อนกลับไปที่โรงพยาบาลอีก บอกตามตรงก็โกรธมากเลยนั่นแหละ เล่นกับความรู้สึกของคนแบบนี้ มันก็ต้องโดนซะบ้างตอนนี้เจ้าลูกชายถูกคุณย่าพาไปดูแลในช่วงปิดเทอมพอดี ก็เลยไม่ค่อยวุ่นวายและยุ่งยากสักเท่าไร"นายหญิงจะรับประทานอาหารเย็นเลยไหมคะ""ค่ะ จัดโต๊ะให้เลยนะคะ เดี๋ยวขนมตามไป""ได้ค่ะนายหญิง"ขนมหวานนั่งเอนตัวอยู่กับโซฟาตรงห้องโถงรับแขก เพราะต้องวิ่งวุ่นไปหลายๆ ที่ติดต่อกันอยู่หลายครั้งหลายวัน แทบจะไม่มีเวลาได้พักผ่อนบ้างเลย เธอก็เลยรู้สึกเพลียๆ เมื่อไหร่ที่ได้นั่งพักก็รู้สึกว่าร่างกายมันอ่อนล้าไปไม่ใช่น้อยเลย"พี่ครับ..""!!!!" ขณะที่กำลังนั่งสบายใจอยู่นั้น เธอก็ต้องลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ หัวสมองกำลังประมวลผลว่าเสียงที่เธอได้ยินนั้นเป็นเสียงจากคนจริงๆ ไม่ใช่หูแว่ว พร้อมกับหันกลับไปมองตามเสียง สิ่งที่เห็นก็เหมือนจะยืนยันว่าเธอไม่ได้หูฝาดไปจริงๆธีร์กลับมาจากโรงพยาบาลแล

"กลับไปบ้านกันก่อนไหมครับ เรายังไม่รู้เลยว่าจะออกมาจากห้องตอนไหน แต่ถ้าออกมาแล้วจริงๆ ทางหมอจะเป็นคนติดต่อมาเองครับ""พ่อ...""กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนไป มาสภาพนี้ก็มีแต่คนกลัว""ที่บ้านมีของใช้ทุกอย่างครบแล้ว ทั้งเสื้อผ้าและอาหาร อยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกกับคนนี้ได้เลยครับ""ขอบใจนะ จะกลับหรือ?""ครับ จะกลับแล้วครับ เอาไว้ผมจะแวะมาหาใหม่""ไปดีมาดีนะหนุ่ม""ครับ""ไปก่อนนะนียา เอาไว้ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว จะมาหาใหม่นะ""อื้ม โชคดีนะขนม"..หลังจากนั้นธีร์ก็พาขนมหวานกลับเพ้นท์เฮ้าส์เหมือนปกติอย่างทุกวัน กลับมาใช้ชีวิตกันตามปกติ หลังจากที่เพิ่งจะผ่านเรื่องเลวร้ายมาหมาดๆ มันก็ไม่ลืมหรอกว่าเคยผ่านอะไรมาบ้าง ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง แค่ไม่เอาเก็บมาคิดหรือให้ชีวิตต้องอยู่กับความกลัวความหวาดระแวงอีก"นายว่าแม่ของนียาจะหายดีไหม" ขนมหวานเอ่ยถามขึ้น ขณะที่กำลังนั่งรถกลับด้วยกัน"ผมเองก็บอกไม่ถูกเลยครับ ถ้าการผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี ทำคีโมแล้วทุกอย่างลงตัว ก็จะประคองอาการไปได้เรื่อยๆ ไม่ทรุดหนัก แต่เรื่องกลับมาหายดีเป็นปกติ ผมก็คิดแบบเดียวกับคุณหมอ""นั่นสินะ หมอคอนเฟิร์มแล้วนี่ โอกาสหายด