บททั้งหมดของ สานสัมพันธ์(รัก)วิศวะร้าย : บทที่ 121 - บทที่ 130

@เช้าวันหนึ่งเสียงธีโน่ตะโกนเรียกน้องดังลั่นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าก่อนไปเรียน เจ้าตัวเล็กหัวเราะคิกคักเพราะโดนพี่ชายหยอกพร้อมกับท่าทางกระดี๊กระด๊าดีใจที่ได้เล่นด้วยกันตั้งแต่ตื่นนอนขณะที่ฉันกำลังนั่งอึมครึมอยู่ที่โต๊ะอาหาร รู้สึกมึนๆ ไม่โปร่งใสเหมือนทุกวัน ได้ยินแต่ก็ไม่ได้ยิ้มเล่นอะไรด้วยเลย เสียงเด็กเจื้อยแจ้วที่ดังมันปกติของทุกวันสำหรับบ้านนี้อยู่แล้วล่ะ"นายหญิงคะ ไม่สบายหรือเปล่าคะ หน้าซีดๆ นะคะ" แม่บ้านเอ่ยทักขึ้นมา เมื่อเห็นหน้าตาของเจ้านายนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่"อือ ไม่รู้สิคะ ว่าแต่วันนี้มีเมนูอะไรเหรอคะ?""ก็โจ๊กหมูค่ะ มีไข่ลวกด้วย นายหญิงจะรับอาหารเช้าเลยไหมคะ""ยังค่ะ จัดให้สองเด็กแล้วพ่อเขาก็พอค่ะ ฉันขอเดินออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อย""ค่ะ"พูดจบขนมหวานก็ลุกออกจากโต๊ะอาหารเดินออกไปข้างนอกเงียบๆ คนเดียว มันเหมือนอยู่คนละโลกกันเลย ข้างในมันดูวุ่นวายไปหมด แต่พอมาข้างนอกกลับเงียบสงบโล่งสบายหู ตั้งแต่มีลูกมาสองคน คำว่าเงียบ สบาย โล่ง ก็ไม่เคยมีอีกเลยในชีวิตของเธอ มันเป็นทั้งสีสันและความวุ่นวายที่บรรยายไม่ถูกจริงๆหมับ!"อ๊ะ!? ตามมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย ตกใจหมดเลย!""ก็คิดถึงนี่ครับ""

ณ บ้านสุดหรูหราของคุณหญิงหลังจากการตรวจครรภ์อย่างแน่นอนว่าฉันกำลังท้องลูกคนที่สามอยู่จริงๆ เราสามคน ฉัน ธีร์ และธีมัวร์ (ธีโน่ไปโรงเรียน) ก็มาที่บ้านของคุณแม่ เพื่อที่จะบอกข่าวดีว่าท่านกำลังจะมีหลานอีกคนนึงแล้วฉันไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นจากตรงไหนจริงๆ เพราะเคยออกปากเอาไว้เหมือนกันว่า หลังจากคลอดคนที่สองแล้ว จะปล่อยทิ้งเอาไว้สักพัก จะไม่มีต่อเลย แต่ดันผิดคำพูดซะงั้น มาเร็วกว่าตอนที่ท้องคนที่สองซะอีก"ผมว่าแม่คงได้เตรียมหาของขวัญเอาไว้รับขวัญหลานอีกแน่ๆ เลย""จะได้โดนว่าน่ะสิ""อะไรกันครับ ใครจะว่าอะไร ไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอกครับเชื่อผมสิ""เหอะ! หัวปีท้ายปี!""ทำไงได้ครับ ก็คนมันน้ำยาดี แถมหล่ออีกด้วย""แหวะ! คนอะไรหลงตัวเองจริงๆ""ไม่ได้หลงแค่ตัวเองนะครับ หลงเมียมากๆ ด้วยเชื่อไหม"เรื่องนั้นมันก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะ แสดงออกชัดเจนขนาดนั้น ถ้าฉันดูไม่ออกหรือไม่รู้เนี่ยสิโง่จะตายเลยแหละ"อะไรกันเนี่ย มากันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียว มีเรื่องอะไรด่วนหรือเปล่า" คุณแม่เดินลงบันไดมาดูท่าทางตอนนี้ก็ยังไม่พร้อมที่จะต้อนรับแขกซะด้วยสิ"ทำไมลงมาช้าครับ?""ก็ฉันกำลังทำสปาที่บ้านอยู่ไง นี่มันวันหยุดนะ อยู

@หลายเดือนต่อมาโรงพยาบาลเอกชนxxเสียงร้องแผ่วเบาของทารกตัวจิ๋วดังขึ้นกลางห้องคลอด เสียงแหลมเล็กๆ นั่นได้ยินแล้วรู้สึกมีความสุขจนพูดไม่ออกเลยจริงๆฉันเหนื่อยจนแทบไม่มีแรงพูด แต่ทันทีที่พยาบาลอุ้มเด็กน้อยตัวแดงๆ มาวางไว้บนอก ความเหนื่อยทั้งหมดก็หายไปในเสี้ยววินาทีเด็กน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อย เหมือนกับฉันไม่มีผิดเลยล่ะ"ทารกเป็นผู้หญิงนะคะ""ฮ่ะฮ่ะ ได้ยินไหมครับ เราได้ลูกสาวครับ พี่ขนม..." เสียงธีร์สั่นเครืออยู่ข้างหู เขายืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่างไปไหนเลย ขณะที่ฉันนั้นนอนอยู่บนเตียงระหว่างท้องคุณหมออัลตร้าซาวด์ให้แล้วว่าเป็นผู้หญิง แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันเพราะเด็กหนีบเอาไว้จึงมองไม่เห็น พยายามอัลตร้าซาวด์ทุกอย่างแล้ว แต่ก็มองไม่เห็นเหมือนเดิม คุณหมอเลยให้รอลุ้นเอาตอนคลอดทีเดียวตอนนั้นเราสองคนก็คิดไว้สองทาง คืออาจจะเป็นผู้หญิงก็ได้ หรืออาจจะเป็นผู้ชายเหมือนกับพี่ๆ ของเขาก็ได้ สำหรับฉันแล้วไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ฉันก็รับได้หมด และฉันก็รักลูกทุกคนฉันมองเจ้าตัวน้อยที่ขยับมือป้อมๆ อย่างช้าๆ ดวงตาเล็กๆ ยังคงปิดสนิท มีเพียงเสียงร้องแหลมๆ ดังออกมาเรื่อยๆ"ละ ลูกสาวของเรา.

@หลายปีต่อมาเสียงเครื่องยนต์จากรถแข่งคันเล็กดังลั่นไปทั่วสนามหญ้าหลังเพ้นท์เฮ้าส์ ของขวัญวันเกิดอายุ 10 ขวบที่เพิ่งจะได้มาหมาดๆ จากผู้เป็นพ่อที่ซื้อให้มอเตอร์ไซค์คันสีแดงสดกำลังถูกผู้เป็นเจ้าของขับขี่ซิกแซกอย่างรวดเร็ว เหมือนกับนักแข่งรถในทีวีไม่มีผิด จะต่างกันก็แค่สถานที่มีกองเชียร์สองคนคอยยืนปรบมืออยู่ข้างสนาม พร้อมกับส่งเสียงร้องเรียกพี่ชายที่กำลังขับรถอยู่อย่างสนุกสนานตามประสาเด็ก"ธีโน่! อย่าขี่เร็วขนาดนั้นสิลูก เดี๋ยวก็ล้มอีกหรอก!" เสียงของขนมหวานดังขึ้นขณะที่กำลังยืนมองอยู่ขอบสนามหญ้า เธอทั้งกลัวทั้งตื่นเต้นแต่ก็นึกเอ็นดูลูกชายที่เขามีความพยายามมากขนาดนี้ เหมือนเขากำลังทำให้เห็นว่า เขาสามารถทำได้ ถึงแม้ผู้เป็นแม่จะไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่ก็ตาม"ไม่เป็นไรครับแม่! รอบนี้โน่จะเข้าโค้งให้ได้แบบนักแข่งในทีวีเลย! แม่คอยดูนะฮะ" สิ้นสุดเสียงก็เกิดเสียงโครม!อย่างดัง จนบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ไกลๆ ก็พากันหันมอง ก่อนที่คนที่อยู่ใกล้ๆ จะรีบเข้าไปประคองทั้งตัวรถและเจ้าของรถให้ลุกขึ้น"แม่บอกว่าอย่าขับรถเร็วไง!" ขนมหวานรีบวิ่งเข้าไปดูไม่ต่างกัน ด้วยความเป็นห่วงลูกชายสุดใจ"พื้นมันเป็นสนามหญ้าน

@เช้าวันหนึ่งณ เพ้นท์เฮ้าส์ที่แสนจะอบอุ่นทุกคนตื่นกันแต่เช้าเป็นกิจวัตรประจำวัน ต่างคนต่างก็มีหน้าที่ของตัวเอง สามแสบประจำบ้านก็มีหน้าที่ที่จะต้องไปโรงเรียนในทุกๆ วัน ธีร์ก็ออกไปทำงาน ขนมหวานก็ออกไปดูแลกิจการร้านของตัวเอง ที่กำลังไปได้สวยในตอนนี้ธีมัวร์วัย 7 ขวบ นั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กๆ ประจำตัว มือถือช้อนตักอาหารเข้าปากอย่างเบื่อหน่าย ท่าทางซึนๆ กวนๆ สายตาเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่คนเดียวเขาคือคนเดียวที่เป็นเด็กที่ไม่อยากไปโรงเรียนเลย ไม่มีแรงจูงใจอะไรสักอย่าง มันไม่ตื่นเต้น รู้สึกไม่ชอบเอาซะเลย แม้กระทั่งการอยู่เฉยๆ ก็ยังเบื่อ ไม่ว่าที่โรงเรียนจะมีเพื่อนมากแค่ไหน คุณครูจะใจดีแค่ไหน เขาก็ไม่ได้รู้สึกอยากไปหรือชื่นชอบเลยแน่นอนว่านิสัยแบบนี้ไม่เหมือนกับใครในบ้านเลย สามพี่น้องมีความชอบนิสัยและเอกลักษณ์ส่วนตัวที่ไม่เหมือนกันสักนิดเลย นอกจากหน้าตาที่คล้ายคลึงกันแล้ว ก็ไม่มีอะไรเหมือนกันอีกเลย"มัวร์ครับ…รีบกินข้าวหน่อย เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสายนะครับ" เสียงธีร์เรียกจากปลายโต๊ะ มองดูลูกชายคนกลางที่เพิ่งจะกินข้าวไปได้ไม่กี่คำ ขณะที่คนอื่นๆ นั้นกินอิ่มกันหมดแล้ว"ไม่อยากไปโรงเรียน ปวดหัว ปวดท้อง ป