บททั้งหมดของ สานสัมพันธ์(รัก)วิศวะร้าย : บทที่ 31 - บทที่ 40

#เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังโทรศัพท์ของธีร์มีสายเรียกเข้า ซึ่งเป็นเบอร์ของแม่บ้านที่ทำงานอยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์ พอเขารับสายก็ได้ความอย่างที่ว่า ก่อนจะรีบเปิดกล้องวงจรปิดดูและได้เห็นแม่ของตัวเองกำลังนั่งคุยอยู่กับขนมหวานเขารีบลุกพรวดออกจากโต๊ะในทันทีและเดินออกไปจากห้องเรียนในขณะที่อาจารย์ยังบรรยายไม่จบเลย แต่เขาไม่สนใจ เพราะสิ่งที่เขาสนใจตอนนี้ก็คือคนที่อยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์"ธีร์นายจะไปไหนน่ะ?" แพรว เพื่อนร่วมรุ่นที่เรียนอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เริ่มปีหนึ่ง และก็เป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกับเขาที่ค่อนข้างสนิทสนมกัน เธอเดินตามออกมาเมื่อเห็นธีร์มีท่าทางเร่งรีบแปลกๆ เหมือนกำลังจะออกไปไหน ทั้งที่ยังเรียนไม่จบคลาสเลย"มีธุระน่ะ" เขาตอบสั้นๆ อย่างไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่นัก"ธุระอะไร นายยังเรียนอยู่เลยนะ""เดี๋ยวฝากไอ้บอลจดงานให้ก็ได้""ธีร์นายเป็นอะไร ทำไมช่วงนี้ไม่ค่อยมาเรียน พอมาก็ดันเรียนไม่จบคลาสอีก จะออกไปไหนเหรอ?""บอกว่าธุระส่วนตัวไง!""......" หญิงสาวเงียบ ริมฝีปากของเธอเม้มเข้าหากันแน่น ไม่ได้ถามอะไรกับคนตรงหน้าอีก เพราะน้ำเสียงของเขาที่พูดออกมาเหมือนกำลังบ่งบอกว่าไม่อยากให้เธ

@เพ้นท์เฮ้าส์"ธีร์!""ทำไมถึงกลับมาล่ะครับ ไหนบอกว่าจะไปบ้านไง""บ้านของฉันไม่มีแล้ว""เหรอครับ""นายไม่ตกใจหน่อยเหรอ""ก็ครับ...""เป็นเพราะนายใช่ไหม นายเป็นคนทำใช่ไหมธีร์ บ้านของฉันถูกขายและถูกรื้อทิ้งเตรียมพื้นที่เอาไว้สำหรับทำโรงงาน เป็นฝีมือของนายใช่ไหม?""ทำไมพี่ถึงคิดว่าเป็นผมล่ะครับ""ก็เพราะเป็นนายคนเดียวไงที่สามารถทำอะไรแบบนี้ได้""......" เขาเงียบ ไม่ปฏิเสธแต่ก็เหมือนเป็นการยอมรับไปในตัวว่านั่นเป็นฝีมือของเขา"ธีร์! นายทำบ้าอะไรของนาย""ผมทำก็เพื่อพี่นะครับ""แบบนี้เหรอ ที่เรียกว่าเพื่อฉัน มันเกินไปแล้วนะธีร์ บ้านของฉันถูกขายทั้งที่ฉันไม่รู้เรื่องเลย ฉันเป็นเจ้าของนะ นายทำแบบนั้นได้ยังไง!?""สักวันก็ต้องขายอยู่แล้ว ผมก็แค่จัดการให้มันง่ายขึ้น ที่แบบนั้นมันไม่เหมาะกับการปลูกบ้านแล้วนะครับ""ไม่ว่ามันจะเหมาะหรือไม่เหมาะ นายก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!""พี่ครับ...""นายทำอะไรไม่เคยปรึกษาฉันเลย ทั้งที่ตรงนั้นมันคือบ้านของฉัน นายควรพูดกับฉันก่อน ฉันอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่จำความได้ อยู่ๆ นายก็เอาไปขายแล้วก็รื้อทิ้ง นายมีสิทธิ์อะไร?""ฮ่ะฮ่ะ นั่นสิครับ ผมมีสิทธิ์อะไร ทำไมถึงไปก้าวก่ายท

#เวลาต่อมาเพ้นท์เฮ้าส์หรู"พี่ขนมลงมากินอะไรบ้างหรือเปล่า""ลงมาค่ะ แต่ลงมาแป๊บเดียวก็ขึ้นไป""เธอเป็นยังไงบ้าง""ก็ปกตินะคะ สีหน้าดูไม่ได้เครียดอะไร ลองคุยกับเธอดูสิคะ ลองง้อดู ผู้หญิงบางคนชอบถูกง้อนะคะ ยิ่งเงียบจะยิ่งทำให้แย่ไปใหญ่นะคะ""ขอบคุณครับ"ที่ผ่านมาไม่ใช่เขาไม่ทำแบบนั้นหรอกนะ แต่พอโผล่หน้าไปให้เธอเห็นขนมหวานก็จะมีสีหน้าไม่พอใจในทันที และเขาก็ไม่อยากให้เธอต้องเครียดหรือคิดมากเพราะมันอาจจะส่งผลกระทบกับลูกในท้อง เขาก็เลยต้องถอยออกมา ถึงเวลานี้ก็นอนคนเดียวมาหลายวันแล้วด้านบน...ก๊อกๆๆๆ ~"ฉันไม่รับของว่างค่ะ" เสียงคนข้างในพูดดังออกมา"ผมเองครับ ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม""....." ด้านในเงียบไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จนเขาเกือบจะถอดใจเสียงปลดล็อคประตูก็ดังขึ้น แต่ไม่ได้เปิดออก ด้วยสัญชาตญาณเขารู้ดีว่าเธออนุญาตแล้วแกร๊ก ~ธีร์รีบเปิดประตูและรีบเดินเข้าไปข้างใน ก่อนจะรีบโอบกอดขนมหวานเอาไว้แน่นเพราะคิดถึงมาก เจอหน้ากันทุกวันแต่ก็ไม่ได้กอดไม่ได้หอมเลย"ผมขอโทษครับ ผมผิดไปแล้วจริงๆ พี่ยกโทษให้ผมได้ไหม""วันนี้ไปเรียนมาเหรอ?""ครับ ผมซื้อขนมเค้กที่พี่ชอบมาฝากด้วย ลงไปกินไหมครับ""......" ขนมหว

ส่วนเรื่องมาเฟียที่เขายอมรับ ก็นับถือเหมือนกันที่เขายอมพูดตรงๆ เพราะบางคนใช่ว่าจะกล้าพูดแบบนี้ เธอเองก็ยอมรับเหมือนกันว่าตกใจ เพราะคำว่ามาเฟียในหัวคิดของเธอมันค่อนข้างจะรุนแรงพอสมควรเลย ถ้าเขาเป็นแบบนั้นจริงๆ น่ะนะฆ่าคน ทำงานผิดกฎหมาย ค้ามนุษย์ ยาเสพติด หรืออีกหลายๆ อย่าง ที่มาเฟียมักทำกัน"พี่กลัวผมไหม""ฉะ ฉันแค่ตกใจน่ะ""ผมอยากให้พี่รู้เอาไว้ว่า ผมไม่เคยคิดที่จะทำร้ายพี่ ไม่ต้องกลัวนะครับ""ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ งานที่นายทำมันเป็นงานผิดกฎหมายใช่ไหม""ก็ไม่เชิงขนาดนั้นครับ""อายุเท่านี้เอง ทำไมถึงอยากเป็นมาเฟียล่ะ ทำไมถึงไม่เป็นแค่นักศึกษาธรรมดา แล้วก็ใช้ชีวิตธรรมดา มันอันตรายไม่ใช่เหรอ?""ชีวิตผมก้าวเข้ามายุ่งกับคำว่ามาเฟีย ตั้งแต่พ่อของผมยังมีชีวิตอยู่แล้วครับ""นายไม่กลัวเหรอ?""ไม่รู้สิครับ เมื่อก่อนไม่กลัว แต่ตอนนี้เริ่มกลัว""ทำไมล่ะ?""กลัวว่าถ้าวันหนึ่งต้องตาย ผมจะไม่ได้อยู่กับพี่ จะไม่ได้เจอหน้าลูกอีก ผมไม่อยากให้พี่มีผัวใหม่""โว๊ะ!" ขนมหวานเผลอร้องอุทานออกมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งที่กำลังคุยแบบซีเรียสกันอยู่นะเนี่ย แต่เขากลับพูดแบบนั้นออกมาได้ กลัวแบบไหนกัน"ผมพูดจริงนะคร

#สามเดือนต่อมานี่เป็นช่วงระยะเวลาเดือนแรกที่ธีร์รู้สึกว่าได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ กลางคืนได้นอนโดยที่ลูกน้อยไม่ตื่นขึ้นมาร้องเสียงดัง ตอนกลางวันก็เล่นแบบอารมณ์ดี ไม่ใช่เด็กขี้งอแงเหมือนตอนเด็กๆ พลอยทำให้พ่อกับแม่ได้พักชาร์จร่างกายไปด้วยในตัว"ลูกเริ่มโตแล้ว นายก็ทำงานของนายได้เลยนะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก" ขนมหวานพูดขึ้นมาลอยๆ ขณะที่กำลังนั่งพับผ้าให้กับลูก"ไม่เป็นไรครับ ผมมีคนคอยดูแลให้อยู่""แล้วเรื่องเรียนของนายล่ะ เดี๋ยวก็เรียนไม่จบกันพอดี""จบสิครับ ธีร์ซะอย่าง""คนอย่างนายเนี่ย ใช้เงินแก้ปัญหาทุกอย่างเลยนะ!" ขนมหวานบ่นอุบ"แต่ก็มีอย่างหนึ่งที่เงินแก้ปัญหาไม่ได้นะครับ""อะไร?""พี่ไง เงินซื้อได้ที่ไหน""ซื้อได้ก็ให้มันรู้ไปสิ ฉันไม่ใช่พวกเห็นแก่เงินสักหน่อย" แต่ในใจจริงก็ชอบแหละ ชอบที่ตัวเองมีเงินเยอะๆ ชอบที่ตัวเองทำงานและมีเงินเก็บ ไม่ปฏิเสธหรอก เพราะความจริงใครๆ ก็ชอบทั้งนั้นแหละ ชีวิตนี้มันขับเคลื่อนด้วยเงินตราแล้ว ยุคสมัยนี้ความรักก็สำคัญแต่เงินมันสำคัญกว่า"พี่ขนม....""หืม?""ผมอยากให้เรามีชื่อเรียกกัน เรียกกันแบบนี้มาเป็นปีผมไม่ชินเลย มันดูห่างเหินยังไงก็ไม่รู้""แล้วนายจะเ