Lahat ng Kabanata ng สานสัมพันธ์(รัก)วิศวะร้าย : Kabanata 51 - Kabanata 60

ด้านนอก....ทันทีที่คุณหญิงเดินออกมาก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง เหมือนด้านในนั้นมันเต็มไปด้วยความอึดอัด จนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หายใจไม่เต็มปอด ถึงความคิดจะเปลี่ยนไปแต่มันก็รู้สึกอึดอัดยังไงบอกไม่ถูก"สวัสดีครับคุณหญิง""อ้าว เธอก็มาเยี่ยมเหมือนกันเหรอ"ขณะที่คุณหญิงกำลังจะเดินออกไป เลขาคนสนิทของธีร์ก็เดินเข้ามาพอดี ทั้งสองเลยเจอหน้ากัน"ครับ เอาเอกสารมาให้นายด้วยครับ""เขาอยู่ข้างในแหละ เข้าไปสิ""ครับ คุณหญิงจะกลับแล้วเหรอครับ?""ใช่""ให้ผมไปส่งไหมครับ""ไม่เป็นอะไร ฉันมีรถมา""ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับคุณหญิง""ขอบใจ"หลังจากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกันคุณหญิงแม่ของธีร์ถึงตอนนี้จะอายุเกือบ50แล้ว แต่ก็ยังสวยยังสาว เหมือนกับคนที่อายุ 30 ต้นๆ อยู่เลย ผิวขาวและหุ่นดี สมกับเป็นผู้ดีมีเงินนั่นแหละก๊อกๆๆๆ ~"ผมเองครับ" เลขาคนสนิทเอ่ยเสียงให้ได้รู้ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป และก่อนที่จะเดินเข้าไปหาเจ้านายก็ไม่ลืมที่จะทักทายเจ้านายน้อยในอนาคตก่อนด้วย"สวัสดีครับนายหญิง""สวัสดีค่ะคุณเลขา""แฮ่ม! ไม่ต้องทักทายกันมาก เอางานมา""ครับๆ"ขนมหวานก้มหน้าแล้วส่ายหัวยิ้มๆ ไอ้เรื่องขี้หึงขี้หวงน่ะไม่ใช่แค่กับ

@เวลาต่อมา“อาหารถูกปากไหมคะคุณหญิง”“ก็พอกินได้ มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับที่บ้านของฉัน”“อร่อยก็กินเยอะๆ ครับแม่”“ฉันรักษาหุ่น สุขภาพจะได้ดี โรคภัยจะได้ไม่ถามหา”“กินเยอะๆ สิครับแข็งแรง ผมว่าแม่กลัวอ้วนมากกว่า”“ไอ้ปากปีจอ!”“ธีร์ทำไมพูดแบบนั้น อย่าแซวเรื่องอ้วนกับผู้หญิง” ขนมหวานแอบกระซิบบอก เพราะเขาอาจจะไม่รู้ว่าไม่ควรพูดแบบนี้ ถึงจะเป็นกับแม่ของตัวเองก็เถอะ “ฮ่ะฮ่ะ ไม่เป็นอะไรหรอกครับ แม่ผมน่ะ ไม่กล้าโกรธผมหรอก เดี๋ยวไม่ได้มาเจอหลานอีก”พูดจบเขาก็นั่งอมยิ้มเหมือนชนะไปเกินครึ่งแล้ว และก็มั่นใจว่ายังไงคุณหญิงก็ไม่กล้าหรอก ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ“กินข้าวได้แล้ว มัวแต่พูดอยู่นั่นแหละ” ปกติก็เป็นคนที่พูดมากอยู่แล้ว ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงได้พูดมากกว่าปกติ..ตกค่ำวันเดียวกันขนมหวานอุ้มลูกชายมาส่งคุณหญิงที่หน้าเพ้นท์เฮ้าส์ เมื่อถึงเวลาที่จะต้องกลับบ้าน สีหน้านั้นเหมือนอาลัยอาวรณ์ไม่อยากกลับเลย ธีโน่เองก็เริ่มงอแงเหมือนกัน เพราะเขาชอบที่มีคนอยู่ด้วยที่นี่ เหมือนอยากมีเพื่อนเล่น“เดินทางปลอดภัยนะคะคุณหญิง”“ขอบใจ”“เอาไว้แวะมาหาใหม่นะคะ ที่นี่ยินดีต้อนรับค่ะคุณหญิง”หญิงวัยกลางคนพยักหน้า

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด เข้าที่หัวเข่าของลูกน้องคนนึงที่ถูกมัดเอาไว้ มันร้องออกมาสุดเสียง แทบจะขาดใจตายได้เลยในทันที เลือดไหลกระเซ็นไปโดนหน้าของคนอื่นๆ ที่ถูกมัดไว้รวมกัน ก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้นอีกหลายนัด ปัง! ปัง! ปัง! กระสุนไม่ได้เข้าจุดสำคัญที่จะสามารถตัดลมหายใจได้เลย ระยะการยิงแบบเผาขนอย่างนี้เขาไม่พลาดหรอก แต่ตั้งใจยิงให้พวกมันต้องเจ็บอย่างทรมานมากกว่าส่วนลูกน้องของธีร์ก็รู้สึกชินกับภาพแบบนี้ไปแล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้านายอย่างเขาถึงได้โมโหเลือดขึ้นหน้าขนาดนี้ เพราะดันแหย่มือเข้ามายุ่งกับแม่เสือลูกเสือที่เขาหวงดั่งไข่ในหินยังไงล่ะอะไรก็แล้วแต่ อย่าได้ยุ่งกับสองแม่ลูกเด็ดขาด ขู่เขาได้ แต่ขู่เรื่องชีวิตลูกเมียเมื่อไหร่ เลือดขึ้นหน้าทันที“เอาไงดี ขามึงนี่น่าตัดเอ็นจริงๆ เลยว่ะ” รอยยิ้มนั้นมันเผยออกมาพร้อมกับสายตาที่เย็นเยียบ พริบตาเดียวคมมีดก็กรีดลงเข้าไปหัวเข่าของศัตรูตรงหน้า ตัดเข้าเส้นเอ็นของมันอย่างไม่มีพลาด ทำให้มันร้องโอดโอยออกมาไม่ต่างจากลูกน้องของตัวเอง “อ๊ากก!”“บอกกูมา ยังมีใครอีก ไม่งั้นแขนมึงกูจะตัดเอ็นอีกข้าง”“จะฆ่าก็ฆ่า พร่ำเหี้ยอะไรวะ”“งั้นดูลูกน้องของมึงโดน

#สองวันถัดมา“ธีร์ ธีโน่ แต่งตัวอะไรกันเนี่ย” ขนมหวานมองสองพ่อลูกที่แต่งชุดแบบเข้าเซ็ตกัน มันก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรหรอก แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะแต่งแบบนี้ให้ลูก มากกว่านั้นคือเขาเองก็กล้าแต่งด้วยสองพ่อลูกคู่นี้นี่มันยังไงกันล่ะเนี่ย“ผมหล่อมั้ยครับพี่”“ก็หล่อ แต่ไม่ชิน นายแต่งตัวแบบนี้แล้วมันแปลกน่ะ”“แปลกเหรอครับ ผมว่าหล่อดีออก”“ปกตินายชอบแต่งเรียบๆ มากกว่าไง นี่นึกว่าจะไปงานวัดที่ไหน คิกคิก”“หัวเราะผมเหรอครับ” ทำหน้างอนและเสียงดุ“ก็มันตลกจริงๆ นี่นา ส่องกระจกดูตัวเองยัง?”“พี่ขนม!”ลูกแต่งก็ยังพอว่านะ แต่พ่อแต่งเนี่ยสิ ถึงเขาจะบอกว่านี่มันคือธีมเสี่ยรวยๆ ก็เถอะ แต่เสื้อลายๆ แบบนี้มันไม่เหมาะกับเขาเลยสักนิด เหมือนพวกเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบมากกว่าน่ะ แต่ดูๆ แล้วก็หล่ออีกแบบนะ หล่อแบบเจ้าพ่อมาเฟีย“ฉันแต่งตัวเป็นไง”“เชอะ! ผมไม่บอกหรอกครับ พี่ว่าผม”“เร็วๆ ธีร์ อย่างอนเป็นเด็ก”“สวยครับ ไม่เหมาะกับผมหรอก”“งอนไม่เข้าเรื่อง ก็แค่พูดเล่นเอง ไปกันเถอะ งานคงเริ่มแล้วล่ะ”“ครับ หอมแก้มผมก่อน ถึงจะหายงอน”“......” ขนมหวานยิ้มพร้อมกับส่ายหัว ก่อนที่เธอจะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มขาวๆ ของธีร์ที่ยื่นเ

อันที่จริงมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณหญิงเข้าใจหรอก เราไม่ได้เจอกัน รักกัน แล้วมีอะไรกันจนฉันท้องสักหน่อย แต่ทุกอย่างมันเป็นเพราะความผิดพลาด จนทำให้ฉันกับเขาต้องมาลงเอยกันแบบนี้ ถึงจุดจบมันจะดีเวอร์เกินที่คิดไว้ก็เถอะ แต่ก่อนหน้านั้นก็ไม่ใช่แบบนี้เลย“ธีร์น่ะไม่ใช่คนที่จะยอมรับใครง่ายๆ หรอกนะ”“ทำไมเหรอคะ?”“ไม่รู้สิ บอกไม่ถูก เขาเป็นมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ใครก็ตามที่จะเข้ามา ไม่ว่าจะเพื่อน คนรู้จัก ล้วนแล้วแต่ต้องผ่านการรอเขาทั้งนั้น ไม่ใช่ว่ามีคนเข้ามาแล้วเข้าถึงเข้าได้เลย”“โห...” ชีวิตเขาเนี่ย ซับซ้อนดีเหมือนกันนะ ฉันเองก็เพิ่งรู้ตอนที่แม่ของเขาเป็นคนพูดเนี่ยแหละ รายนั้นบอกบ้างไม่บอกบ้างแล้วแต่อารมณ์ซะด้วยสิ“ไม่ค่อยมีใครเข้าถึงได้ง่ายๆ หรอก แสดงว่าเธอต้องดีและพิเศษมากเลยนะ เขาถึงยอมเธอได้ขนาดนี้”“กะ ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”ฉันไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน เพราะฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือของเขาทั้งหมด ฉันเองก็ยังงงอยู่เลยในตอนนั้น ทำไมเขาถึงเอาแต่บังคับ เอาแต่ใจ และกดดันทางออกของฉันให้ฉันไม่มีที่ไปจนต้องมาอยู่กับเขา จนถึงทุกวันนี้ฝีมือของเขาทั้งนั้นแหละ ฉันไม่ได้ทำอะไร