《The Billionaire Who Loved Quietly 》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

Ang lobby ng Briggston Hotels ay kumikislap sa ilalim ng liwanag ng chandeliers. Ang mga kristal na bumabagsak mula sa kisame ay naglalarawan ng kayamanan, kontrol, at perpeksiyon—lahat ng bagay na alam kong kabaligtaran sa puso ko sa mga sandaling ito. Ako si Rosemary Delgado, at ngayon ay assistant sa pinakamahalagang proyekto ng hotel chain na ito. Sa bawat hakbang ko sa marmol na sahig, damang-dama ko ang tensyon sa paligid. Ngunit higit sa lahat, naroon siya—si Sylvant Garrison Briggston—ang parehong lalaki na iniwan ako sa katahimikan ng nakaraan, ngayon ay naglalakad sa lobby bilang boss ko, tahimik, kontrolado, at walang pagbabago sa anyo ng pagtingin niya sa akin. “Miss Delgado,” mahinang boses niya, parang isang simoy ng hangin na nagpapalipat ng lahat ng papel sa mesa ko, “handa ka na ba para sa briefing ng board?” Tumango ako, pilit pinipigil ang tibok ng puso ko. “Opo, Sir Sylvant.” Ngunit kahit gaano ako ka-professional, alam kong naramdaman niya ang bawat galaw ng a

Sa gabi, habang nag-iisa sa aking apartment, iniisip ko ang nangyari. Ang tensyon, ang titig, at ang kaunting fluster na naramdaman ko sa bawat sandali sa boardroom at sa SUV ay nagpaalala sa akin na ang damdamin ay hindi pa rin namamatay—lahat ng naramdaman ko noon ay unti-unting bumabalik, mas matatag at mas kumplikado. Alam kong hindi madali. Ang corporate world ay puno ng pressure, intriga, at kompetisyon. Si Brienne ay handang manakit para lamang mapanatili ang kanyang posisyon sa paligid ni Sylvant. Ngunit may isa pang bagay na natutunan ko—sa kabila ng lahat, may koneksyon kami ni Sylvant na hindi basta mawawala. Ang pagkakaintindihan, ang tahimik na pagmamasid, at ang mga sandaling halos nagiging malapit ang puso namin ay nagsisimula nang magbukas ng isang bagong yugto. Hindi pa ito pagmamahal sa salita, ngunit isang simula ng isang bagay na mas malalim—romantic undertones na tahimik, dahan-dahan, ngunit maramdaman mo sa bawat kilos, bawat titig, bawat pause sa pagitan ng

Habang nag-uusap pa sila, napansin kong may lumutang na tensyon sa pagitan ng mga salita at kilos nila. May mga hindi nasasabi. Ang corporate world ay puno ng katahimikan at lihim—at ngayon, naramdaman ko na ako’y bahagi na ng isang laro na mas komplikado kaysa sa inaakala ko. Si Connor ay hindi lamang basta kaibigan. May motibo siya. At si Sylvant… ay may damdaming hindi kayang ipahayag ng salita, ngunit malinaw sa bawat titig. Pagkatapos ng ilang minuto, lumapit si Connor sa akin, malapit ngunit propesyonal. “Rosemary, I hope we can work together smoothly. I have a feeling you understand this environment well.” Nagpakita ako ng maliit na ngiti. “Thank you, sir. I do my best.” Ngunit sa loob ng dibdib ko, may kaba. Hindi dahil sa kanya—kundi sa kung paano nakikita ni Sylvant ang bawat kilos at salita namin. Ang kanyang mga mata ay tila sumusubaybay sa akin, sa akin lang, at sa bawat galaw ko. Sa pagtatapos ng araw, habang nag-aayos ako ng mga dokumento, naalala ko ang sinab

Ang mga salita niya ay parang apoy na unti-unting sumisiklab sa loob ko. Ngunit sa halip na tumakbo, pinili kong humarap sa apoy na iyon. Tumindig ako, hinarap siya nang direkta, at sa kabila ng kaba, sinabi ko, “Sylvant… gusto ko ring subukan. Pero kailangan kong malaman—talaga bang nandiyan ka para sa akin, hindi para sa nakaraan, hindi para sa galit o pride?” Ngumiti siya, hindi ng malaki, ngunit ng sapat. Isang ngiti na nagbigay ng pag-asa at takot sa parehong sandali. “Nandito ako. Para sa iyo. Palagi.” At sa sandaling iyon, kahit walang halik, kahit walang pisikal na paghawak, ramdam ko ang pagbabago. Ang katahimikan na dati’y puno ng sakit, ngayon ay puno ng pangako. Ngunit alam kong hindi ito tapos. Ang labanan ay tahimik, ngunit may apoy na susunugin sa loob namin. Isang laban na walang sigaw, walang luha, ngunit mas matindi kaysa sa anumang nakaraang galit o pangungulila. Tumayo ako, huminga ng malalim, at sa wakas, nakaramdam ako ng kakaibang katahimikan. Hindi laha

Tahimik ang gabi, ngunit sa loob ko marami ang gumugulo, parang may bagyong hindi mapigilan. Pilitin ko man sabihin ng bibig ko pero ayaw dahil nag-aalinlangan ako. Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit kong apartment, nakasuot pa rin ng simpleng blouse at slacks mula sa trabaho. Hindi ko na nagawang magbihis. Hindi ko na rin nagawang kumain. Ang tanging naiwan sa akin ay ang sarili ko—at ang mga damdaming pilit kong kinukulong. Huminga ako nang malalim. “Hindi na pwede ‘to, Rosemary,” bulong ko sa sarili ko. Ilang taon na ang lumipas. Ilang beses ko nang sinabi sa sarili ko na tapos na ako. Na wala na akong pakialam. Na hindi na ako masasaktan. Pero isang tingin lang niya—isang simpleng tingin—at bumabalik ako sa dating ako. Mahina. Umaasa. At handang masaktan ulit. Napapikit ako, pilit inaalala ang mga gabing pinangako ko sa sarili ko na hindi ko na hahayaang mangyari ulit ‘yon. Noong iniwan niya ako nang walang paliwanag. Noong hinayaan niyang magtanong ako sa kawalan