บททั้งหมดของ ม่านรักพนาร้อน: บทที่ 11 - บทที่ 20

แขนเรียวของสีฝุ่นถูกมือใหญ่ของเดโชคว้าจับเอาไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในถ้ำ ทำให้ใบหน้าสวยหันกลับมามองเขาด้วยความสงสัย“อย่าเพิ่งเข้าไป”“ทำไม”“จำที่ผมเคยบอกว่าเดินเข้าไป แล้วเดินกลับออกมาอยู่ที่เดิมได้ไหม”สีฝุ่นเงียบไปสักพักก่อนจะพยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะหันมองไปยังถ้ำแล้วหันกลับมามองหน้าเดโชอีกครั้งพร้อมกับที่ขาเรียวก้าวเดินถอยหลังมาหยุดยืนข้างเขาอย่างไม่คิดดื้อ“พนมมือตั้งจิตให้มั่น แล้วพูดตามผม”สีฝุ่นยกมือขึ้นมาประนมไหว้แล้วหลับตาลงเพื่อตั้งจิตทำสมาธิให้แน่วแน่แม้ว่าที่ผ่านมาเธอจะเป็นคนไม่ค่อยเชื่อเรื่องไสยศาสตร์เสียเท่าไหร่ แต่นับตั้งแต่เกิดเรื่องราวมากมายขึ้นในป่าแห่งนี้ก็ทำให้มุมมองความคิดของเธอมันเปลี่ยนไป และเชื่อว่าตัวบุคคล คาถาวิชานั้นมีจริงทั้งที่หลบซ่อนอยู่ในสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง และรอบตัวของเธอที่ไม่อาจจะมองเห็นได้“ตาเปิด หูเปิด จิตเปิด เผยภาพความจริง มายานั้นไซร้ มลายหายไปโดยพลัน”ถ้อยคำที่เรียงร้อยทำลายภาพมายาของพรานอินที่ครั้งหนึ่งเดโชเคยพูดนำให้นิลตราหลานของเขาได้พูดตามเมื่อครั้งที่พาเธอกลับมาส่ง ถูกเดโชเอ่ยท่องออกมาอีกครั้งแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้พาสีฝุ่นเดินเข้า

ผืนฟ้าปีนป่ายต้นไม้มาจนถึงกลางป่าลึกก่อนจะหยุดยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ด้านบนโขลงช้าง แล้วทอดสายตามองลงไปยังช้างตัวหนึ่งที่ตัวใหญ่ที่สุดในโขลงซึ่งผืนฟ้าตั้งชื่อให้ช้างตัวนี้ว่า พลายผืนงาม เพื่อให้คล้ายกับชื่อของเขาเพราะพลายผืนงามนั้นมีขนาดตัวที่ใหญ่และสูงน่าเกรงขาม อีกทั้งยังมีงาที่ทั้งยาวและโค้งงออย่างสวยงาม ซึ่งเพียงแค่มองผ่านผืนฟ้าก็สามารถจำได้ในทันที ชื่อที่เขาตั้งให้นี้จึงเหมาะสมเป็นที่สุดพลายผืนงามเป็นช้างที่ผืนฟ้าเห็นมาตั้งแต่ตัวเขายังเด็กและเป็นช้างตัวแรกที่ผืนฟ้าได้พบเห็นในวันที่เขาเข้าป่ามาพร้อมกับคนเป็นพ่อ อีกทั้งยังเจอในตอนที่พลายผืนงามกำลังตกมันแต่มันกลับไม่ทำร้ายเขาและพลันสงบลงหมอบคลาน และกลายมาเป็นเพื่อนเล่นของผืนฟ้าจนกระทั่งถึงตอนนี้ผืนฟ้าจ้องมองพลายผืนงามและช้างตัวอื่น ๆ อยู่สักพักด้วยสายตานิ่งเรียบก่อนที่เขาจะละสายตาแล้วมองไปยังทางที่ช้างโขลงนี้วิ่งมา ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นรอยเท้าของช้างตัวน้อยทำให้ผืนฟ้านั้นรู้ว่าพวกมันไม่ได้วิ่งหนีหรือว่าวิ่งไล่สิ่งใดแต่พวกมันเพียงแค่วิ่งตามพลายผืนงามและช้างพังน้ำใสคู่ของพลายผืนงาม เหตุที่ผืนฟ้าตั้งชื่อนี้ให้ก็เพราะพังน้ำ

ความอบอุ่นและกลิ่นกายหอมกรุ่นที่อบอวลทำให้สีฝุ่นที่มีโอกาสได้นั่งอยู่บนคอช้างเช่นนี้เป็นครั้งแรกไม่รู้ว่าตัวเองควรจะตื่นเต้นและสนใจสิ่งใดก่อนเป็นอันดับแรก เพราะทั้งช้างป่าตัวใหญ่ที่เธอกำลังขี่มันอยู่ในตอนนี้กับคนด้านหลังที่เธอกำลังนั่งแนบชิดแผ่นหลังไปกับแผงอกกว้างของเขานั้นทำให้สีฝุ่นรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องแต่สุดท้ายเจ้าของอ้อมแขนแกร่งที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวก็ทำให้เธอหัวใจเต้นแรงและสนใจเพียงแค่เขา จนไม่นึกกลัวว่าตัวเองจะตกลงไปและไม่สนใจทุกสิ่งอย่างรอบข้างเลยแม้แต่น้อย“ดึกดื่นป่านนี้ พี่ยังมีอารมณ์มานั่งขี่ช้างชมป่าอีกเหรอ”สีฝุ่นที่เริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกแขนแกร่งข้างซ้ายของเขาสอดเข้ามากอดเอวเธอไว้หลวม ๆ ส่วนแขนอีกข้างของเขาที่ถือกระบองไม้อยู่นั้นก็วางลงบนต้นขาขาว จนสีฝุ่นรู้สึกว่าตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่หน้าของเธอที่ร้อนผ่าวแต่เหมือนจะร้อนไปทั้งตัวด้วยความประหม่าจึงเป็นฝ่ายชวนเขาคุยเพื่อทำลายความเงียบเพราะผืนฟ้าเงียบมาก เงียบจนเธอไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่อีกทั้งคำพูดและการแสดงออกยามที่ได้เจอหน้ากันก็ช่างแตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิงเพราะแต่ก่อนนั้นเขาและเธอมักจะปะทะฝีปา

เช้าบริเวณลานพิธีท้ายหมู่บ้านต่างเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่ล้วนแล้วแต่มีรูปกายภายนอกที่แตกต่างจากสีฝุ่นและเดโชอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผิวกายดำสนิทนุ่งโจงกระเบนด้วยผ้าสีแดงหัวสวมมีใบหน้าที่ถูกแกะสลักและวาดเขียนแตกต่างกันหญิงสาวที่ผิวกายสีเดียวกันหน้าอกอวบอิ่มถูกพันด้วยผ้าพันอกสีแดงและส่วนล่างนุ่งห่มด้วยผ้านุ่งสีแดงที่มีทั้งนุ่งแบบสั้นและนุ่งแบบยาวแล้วแหวกข้างขึ้นมาสูงพอสมควร แต่ไม่ว่าจะนุ่งแบบไหนก็ทำให้พวกเธอล้วนแล้วแต่มีเสน่ห์แม้ว่าสีผิวของพวกเธอจะดำสนิทและใบหน้าก็ถูกปิดบังด้วยหัวสวมหน้าตาประหลาดก็ตามทีจนกระทั่งสายตาของสีฝุ่นมองไปเห็นผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ซึ่งเขายืนประกบเธออยู่ด้านหลังอย่างไม่ยอมให้ห่างกาย เธอที่แม้จะมีหัวสวมปิดบังใบหน้าแต่สีฝุ่นก็ยังจำได้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนของเธอ นิลตรา“ทุกคนจำฝุ่นไม่ได้เหรอคะ ทำไมถึงให้เพื่อนนิลไปนั่งอยู่แบบนั้นล่ะ พี่ป่าต้องช่วยฝุ่นนะ”นิลตราเอ่ยพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบอย่างไม่ยอมพร้อมกับมองหน้าผืนป่าก่อนที่จะหันมามองหน้าสีฝุ่นที่มองไปยังเพื่อนรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง แล้วยิ่งสีฝุ่นมอง

เรือนผืนฟ้าเมื่อกลับมาถึงเรือนผืนฟ้าก็นั่งชันเข่าอยู่หน้าหิ้งบูชาแล้วมองจ้องไปยังเดโชที่นั่งขัดสมาธิอยู่ไม่ไกลจากประตู สายตาก็มองมายังผืนฟ้าด้วยความสงสัยเพราะเขาเอาแต่มองจ้องจนเดโชไม่เข้าใจว่าเขากำลังต้องการอะไร ทำให้บรรยากาศภายในเรือนเริ่มอึดอัดมากขึ้นเรื่อย ๆ“มึงอยากจะพูดอะไร”“หึ! คิดว่ากูอยากพูดกับมึงรึ หน้ามึงกูยังไม่อยากมอง”“แต่มึงมองอยู่”“เพราะหน้ามึง ตัวมึง ขัดหูขัดตากูนัก!”กระแทกเสียงตอบด้วยความหงุดหงิดเพราะผืนฟ้าเองยังโกรธเคืองเดโชไม่หายเพราะทั้งนิลตราและน้ำอบก็ต่างเป็นคนที่เขานับว่าเป็นน้องสาว เมื่อเห็นว่าพวกเธอโดนทำร้ายจนตกอยู่ในสภาพสลบไสลเช่นนั้นก็ยิ่งโกรธแค้น หากพ่อครูเปลวเทียนไปช่วยเอาไว้ไม่ทันพวกเธอจะเป็นอย่างไร ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียดเดโชนัก!ผืนฟ้าถอนหายใจออกมาอย่างพยายามข่มกลั้นความรู้สึกก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดหีบผ้าที่เต็มไปด้วยผ้านุ่งสีแดง มีทั้งที่เขาใช้นุ่งอยู่เป็นประจำกับผืนใหม่ซึ่งผืนผ้าเหล่านี้ส่วนหนึ่งก็มาจากเดโชที่เอามาให้เมื่อครั้งนานมาแล้วตุบ!“มึงเปลี่ยนเสียเดี๋ยวนี้”“กูเอาเสื้อผ้ามา”“เอามา? เหตุใดมึงถึงได้เอามา ไหนมึงว่าเพียงแค่พามันมาส่ง”“เอาต