“...”“น้ำอบ เดี๋ยวสีฝุ่นก็กลัวจนหนีกลับหรอก”“กลัวอะไร คนอย่างสีฝุ่นไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว”เมื่อได้ยินนิลตราเอ่ยพูดกับน้ำอบว่าเธอจะหนีกลับสีฝุ่นก็รีบพูดแก้ต่างให้กับตัวเองในทันที อีกทั้งยังนั่งกอดอกเชิดหน้าจนน้ำอบและนิลตราต่างลอบยิ้มกับตัวเองด้วยความมันเขี้ยว“ว่าแต่กี่เดือนแล้วเหรอ นิลจะคลอดน้องเมื่อไหร่”สีฝุ่นที่ไม่อยากให้ทั้งสองคนพูดแซวเธออีกก็รีบเปลี่ยนเรื่องถามไถ่นิลตราด้วยความอยากรู้พร้อมกับฝ่ามือเรียวสวยที่เอื้อมเข้าไปลูบยังหน้าท้องของนิลตราเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน“คงอีกประมาณสี่ถึงห้าเดือน”“แล้วจะคลอดยังไง กลับออกไปคลอดข้างนอกไหม”“พี่ป่าบอกว่าที่นี่มีแม่หมอ คลอดได้ไม่น่ากลัว”“คลอดเองแบบหมอตำแยน่ะเหรอ ฝุ่นว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอกมั้ง”“เอ็งอย่าได้ดูถูก พวกข้าทุกคนที่นี่แม่หมอต่างทำคลอดให้หมดทั้งสิ้น”แม้จะได้ยินเช่นนั้นแต่สีฝุ่นก็ยังอดจะวิตกกังวลล่วงหน้าไม่ได้ จึงนั่งมองเพื่อนรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยทำให้นิลตรานั้นเอื้อมมือมากุมมือสีฝุ่นเอาไว้แล้วเอ่ยพูดไม่ให้คิดมาก“ฝุ่นไม่ต้องห่วงนิลนะ วางใจเถอะว่าพี่ป่าไม่ปล่อยให้นิลเป็นอะไรแน่นอน”“จะเลิกห่วงแล้วเปลี่ยนมาหมั่
Baca selengkapnya
