جميع فصول : الفصل -الفصل 70

ฟินลีย์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโดมินิค เขายืนรอฟินลีย์อยู่หน้าประตูทางเข้านานแล้ว ที่นี่มีระบบป้องกันภัยแน่นหนา ตอนนี้ที่ที่ฟินลีย์ยืนอยู่เป็นเหมือนชั้นใต้ดิน โครงสร้างหลักเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กชนิดพิเศษหนาเกือบหนึ่งเมตร ฟินลีย์เงยหน้าขึ้นไปมองบนเพดาน มันมีลางไฟเอลอีดีให้แสงสีขาวส่องสว่างไปทั่วบริเวณ“เป็นอะไรครับ...ทำไมหน้าแดงแบบนั้นครับฟินลีย์?”โดมินิคยิงคำถามจี้ใจดำฟินลีย์ ยิ่งทำให้เขารู้สึกอายเข้าไปใหญ่ เพราะตอนนี้โทเบียสเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังเขาแล้ว คนตัวสูงเหลือบตามองมาทางฟินลีย์และโดมินิคเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินผ่านทั้งคู่ไป โดยไม่เอ่ยทักเจ้านายตัวเองแม้แต่คำเดียวโทเบียสยืนสแกนลายนิ้วมืออยู่หน้าประตู ไม่นานประตูเหล็กที่แน่นหนา ที่เปิดด้วยระบบไบโอเมตริกซ์ก็ค่อย ๆ เปิดออก กายสูงรีบเดินเข้าไปด้านใน ไม่สนใจคนที่อยู่ด้านนอกเลยสักนิด ร่างกำยำย่างกว้างอย่างหนักแน่นในทุกท่วงท่า ฟินลีย์หันไปมองแผ่นหลังกว้างที่ค่อย ๆ หายลับเข้าไปด้านในที่นี่มีเพียงโทเบียส โดมินิค และเซบาสเตียนเท่านั้นที่รู้ ตอนแรกที่โทเบียสไม่พาฟินลีย์มาที่นี่ เพราะเขายังไม่เชื่อใจใ

คนที่อยู่บนเตียงวางโทรศัพท์มือถือไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง ก่อนที่จะหลับตาลงช้า ๆ โทเบียสสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วพ่นลมออกมา ราวกับว่ามีเรื่องหนักอกหนักใจจนยากจะบรรยายร่างกำยำลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้น แล้วเดินไปหยิบของสำคัญในกระเป๋าเป้ที่เขาสะพายติดตัวมา มือข้างขวารูดซิปกระเป๋าด้านหน้า แล้วหยิบกล่องไม้เล็ก ๆ ขึ้นมาโทเบียสจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเปิดมันออกช้า ๆ สร้อยเงินที่มีจี้ดอกลิลลี่สีดำและล็อกเกตรูปหยดน้ำอยู่คู่กันในกล่องไม้นั่น เขาค่อย ๆ หยิบมันขึ้นมา สายตาเพ่งมองของสองสิ่ง ราวกับว่าครุ่นคิดอะไรบางอย่างตลอดเวลา“ศพของผู้หญิงคนนั้น รวมถึง...”“มันก็อยู่ในเกมสินะ ได้...ฉันจะเล่นเกมนี้อย่างที่แกต้องการลูเซียน”“เอาเลยพวกจะเพิ่มอีกกี่ศพดีล่ะ แต่ฉันไม่ให้แกมีโอกาสได้ทำมันง่าย ๆ แน่”สายตาเหยียบเย็นจ้องมองจี้ดอกลิลลี่สีดำไม่วางตาโทเบียสก้าวเดินไปนั่งที่ประตูห้องพลางกดล็อกประตู เผื่อมีคนพรวดพราดเข้ามาด้านใน ตอนที่เขากำลังสืบหาข้อมูลสำคัญ เขาจะเดินเกมตามที่มันต้องการ ในเมื่อมันอ

อาหารค่ำคืนนี้หน้าตาน่าทาน ถูกเสิร์ฟบนโต๊ะอาหาร มื้อนี้ฟินลีย์ทำทาโก้เมนูสุดโปรดของโทเบียส ที่เขาชอบทานเป็นประจำ มันทำมาจากแป้งตอร์ติญ่า เวลาเคี้ยวให้ความกรุบกรอบ และความชุ่มฉ่ำจากเนื้อและชีส ราดด้วยซอสเผ็ด ยิ่งเพิ่มความอร่อยให้กับเมนูนี้เข้าไปใหญ่ แถมยังมีนาโชเอาไว้ให้โทเบียสได้ทานเล่นด้วยแต่ดูเหมือนว่าอาหารจานโปรดที่โทเบียสเคยชอบทาน วันนี้มันดูไม่ถูกปากเขาเอาเสียเลย บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอึมครึมจนน่าอึดอัด ความเงียบปกคลุมจนฟินลีย์รับรู้ได้ถึงไอเย็นที่แผ่กระจายออกจากตัวโทเบียส สายตาที่เย็นชา ไร้แววมันทำให้ฟินลีย์รู้สึกห่างเหินจากโทเบียสมากขึ้นเรื่อย ๆความสัมพันธ์มันแย่ลงทุกวัน ทุกอย่างช่างอึมครึมเหมือนแรงกดอากาศภายในห้องต่ำสุด โทเบียส โดมินิค ฟินลีย์ และเซบาสเตียน นั่งทานอาหารกัน ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวเพียงเพราะสีหน้าแววตาของโทเบียสที่เย็นชา มันเย็นจนเหมือนมีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปรอบกายเขา ไอเย็นที่แผ่ซ่านไปรอบ ๆ ตัวโทเบียส มันทำให้เซบาสเตียนและโดมินิครับรู้ได้เป็นอย่างดี ว่าตอนนี้อีกฝ่ายต้องการที่จะอยู่เงียบ ๆ ไม่ต้องการพูดคุยอะไรกับใครแม้แต่คำ

เสียงประตูห้องถูกเปิดออก แล้วปิดลงช้า ๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินเข้ามาอย่างสม่ำเสมอ มาหยุดอยู่ตรงข้างเตียง โทเบียสยืนจ้องมองฟินลีย์ ที่นอนหลับตาพริ้มราวกับลูกกวางน้อยสายตาว่างเปล่าเย็นชา จ้องมองคนบนเตียงอยู่นาน ก่อนที่จะนั่งลงข้างกายฟินลีย์ มือหนาดึงผ้าห่มที่ร่นไปอยู่ตรงปลายเท้าขึ้นมาห่มให้คนตัวเล็ก พลางพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างแรง เหมือนคนที่คิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัวตลอดเวลา“ทำไมต้องเป็นนายด้วยฟินลีย์…”เสียงพึมพำอยู่ในลำคอของโทเบียสเอ่ยออกมาเบา ๆ มือหนาค่อย ๆ เอื้อมไปปัดผมที่ปกคลุมใบหน้าขึ้นมา ก่อนที่จะไล่ระดับสายตามองคนตรงหน้า จากไรผมสีน้ำตาล มายังคิ้วเรียวสวยรับกับจมูกที่โด่งเป็นสัน ปากบางสีชมพูน่าสัมผัสมันทำให้โทเบียสเผลออมยิ้มโดยไม่รู้ตัว “ฉันอยากจะฆ่านายให้ตาย ๆ ไปซะ แต่ฉันก็ทำไม่ได้ฟินลีย์...ให้ตายสิ ฉันควรจะทำยังไงกับนายดี?” ความคิดฟุ้งซ่านบินวนในหัวคนพี่ มันเหมือนมารดำกับมารขาวที่คอยเถียงกันไม่ยอมหยุด ว่าจะทำหรือไม่ทำดี แต่มารขาวก็ชนะทุกครั้งไปโทเบียสโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ

⚠️🔥🔞 คำเตือน : ฉากนี้มีบรรยายการมีเพศสัมพันธ์อย่างชัดเจน ใครไม่ชอบฉาก NC แรง ๆ กดเลื่อนผ่านได้เลยนะคะ รบกวนขอความเห็นใจไรท์ตาดำ ๆ ตัวดำ ๆ คนนี้ อย่าว่าไรท์เหมือนเรื่องที่แล้วเลยนะคะ ความชอบของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถ้าไม่ชอบ NC ก็เลื่อนผ่านจ้า จุ๊ฟเหม่ง❤️😘🔞ฟินลีย์ยืนนิ่งกำโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ที่เพิ่งล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้วยมือสั่นเทา หยาดเหงื่อเม็ดโตอาบชุ่มไปทั่วทุกซอกนิ้ว ใจดวงน้อยเจ็บแปลบ ๆ เมื่อนึกถึงคนที่เพิ่งกอดก่ายเขาเมื่อครู่ “ผู้ชายที่เขารัก” จะต้องตายด้วยน้ำมือของตัวเองครืดดดดด ครืดดดดด ครืดดดดดเสียงสายเข้ามาในโทรศัพท์มือถือของฟินลีย์ เป็นเบอร์ที่ไม่ระบุตัวตน ไม่มีเบอร์ ไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าปลายสายคือใคร แต่ทว่าฟินลีย์กลับรู้ดีว่าคนปลายสายคือใคร เขานิ่งงันราวกับก้อนหิน เหมือนถูกสาปให้แข็งขยับเขยื้อนตัวไม่ได้ดวงตากลมโตจ้องมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่อย่างนั้น มันสั่นแรงไม่เท่าใจของเขาเสียด้วยซ้ำ ตอนนี้ฟินลีย์เหมือนมีก้อนน้ำแข็งที่หนาวเย็น ถูกยัดเข้าไปในหัวใจตัวเอง จนม