คนตัวเล็กรู้สึกหนักอึ้งเหมือนมีอะไรมาทับอยู่กลางลำตัว เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเป็นแขนของโทเบียส ที่กำลังกอดก่ายตัวเองอยู่ฟินลีย์เงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่าย ไล่มองตั้งแต่คิ้วที่โก่งราวกับคันธนู จมูกที่โด่งเป็นสัน รับกับริมฝีปากได้รูป ขนตาของโทเบียสยาวเป็นแพรหนาดูเป็นธรรมชาติ ทุกอย่างมันช่างลงตัว จนฟินลีย์ไม่อาจจะละสายตาได้เลยแม้แต่นิดเดียวฟินลีย์ยังคงจ้องมองโทเบียสอยู่อย่างนั้น รอยยิ้มมุมปากของฟินลีย์ค่อย ๆ เผยยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ อ้อมกอดนี้มันช่างอบอุ่นจนเขานั้นรู้สึกหวามไหวใจสั่น เมื่อรู้ว่าอีกไม่นานเขาจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสมันอีกแล้วต่อจากนี้“ผมจะทำยังไงดี...โทเบียส”เสียงพึมพำอยู่คนเดียวราวละเมอของฟินลีย์ มันเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน ตอนนี้ฟินลีย์คิดไม่ตกจริง ๆ ว่าจะจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไรเขามีเวลาไม่มากแล้วในการตัดสินใจ “ฉันจะพาโทเบียสออกไปจากที่นี่ยังไงล่ะ?” คนตัวเล็กขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมราวกับคนเครียดจัด เปรียบเสมือนมีกลุ่มควันสีขาวลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ จนเขารู้ส
اقرأ المزيد
