All Chapters of TRAPPED IN HIS OBSESSION: Chapter 31 - Chapter 40

Lumipas ang isang buwan at halos si Asmodues na lang ang palaging naghahatid at sundo sa kanya sa campus. Ngayon, narito na naman ito, nakaparada habang Hinihintay ang paglapit ni zamara, nakangiti si Zamara sa kanya habang naglalakad. Unti-unti, nasasanay na rin ang babae sa presensya nito. Nakakatuwa rin na kahit medyo mahigpit pa rin si Asmodues, hindi na tulad ng dati—hindi na ganoon kalupit at nakakatakot.“Isasama mo ba ako sa Italy sa susunod na business trip mo?” tanong niya, may halong kaba at pag-asa sa tinig.Ikinuwento kasi ni Mia kay Zamara na Narinig niyang inutusan ni Asmodues si Miss Jossie na asikasuhin ang mga kailangan niya, tulad ng passport.“Hindi pa ako nakakapunta ng Italy, Asmodeus…” sabi ni Zamara maya-maya.“Then I’ll take you there,” mahinahon nitong sagot. “Sabihin mo lang kung anong lugar sa Italy ang gustong puntahan ng wife ko.”Saglit na tiningnan siya ni Asmodues, at tipid na ngumiti. Bigla siyang natulala at namula—parang ngayon lang kasi niya nakit

“H–Hendrix!!” sigaw ni Zamara sa gulat nang makita kung sino ang nasa harap niya.Mabilis siyang umatras, halos sumiksik sa dulo ng kama habang nanginginig.“L–lumayo ka!” pasigaw niya, ngunit imbes na sumunod, dahan-dahan itong lumapit.Umupo si Hendrix sa gilid ng kama, ang tingin ay malamig ngunit may bahid ng ngiti.“Kumusta, Zamara?” tanong niya sa mababang tinig.Hindi na nakasagot si Zamara.Umiiyak na lang siya, tinatakpan ang sarili, para bang kahit anong sandali ay pwedeng mangyari ang kinatatakutan niya.“H–Hendrix… p–pakiusap… huwag…” halos pabulong ang sabi ni Zamara nang hawakan siya nito sa hita.Ngumiti lang si Hendrix—’yung ngiting nakakapangilabot, walang emosyon.“Ang sabi nila, patay na raw si Asmodues…” bulong niya habang nakatitig sa kanya.Mas lalo lang napaiyak si Zamara, napahawak sa dibdib habang nanginginig.“Handa akong saluhin ka, Zamara,” dagdag ni Hendrix, dahan-dahang inilapit ang mukha sa kanya.“Basta… maging masunurin ka lang sa akin.”Ang ngiti nito

Pagkapasok pa lang ni Asmodues sa opisina, marahas niyang sinipa ang upuan-umalingawngaw ang kalabog sa buong silid. Napakapit siya sa gilid ng mesa, malalim ang hinga, halatang pinipigil ang sarili na huwag sumabog.Dalawang linggo na.Dalawang linggo na walang balita kay Zamara.Sa bawat araw na lumilipas, parang may kumakain sa loob niya-galit, inis, at takot na ayaw niyang aminin. Ang mga mata niya ay puno ng dilim habang nakatingin sa sahig.Kuyom ang kanyang mga kamao habang siya’y tumalikod at lumapit sa glass wall ng opisina, matamang nakatitig sa labas. Tahimik siya, ngunit mabigat ang bawat hinga—parang may bagyong pinipigil sa loob. Sa ilalim ng mamahaling suit, ramdam ang nag-aalab na pwersa sa kanyang dibdib..Sa ibaba, tanaw niya ang siyudad. Bahagya siyang ngumisi nang maalala kung sino ang may kagagawan ng pagtatangkang iyon sa buhay niya—isang ngising malamig, walang halong takot, puro poot at mapanganib."They have no idea what kind of game they've started..." bulong

Hawak ko ngayon ang cellphone ni Asmodeus—iniabot niya sa’kin kanina bago siya lumabas ng opisina.Habang nag-i-scroll ako, napangiwi ako. Wala man lang Facebook o kahit tiktok apps… o kahit anong apps na ginagamit ng mga kabataan. Sabagay, ano bang aasahan mo sa lalaking workaholic at trenta’y dos na?At may asawang kakalabingwalo pa lang, bulong ko pa sa sarili habang nagda-download ng Facebook at nagla-log in gamit ang phone niya.Biglang bumukas ang pinto—pumasok si Miss Jossie. Pabagsak niyang inilapag ang pagkain ko sa mesa, nakabalot pa iyon ng paper bag na tingin ko binili pa sa Mamahaling restaurant , inutusan kasi ito ni asmodues na bilhan ako ng makakain, masama ang titig na ipinupukol niya sakin..Nagulat ako nang bigla niyang hawakan nang mahigpit ang braso ko.“Malandi ka talagang babae ka!” gigil na bulong niya.Napuno ako. Sa tagal ng lihim niyang pag aalipusta sakin, ngayon lang ako tuluyang uminit ang ulo.“Bitaw, Miss Jossie,” sabi ko, kalmado ang boses.Pero mas la

Lumipas ang mga araw, at naging maayos naman ang homeschooling ko.Ayaw pa rin akong payagan ni Asmodeus na pumasok sa campus, kaya dito na lang ako palagi sa mansion.Ngayon, nakaupo ako sa sofa sa sala, kinakalikot ang bagong cellphone na binigay niya kagabi.Bilang pambawe, naisip kong dalhan siya ng lunch sa opisina.Lumapit si Mia, nakangiti."Zamara, ready na 'yung dadalhin mo."Tumango ako, isinuksok ang cellphone sa bag, saka marahang naglakad palabas habang bitbit ang lunch bag para kay Asmodues.Si Kuya Roberto ang maghahatid sa akin."Ingat kayo ha," sabi ni Mia at Manang Lydia, parehong may ngiti sa labi.Habang nag-aayos ako ng sapatos, muling nagsalita si Mia."Ah, at saka Zamara-'yung pinabili mong mangga, nasa kusina na."Napangiti ako kahit papaano."Sige, maya ko na lang kakainin pag-uwi ko, pagkatapos kong maihatid 'to."Tumango si Mia. "Sige. Ngumiti ako, pilit man, at saka tumalikod.Hindi ko alam kung bakit, pero habang papalapit kami sa sasakyan, may kung anong