ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / Huwag Mo Akong Balikan, Atty / บทที่ 111 - บทที่ 120

บททั้งหมดของ Huwag Mo Akong Balikan, Atty: บทที่ 111 - บทที่ 120

234

Chapter 111: Harang

May mga sandali—na isang hakbang na lang—abot mo na.Isang pinto na lang—makikita mo na.Isang segundo na lang—maaabot mo na ang gusto mo.Pero doon mismo—may haharang.Hindi para pigilan ka lang—kundi para subukan ka.Kung hanggang saan ka aabot.Kung gaano ka kalalim.Kung kaya mo bang isugal ang lahat—para sa isang tao.Tahimik ang hallway.Mahaba.Malamig.At sa dulo nito—isang pinto.Sa likod—si Rafael.Malapit na.Halos abot na.Pero sa pagitan—isang anino.“You came back.”Malamig ang boses.Parehong lalaki.Parehong presensya.Ang halimaw.Tahimik si Mara.Hindi siya umatras.Hindi siya nagulat.Kundi—tumayo nang diretso.“At hindi pa ako tapos.”Mahina niyang sabi.Diretso.Walang takot.Ngumiti ang lalaki.Bahagya.“Good.”“At gusto kong makita kung may natutunan ka.”Boom.Sa isang iglap—sumugod siya.Mas mabilis kaysa dati.Mas brutal.Mas—walang awa.Pero sa pagkakataong ito—handa si Mara.Hindi siya nagulat.Hindi siya nahuli.Kundi—sumabay.Nagbanggaan si
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 112: Pagbukas ng Pinto

May mga pinto—na hindi lang bakal ang binubuksan.Kundi—mga alaala.Mga pangako.Mga bagay na handa mong isugal—para sa isang tao.At kapag binuksan mo iyon—hindi mo alam kung ano ang naghihintay sa kabila.Pag-asa.O kapahamakan.Tahimik ang hallway.Dugo sa sahig.Mga bakas ng laban.At sa gitna—dalawang halimaw.Si Mara.At ang lalaking hindi pa niya natatalo.Pareho silang sugatan.Pareho silang pagod.Pero walang gustong umatras.Kasi sa pagitan nila—isang pinto.At sa likod nito—isang dahilan.Sumugod ang lalaki.Mabilis.Mas agresibo.Mas brutal.Pero sa pagkakataong ito—handa si Mara.Umiwas siya.Eksakto.Sumagot agad.Diretso.Tinamaan ang lalaki.Malakas.Napaatras ito.Pero hindi bumagsak.Hindi siya madaling talunin.Hindi siya basta matatapos.Ngumiti siya.Dugo sa labi.“At ito na ang gusto ko.”Mahina niyang sabi.“At ngayon—”“…walang pipigil sa’kin.”Boom.Sumugod siya ulit.Mas mabilis.Mas malakas.Mas—walang awa.Nagbanggaan sila.Malakas.Diretso.Pareho
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 113: Hindi Pa Tapos

May mga laban—na kahit manalo ka—may mawawala pa rin.Hindi dahil kulang ang ginawa mo.Kundi dahil—may mga kalaban na hindi natatapos sa isang tama.May mga halimaw—na kahit bumagsak—bumabangon ulit.At kapag ganun—kailangan mong pumili.Lumaban pa—o may isakripisyo.Tahimik ang silid.Isang iglap lang ang pagitan—mula sa pag-asa—hanggang sa panganib.Sa loob—si Mara.At si Rafael.Sa wakas—magkasama.Pero hindi pa ligtas.Sa likod—bumangon ang lalaki.Dugo sa mukha.Pero nakangiti.Malamig.“At akala niyo—”“…tapos na?”Boom.Sa isang iglap—sumugod siya.Mas mabilis kaysa dati.Mas brutal.Mas—walang kontrol.Nanlaki ang mga mata ni Mara.Pero hindi siya umatras.Hindi siya pwedeng umatras.Kasi sa likod niya—si Rafael.Sumugod siya.Tinamaan ang lalaki.Diretso.Malakas.Pero hindi sapat.Tinamaan siya pabalik.Malakas.Diretso sa dibdib.Napaatras siya.Halos bumagsak.“Mara!”Sigaw ni Rafael.At sa sandaling iyon—hindi na siya nanood.Kahit sugatan—kahit pagod—s
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 114: Sakripisyo

May mga laban—na hindi mo kayang tapusin nang buo.Kahit manalo ka—may mawawala.May masisira.May iiwan.At kapag dumating ang sandaling iyon—kailangan mong pumili.Sarili mo—o ang taong mahalaga sa’yo.Tahimik ang silid.Dugo sa sahig.Bakas ng bawat galaw.Bawat tama.At sa gitna—si Mara.Nakatayo.Halos bumigay.Pero hindi pa rin sumusuko.Sa harap niya—ang lalaki.Ang halimaw.At sa likod niya—si Rafael.Humihinga nang mabigat.Halos hindi makatayo.Pero buhay.“At hanggang kailan ka lalaban?”Malamig ang tanong ng lalaki.Diretso.Walang emosyon.Tahimik si Mara.Hindi siya sumagot.Hindi siya umatras.Kundi—tumayo nang mas diretso.“Hanggang kailangan.”Mahina niyang sabi.Pero matigas.Ngumiti ang lalaki.Bahagya.“At iyon ang problema mo.”Huminto siya.Tumingin kay Rafael.“At iyon din ang kahinaan mo.”Boom.Sa isang iglap—sumugod siya.Diretso.Mas mabilis.Mas brutal.Pero sa pagkakataong ito—hindi siya kay Mara tumama.Kundi—kay Rafael.Nanlaki ang mga mata ni
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 115: Katapusan ng Halimaw

May mga kalaban—na hindi sapat talunin.Kasi habang buhay sila—babalik at babalik ang dilim.May mga laban—na hindi tungkol sa pagpanalo.Kundi—sa pagtatapos.At kapag dumating ang sandaling iyon—wala nang second chance.Wala nang awa.Wala nang atrasan.Tahimik ang silid.Pero sa ilalim ng katahimikan—sumisigaw ang tensyon.Dugo sa sahig.Basag ang pader.Wasak ang bakal na pinto.At sa gitna—tatlong taong hindi na uurong.Si Mara.Sugatan.Halos ubos ang lakas.Pero nakatayo.Si Rafael.Pagod.Humihinga nang mabigat.Pero handa.At sa harap nila—ang lalaki.Ang halimaw.Mas tahimik ngayon.Mas malamig.Mas—seryoso.“At ngayon…”Mahina niyang sabi.“…wala nang laro.”Boom.Sa isang iglap—sumugod siya.Mas mabilis kaysa dati.Mas mabigat.Mas brutal.Naghiwalay sina Mara at Rafael.Natural.Walang usapan.Walang signal.Sanay na.Tinarget ng lalaki si Rafael.Diretso.Malakas ang unang tama.Pero nasalag.At sa gilid—sumabay si Mara.Tinamaan ang tagiliran niya.Malakas.Na
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 116: Pagkatapos ng Digmaan

May mga tagumpay—na walang sigaw.Walang palakpakan.Walang selebrasyon.Kasi kapag tapos na ang laban—doon mo lang mararamdaman ang bigat.Ang sakit.Ang pagod.At ang takot—na baka huli na ang lahat.Tahimik ang silid.Nakahandusay ang halimaw.Walang galaw.Dugo sa sahig.Wasak ang paligid.At sa gitna nito—si Mara.Walang malay.Nakapatong ang bigat ng buong laban sa katawan niya.Lumuhod si Rafael sa tabi niya.Hindi niya inisip ang sarili niyang sugat.Hindi niya inisip ang pagod.Kundi siya lang.“Mara…”Mahina niyang tawag.Hinawakan ang mukha nito.Malamig ang balat.Mabigat ang hininga.Pero buhay.Huminga nang malalim si Rafael.Sa unang pagkakataon mula nang makuha siya—nanginginig ang kamay niya.Hindi sa takot para sa sarili.Kundi para sa kanya.Biglang umalingawngaw ang alarm.Malakas.Paulit-ulit.Pulang ilaw ang kumalat sa silid.WARNING. FACILITY BREACH DETECTED. SELF-CONTAINMENT FAILURE.Tahimik siyang napamura.“Perfect timing.”Mahina niyang sabi.Tumingin s
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 117: Mga Sugat na Hindi Kita

May mga sugat—na kayang tahiin.Kayang gamutin.Kayang hintaying magsara.Pero may mga sugat din—na walang dugo.Walang pasa.Walang bakas sa balat.At iyon ang pinakamahirap pagalingin.Kasi kahit ngumiti ka—kahit tumayo ka—kahit sabihing okay ka na—nandiyan pa rin sila.Tahimik.Masakit.At unti-unting sumisira mula sa loob.Umaga.Mahinang sikat ng araw ang dumaan sa sirang blinds.Tahimik ang maliit na apartment.Walang mamahaling gamit.Walang dekorasyon.Simple.Ligtas.Sa ngayon.Sa sofa—nakahiga si Mara.Balot ng benda ang balikat.May tape sa tagiliran.May pasa sa leeg.Humihinga nang dahan-dahan.Tulog.Sa kusina—nakatayo si Rafael.May yelo sa kamay.May hiwa sa kilay.Masakit pa rin ang tadyang.Pero hindi iyon ang iniisip niya.Kundi ang tunog ng paghinga sa sala.Buhay siya.Iyon lang ang mahalaga.Dahan-dahan siyang lumapit.Tahimik.Ayaw niyang gisingin ito.Pero pagdating niya sa tabi ng sofa—nakadilat na pala si Mara.Nakatingin sa kisame.Tahimik.“Staring
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 118: Tahimik na Banta

May mga panganib—na madaling makita.May yabag.May sigaw.May dugo.At kapag ganun—alam mong lalaban ka.Pero may ibang klase ng banta.Tahimik.Magalang.Mukhang normal.At kapag dumating iyon—huli mo na mapapansin—nakapasok na pala sa buhay mo.Umaga.Mas maliwanag na ngayon ang apartment.May kaunting ayos na.May gamot sa mesa.May pagkain sa counter.May bakas ng dalawang taong sinusubukang bumalik sa normal.Sa kusina—abala si Rafael.Nagpiprito ng itlog.Medyo sunog.Medyo tabingi.Pero seryoso ang mukha niya na parang mission ito.Sa sofa—nakaupo si Mara.May benda pa rin sa balikat.Naka-cross arms.Tahimik na pinapanood siya.“Amoy emergency.”Mahina niyang sabi.Hindi man lang tumingin si Rafael.“It’s breakfast.”Diretso niyang sagot.“Then breakfast is dying.”Patay-malisyang sabi ni Mara.Napailing siya.“At least I’m trying.”“Which is suspicious.”Bahagyang ngumiti si Mara.Sa simpleng usapan—may katahimikang komportable.Pagod pa rin sila.Sugatan pa rin.Pero
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 119: Pagpasok sa Loob

May mga laban—na hindi gumagamit ng kamao.Walang baril.Walang dugo sa simula.At iyon ang pinaka-mapanganib.Kasi kapag katawan ang inatake—alam mong lumaban.Pero kapag isip mo—minsan hindi mo napapansing unti-unti ka nang natatalo.Tahimik ang apartment.Sarado ang pinto.Nasa mesa ang paper bag.May amoy ng bagong tinapay.Normal sana.Kung hindi lang sa dalawang taong nakatayo sa gitna ng sala—handa pumatay.Si Mara.May kutsilyo sa kamay.Sugatan pa rin.Pero steady ang postura.Sa harap niya—ang babae.Relaxed.Walang visible weapon.Ngumiti pa.“Someone patient.”Ulit niya.“At ikaw… someone about to lose everything.”Hindi kumurap si Mara.“Last chance.”Mahina niyang sabi.“Who sent you?”Naglakad ang babae papunta sa bookshelf.Pinagmasdan ang lumang frame.Isang picture nina Mara at Rafael na kuha sa malayong araw.“How domestic.”Mahina niyang sabi.Sa isang iglap—sumugod si Mara.Walang warning.Diretso sa leeg.Pero—wala na ang babae.Nanlaki ang mata niya.Mabi
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 120: Mag-isa

May mga pagkakataon—na alam mong bitag ito.Alam mong may naghihintay.Alam mong baka hindi ka na makabalik.Pero pupunta ka pa rin.Hindi dahil tanga ka.Kundi dahil may taong hindi mo kayang iwan.At kapag ganoon—kahit takot—sumasabay lang sa’yo.Hindi ka pinipigilan.Madilim ang apartment.Hindi na inayos ni Mara ang wasak na sala.Hindi na niya pinulot ang basag na frame.Hindi na niya tiningnan ang sariling sugat.Wala nang oras para doon.Sa mesa—isang papel.Address.Oras.At isang linya.Come alone.Tinitigan niya iyon nang matagal.Pagkatapos—sinunog gamit ang lighter.Pinanood hanggang maging abo.Nagpalit siya ng damit.Mas simple.Mas magaan.Mas madaling gumalaw.Binalot muli ang sugat sa tagiliran.Nilagyan ng tape ang balikat.Kinuha ang dalawang blade.Isang maliit na baril.At ang lumang relo.Pagharap niya sa salamin—may pasa pa rin sa leeg.May pagod sa mata.May galit sa ilalim nito.“Buhay ka.”Mahina niyang sabi sa sarili.“Sapat na iyon.”At lumabas siya.
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
1011121314
...
24
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status