Lahat ng Kabanata ng Huwag Mo Akong Balikan, Atty: Kabanata 121 - Kabanata 130

May mga taong naniniwala—na kapag mas marami ka—panalo ka na.Mas maraming kamay.Mas maraming armas.Mas maraming paraan para durugin ang isa.Pero may problema sa bilang.Hindi nito sinusukat—kung sino ang kaharap mo.At minsan—apat laban sa isa—ibig sabihin lang—apat ang magkakamali.Tahimik ang hall.Sarado ang mga exit.Metal shutters sa bawat gilid.Iisang ilaw sa gitna.At sa liwanag na iyon—si Mara.Mag-isa.Sa paligid niya—apat na masked operatives.Tahimik.Pare-parehong trained.Pare-parehong handang pumatay.Sa gilid—nakagapos si Rafael sa silya.Pinagmamasdan ang bawat galaw.At sa taas—si Lucian.Nakatayo sa dilim.Ngumiti.Parang audience sa teatro.Sumugod ang una.Mabilis.Blade user.Low angle strike.Pero nakita na ni Mara.Umiwas siya sa kalahating pulgada.Hinawakan ang pulso.Pinihit.Narinig ang crack.Sigaw.Hindi natapos doon.Ginamit niya ang katawan nito bilang harang sa pangalawang sumugod.Nagbanggaan sila.Parehong napaatras.Ang pangatlo—baton

May mga oras—na biglang bumabagal.Kahit mabilis ang tibok ng puso.Kahit tumatakbo ang lahat.Kahit sumisigaw ang mundo.At kapag may timer sa pader—bawat segundo—nagiging kutsilyo.Bawat tunog—paalala.Hindi ka immortal.Hindi sapat ang galit.At minsan—kailangan mong pumili kung ano ang iiwan mo.05:00Pulang numero sa pader.Kumikislap.Kasabay ng mahinang mechanical hum mula sa ilalim ng sahig.Armed charges.Totoo.Hindi bluff.Tahimik ang hall sa isang iglap.Pagkatapos—sabay-sabay gumalaw ang lahat.Si Lucian umatras papunta sa side corridor.Kalma pa rin.Parang siya ang may oras.“Decision defines people.”Mahina niyang sabi.“At gusto kong makita ang sa inyo.”At tumalikod.Tumakbo.“Hoy!”Sigaw ni Rafael.Susugod sana siya.Pero hinawakan siya ni Mara sa braso.“Wait.”Mahina pero mariing sabi niya.“What? Tatakas siya!”“Exactly.”Tumingin siya sa pulang timer.“Gusto niyang habulin natin.”04:42Sa gilid—ang operative na tumalikod kay Lucian ay lumapit.Sugatan an

May mga pagtatapos—na mukhang totoo.May mga laban—na akala mo tapos na.Tahimik na ang paligid.Patay na ang alarm.Huminto na ang takbo ng dugo sa tenga mo.At sa wakas—nakakahinga ka.Pero minsan—ang katahimikan pagkatapos ng gulo—hindi pahinga.Babala lang.Dahil may mga taong hindi basta nawawala.May mga halimaw—na mas lumalala kapag nasugatan.Tahimik ang control room.Patay na ang pulang ilaw.Wala na ang countdown.Nakapikit si Mara habang nakaupo sa sahig.Paso ang palad.Masakit ang balikat.Pagod ang buong katawan.Pero buhay.Katabi niya si Rafael.Duguan ang labi.May pasa sa panga.At mukhang isang suntok na lang bago bumigay.Pero nakangiti pa rin.“Ang pangit mo.”Mahina sabi ni Mara.Napatawa siya.“Sweet talk agad.”“Temporary lang.”“Relief.”Tahimik silang natawa.Yung klase ng tawa na lumalabas lang kapag halos mamatay ka na.Sa kabilang gilid ng panel—nakasandal ang operative na tumulong sa kanila.Maputla.Duguan ang balikat.Pero gising pa.“Need to mov

May mga kalaban—na kaya mong suntukin.May mga banta—na kaya mong takbuhan.May mga taong kaya mong basahin.Pero may isang uri ng digmaan—na mas mahirap labanan.Kapag hindi isang tao ang humahabol sa’yo.Kapag buong sistema.Kapag camera.Kapag balita.Kapag pangalan mo ang laman ng headline—at hindi mo man lang nasabi ang side mo.Doon nagsisimula ang tunay na pangangaso.Tahimik ang loob ng black sedan.Makapal ang tinted windows.Hindi makita ang labas.Hindi rin madaling makita ang loob.Parang sadyang ginawa para sa mga taong ayaw makita.Nasa likod sina Mara at Rafael.Magkatabi.Sugatan.Pagod.At parehong hindi mahilig magtiwala.Sa harap—si Director Vera Dela Cruz.Tahimik na nagbabasa ng tablet.Parang wala siyang isinakay na dalawang wanted suspects.“Kung kidnapping ito,”Mahina sabi ni Rafael.“Serviceable yung seats.”Hindi tumingin si Vera.“Kung kidnapping ito, naka-zip tie ka na.”“Tough but fair.”Bahagyang napailing si Mara.Tumingin sa bintana.Wala siyang m

May mga laban—na hindi mo pinipili.Walang tamang oras.Walang tamang lugar.Walang countdown bago magsimula.Minsan nasa madilim kang tunnel—pagod.Sugatan.At gusto mo lang mabuhay.Tapos may sampung taong may baril ang gustong kabaligtaran.Doon mo malalaman—kung gaano ka kahirap patayin.Pulang emergency lights lang ang ilaw sa junction chamber.Blinking.Parang tibok ng sugatang puso.Sa gitna—portable server rack ni Lucian.Sa paligid—apat na tunnel exits.Dalawa sarado ng blast doors.Dalawa bukas.At mula sa mga bukas na lagusan—sampung armadong mercenaries.Nakapalibot.Nasa unahan si Mara.Blade sa kanang kamay.Bandaged ang kaliwang palad.Katabi niya si Rafael.May sidearm.Tatlong magazine.Hindi sapat.Sa likod—si Vera at dalawang operators.Pistols drawn.Hindi natitinag ang mukha.“Capture preferred?”Mahina tanong ni Rafael.“Not anymore.”Sagot ni Vera.“Finally speaking my language.”Sumugod ang unang tatlo.Mabilis.Professional spacing.Dalawa sa harap.Isa