Lahat ng Kabanata ng Huwag Mo Akong Balikan, Atty: Kabanata 31 - Kabanata 40

Hindi na bumalik si Mara sa ospital agad.Hindi rin siya dumiretso sa bahay.Sa halip—naglakad siya nang walang direksyon.Kailangan niyang huminga.Kailangan niyang mag-isip.Pero kahit anong pilit niya—hindi nawawala ang boses sa utak niya.Hindi si Rafael ang kaaway mo…Kung hindi si Rafael…Kung hindi ang pamilya nito…Sino?Huminto siya sa gilid ng kalsada.Mahigpit ang hawak niya sa phone niya.Yung unknown number.Yung boses.Yung alok.Come alone.“Trap ‘to…”Mahina niyang bulong.Alam niya.Pero kahit alam niya—hindi niya mapigilan ang sarili niya.Dahil kung may kahit maliit na chance—na malaman niya ang totoo—kailangan niyang kunin.Samantala—hindi rin mapakali si Rafael.“Sir, nawawala po si Miss Mara.”Napatingin siya.“Ano?”“Hindi na po siya bumalik sa ospital.”Nanlamig ang katawan niya.“Track her phone.”Diretso.“Yes, sir.”Sa unang pagkakataon—hindi na lang galit ang nararamdaman niya.Kundi—takot.“Mara…”Mahina niyang bulong.At sa puntong iyon—alam niya

Hindi agad nagsalita si Mara.Hindi rin si Rafael.Pareho silang nakatayo sa gitna ng madilim na gusali—napapalibutan ng katahimikan—at ng katotohanang unti-unting lumalabas.“Siya ang nag-utos.”Paulit-ulit sa isip ni Mara ang sinabi sa tawag.Hindi niya maintindihan.Kung siya ang may kasalanan—bakit siya ang lumapit?Bakit siya ang nagpakita?“Sino siya?”Mahina niyang tanong.Tahimik si Rafael.Pero hindi dahil wala siyang alam.Kundi dahil—ayaw niyang sabihin.“Rafael…”Mas mariin ang boses niya.“Sabihin mo sa’kin.”Huminga nang malalim si Rafael.At sa unang pagkakataon—makikita ang pag-aalinlangan sa mukha niya.“Kung sasabihin ko…”Mahina ang boses niya.“…hindi na mababalik ang lahat.”Napangiti si Mara.Pero walang saya.“May babalikan pa ba tayo?”Diretso.At doon—wala nang dahilan si Rafael para tumahimik.“It’s someone from my past.”Nanlaki ang mga mata ni Mara.“Hindi lang basta konektado sa pamilya ko…”Huminto siya sandali.“…kundi sa’kin mismo.”“Who?”Mahina.

Hindi na sila umatras.Sa sandaling nagdesisyon sila—tuluyan na silang pumasok sa laro.At sa larong iyon—iisa lang ang rule:Manalo o matalo.“Mara, ready ka na?”Tahimik ang boses ni Rafael.Pero seryoso.Nakatayo siya sa harap ng malaking screen.Punong-puno ng data.Mga galaw.Mga pangalan.Mga koneksyon.“Ready.”Diretso ang sagot ni Mara.Walang pag-aalinlangan.Sa gilid ng mesa—nakalatag ang plano.Ang unang hakbang nila laban kay Adrian Velasco.“Target: offshore accounts.”Mahina niyang sabi.“Kapag naputol ‘to…”Tinuro ni Rafael ang isang linya sa screen.“…mawawalan siya ng access sa malaking pondo.”“At mapipilitan siyang gumalaw.”Dagdag ni Mara.Nagtagpo ang tingin nila.At sa pagkakataong iyon—pareho silang sigurado.“Simulan na.”Diretso.Isang click.Dalawa.Tatlo.At sa loob ng ilang segundo—nagsimula ang paggalaw.Sa kabilang panig—nakaupo si Adrian Velasco sa kanyang opisina.Tahimik.Kalma.Parang wala siyang pakialam sa mundo.“Sir…”Lumapit ang assistant n

Hindi na gumagalaw si Mara.Ramdam niya ang malamig na talim sa leeg niya.Isang maling galaw—at tapos na ang lahat.“Don’t move.”Mahina pero matalim ang boses ng lalaking humahawak sa kanya.Sa harap niya—nakatayo si Rafael.Hindi na galit.Hindi na kalmado.Kundi—nasa pagitan ng dalawa.“Bitawan mo siya.”Malamig.Diretso.“At bakit ko gagawin ‘yon?”Ngumisi ang lalaki.“Kung siya ang pinakamadaling paraan para pabagsakin ka?”Tahimik.At sa sandaling iyon—walang ibang narinig si Mara—kundi ang sariling tibok ng puso niya.“Mara…”Mahina ang tawag ni Rafael.Hindi siya sumagot.Hindi niya kayang magsalita.Pero tumingin siya.Diretso.At sa mata niya—walang takot.“Rafael…”Mahina.“Huwag.”Nanlaki ang mga mata ni Rafael.“Huwag mong gawin.”Tahimik.At doon—naintindihan niya agad.“Hindi pwede.”Diretso niyang sagot.“Walang dapat mamatay dito.”“May mamamatay.”Putol ng lalaki.“At pipili ka kung sino.”Tumigil ang mundo.At sa unang pagkakataon—wala nang kontrol si Rafae

Pag-amin Tahimik ang kwarto.Tanging tunog ng makina—at mahinang paghinga ni Rafael—ang maririnig.Nakaupo si Mara sa tabi niya.Hindi gumagalaw.Hindi umiimik.Parang natatakot siyang—kapag nagsalita siya—mawawala ulit ang lahat.“Hindi kita kayang mawala…”Mahina niyang bulong.Hindi niya alam kung naririnig siya ni Rafael.Pero hindi na mahalaga.Kailangan niyang sabihin.Kailangan niyang ilabas.“Akala ko…”Napahinto siya.“Akala ko kaya ko.”Unti-unting tumulo ang luha niya.“Akala ko kaya kong kalimutan…”“…lahat ng naramdaman ko para sa’yo.”Tahimik.“Pero mali ako.”Huminga siya nang malalim.“Mali ako sa lahat.”Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ni Rafael.Mahina.Pero mahigpit.“Hindi ka naging kalaban ko…”“…ginawa lang kitang kalaban.”Napapikit siya.“At nasaktan kita…”“…kahit hindi mo deserve.”Tahimik.At sa pagkakataong iyon—wala nang galit sa boses niya.Kundi—puro pagsisisi.“Rafael…”Mahina.“Mahal kita.”Tumigil ang mundo.At sa unang pagkakataon—hind